Πολύ κα_ό για το τίποτα.

Το μαρτύριο υπάρχει και σε βασανίζει,

σε καταδυναστεύει,

αγέρωχος βασιλιάς στο θρόνο της σκέψης,

όσο μπορείς να το αντέξεις,

όσο το αναβάλλεις,

όσο το αφήνεις.

Και γιατί όλα αυτά?

Ποια αβάσιμη κρυφή ενοχή θέλεις να ξεπληρώσεις?

Ή μήπως και πάλι περιμένεις ανταμοιβές?

Από ποιόν και για-τί?

Και ο λαβύρινθος σε οδηγεί ξανά και ξανά στο ίδιο μονοπάτι.

Μπροστά σου αυτός ο δρόμος εδώ και χρόνια.

Ο εαυτός.

Ο κόσμος.

Και για άλλη μια φορά δεν καταλήγεις.

Μόνο συμπληρώνεις γραμμές γράμματα, πιτσιλάς πιτσιλιές σε οθόνες

και σκέφετεσαι σκέψεις

και τόσα άλλα σύστοιχα αντικείμενα.

Αλλά δεν καταλήγεις.

Εφηβικές μαλακίες.

Και μετά οι μεσήλικες μαλακίες.

Αλλά και πάλι δεν θα έχει απαντηθεί τίποτα.

Τίποτα.

Πολύ κα_ό για το τίποτα.

Ένας αληθινός ποιητής

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν,και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα.
Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους φτωχούς,
είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια, θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που έφτυσα,έζησα την απάνθρωπη στιγμή,
όταν ανακαλύπτεις, πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα,
ντρόπιασα τ' όνομά μου για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου
―κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός.
Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες,
αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου που τα ήθελε όλα,
τού δωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα και πείναγε,
τού δωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ, χρέη, εξευτελισμούς,και πείναγε.
Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση,
κατηγόρησα,έκανα το χρέος μου από υπολογισμό,
και την άλλη στιγμή, χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου
και τον μοίρασα στα σκυλιά.
Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό.

Τάσος Λειβαδίτης

"Τέχνη"