Άκρη

- Τι ψάχνεις?

- Την άκρη.

- Ένα θα σου πω και βάλτο καλά στο μυαλό σου...

η άκρη δεν είναι στην άκρη.

Από δω και πέρα άκρα του τάφου.

Και ο χρόνος ξεκινά από τώρα...

Από την αρχή ξεκινάω τη ζωή μου.

Όλα τα μηδενίζω. Από την αρχή με πλάθω...

Λίγο χώμα, πολύ νερό και η απαραίτητη δόση πνοής μην σκορπίσω, μην λασπώσω.

Όλα από την αρχή.

Ανατρέπω τα δεδομένα, ξεπερνάω τα όρια, από την αρχή διαγράφω γενετικούς κώδικες

και χαρακτήρες, μοίρες και τυχαία.

Αλλάζω, μεταμορφώνομαι και ο χρόνος ξεκινά από τώρα...

Ποτέ δεν είναι αργά για να συνθλίψεις κάτι.

Ποτέ δεν είναι αργά για να ανατρέψεις.

Ο χρόνος είναι απάτη και οι ρυτίδες απατεώνες.

Τίποτα πια δεν θα είναι όπως πριν.

Τίποτα.

Κι αν νομίζεις πως όλα όσα έζησες σε χάραξαν υπολόγιζέ τα για όνειρα,

για γεννήματα του ισχυρού μυαλού που παίζει παιχνίδια και σε δοκιμάζει.

Από την αρχή με φτιάχνω, επιμελώς ατημέλητη, κομμάτι κομμάτι.

Από τώρα ξεκινάει η ζήση.

Θέλω να βρεθώ με την ουσία μου.

Διάλογος και πάλι...

- Τι θέλεις?
- Τα πάντα και άλλα τόσα. Θέλω ό, τι μπορώ να πάρω.
- Και, τι θα καταλάβεις?
- Τίποτα...και πάλι τίποτα.
- Τότε?
- Πρέπει να θέλω για να μην ξεχνάω ότι ζω. Είμαι μισή εδώ και η άλλη μισή ανεβασμένη στην αιώρα.
Πρέπει να λέω κάτι για να μην ξεχνάω τη φωνή μου.
Πρέπει να αγαπάω για να συνεχίσω να με υπολογίζω για να άνθρωπο. Κατά τα άλλα τίποτα. Ένα τίποτα.

Προσωρινή μονιμότητα

Όπου είμαι εκεί θέλω να μένω...Μα πάντα φεύγω.
Κι όταν φεύγω, πάντα θέλω να γυρίσω.
Μια ατέλειωτη σπείρα.
Αδυσώπητο σχήμα, επ' άπειρον προορισμός, στριφογυριστό ταξίδι.
Προσωρινή μονιμότητα.
Μόνιμα προσωρινή.
Και τα χείλη πάλι και πάλι, και πάλι ένα δεν ξέρω λένε, λες και άλλες λέξεις δεν έχουν μάθει.
Αναλφάβητος οργανισμός, δυσλεξικός έρωτας και ημιμαθής καρδιά.
Θέλω να μείνω.
Θέλω να φύγω.
Θα φύγω αλλά θα γυρίσω.
Αφού θα γυρίσω γιατί να φύγω?
Γιατί θέλω... γιατί έτσι νομίζω πως κάτι θα αλλάξει.

Και μια μεγάλη αλήθεια...

Η αλήθεια παύει να είναι αλήθεια, όταν την πιστεύουν περισσότεροι από έναν άνθρωπο.

Όσκαρ Ουάιλντ*

Με ανεξίτηλα στυλό και τυχαίες μοίρες

Δεν ήξερες πως οι μοίρες τυχαίες, αντιφατικές κάριες, γράφονται με ανεξίτηλα στυλό
και σου δίνουν δώρο μια σβήστρα?
Ανόητε αδυφάγε καταναλωτή της ζωής, πως νόμιζες πως είναι τα πράγματα?
Κι αν νομίζεις πως ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, γελάστηκες.
Τη ζωή δεν την ενδιαφέρει το δίκαιο. Ούτε το άδικο.
Τη ζωή την ενδιαφέρει μονάχα ο θάνατος.
Μέχρι τότε γράφεις...γράφεις.
Μόνο θυμήσου, αν μπορείς να θυμηθείς κάτι που δεν σε συμφέρει,
γράφεις ανεξίτηλα. Και η σβήστρα είναι κάτι σαν γλυκιά αυταπάτη.
Ανεξίτηλα.

Ένα μάτσο μυρμήγκια

Ανεβασμένη πάνω στον κορμό, να αγκαλιάζω το δέντρο και να αφουγκράζομαι.
Να αφουγκράζομαι την σοφία των γηρατειών του, να νιώθω τις βαθιές ρίζες του,
να αισθάνομαι κάθε ραγισματιά του, κάθε σημάδι του και να βιώνω.
Να βιώνω τόσο έντονα την ανθρώπινη υπόστασή μου, να είμαι τόσο μακάρια και τόσο καταραμένη ταυτόχρονα.
Εκεί ανεβασμένη πάνω σε εκείνο τον κορμό.
Σ' ένα δέντρο ανάμεσα σε τόσα άλλα.
Και ένα μάτσο μυρμήγκια πάνω κάτω σαν τρελά.
Κι εγώ να παρακολουθώ.
Παρατηρητής στην μοναδική και αέναη παράσταση της φύσης.
Και σκέφτομαι...
Όπου κι αν βρίσκομαι, ό,τι κι αν βασανίζει το μυαλό μου, όποιον δρόμο κι αν πάρω, όποιους κι αν συναντήσω, εκείνο το δέντρο θα είναι πάντα εκεί.
Θα φιλοξενεί πάντα υπομονετικά μυρμήγκια και τζιτζίκια και θα χαρίζει τα φύλλα του στον ηδονικό αέρα και θα δημιουργεί με τα φύλλα του μουσικές και πάντα θα αντικρίζει τον ήλιο κατάματα.
Τι ωραίο συναίσθημα.
Τι να φοβηθείς μετά από αυτό μικρέ μου εαυτέ?
Τι μπορεί να είναι πιο δυνατό από την ίδια τη ζωή?
Τι μπορεί να είναι πιο ισχυρό από το τώρα αν όχι ένα μάτσο μυρμήγκια?
Τι φοβάσαι ψυχή?
Αφού η θάλασσα πάντα υπάρχει και είναι απέραντη και το φεγγάρι είναι τόσο μακριά για να στο πειράξει κάποιος.

Τάσεις φυγής

Να φύγω μακριά, μακριά, κι άλλο τόσο και να μην υπάρχει τίποτα και κανείς που να μπορεί να μου θυμίσει το ελάχιστο από αυτά που με πονάνε, από αυτά που φοβάμαι.
Τόσο μακριά. Ξέρω είναι μια ψευδαίσθηση η φυγή αλλά εδώ που φτάσαμε δεν μ' ενδιαφέρει τίποτα.
Δεν θέλω τίποτα παρά μόνο να φύγω κι ας είναι να γυρίσω.
Ένα ατέλειωτο ταξίδι θέλω να είναι η ζωή μου.
Θέλω θάλασσα. Θέλω αέρα. Θέλω λουλούδια και άμμο και πέτρες και στενά.
Θέλω να κλάψω...
Γιατί γύρισα?
Τι φοβήθηκα?
Θέλω να ξαναφύγω.
Μακριά.
Τώρα να κλείσω τα μάτια και να βρεθώ σε εκείνη την παραλία που το μόνο που με ένοιαζε ήταν μην με κάψει ο ήλιος. Σε εκείνο το νησί. Θέλω να φύγω... Ακούει κανείς?