Διάλογος 4

- Πάλι τα ίδια;
- Τι θέλεις; Με έχεις κουράσει τόσα χρόνια. Σε βαρέθηκα, σε κουβαλάω καθημερινά σαν βαρή φορτίο και σ΄έχω όλη μέρα μες στο κεφάλι μου να μιλάς.Άσπρο εγώ μαύρο εσύ. Πόσο ακόμα θα παίζουμε αυτό το παιχνίδι;
- Ό, τι κι αν κάνεις δεν μπορείς να με ξεφορτωθείς. Θα είμαι εδώ να σου θυμίζω όσα έκανες και τ΄ άλλα που δεν τόλμησες να κάνεις.
- Με έχεις εξαντλήσει...Δεν το βλέπεις; Σώπασε για μια στιγμή. Δεν θα πάρεις απουσία αν μια φορά παραστήσεις πως απουσιάζεις. Ξέρω 23 χρόνια μέχρι τώρα ποτέ σου δεν έλειψες. Το ξέρω γιατί από μένα τρέφεσαι, από μένα ζεις. Απλά κουράστηκα...άσε με μια στιγμή, δεν βλέπεις τους κύκλους κάτω από τα μάτια και την αγωνία στο βλέμμα μου; Δεν νιώθεις τον πονοκέφαλό μου; Άσε με, θέλω να κοιμηθώ και να μην δω ούτε καν όνειρο.
Άσε με και σου υπόσχομαι πως μια μέρα θα ξεπεράσω τα όρια μου. Εδώ θα είσαι ούτως ή άλλως και θα το δεις.
- Εντάξει, ησύχασε.Μια κουβέντα είπα και είπες δέκα. Άντε κι εγώ μιλάω, εσύ γιατί μου δίνεις τόση σημασία;

Διάλογος 3

- Με συμπαθείς;
- Όχι.
- Γιατί; Αφού η ζωή, δίχως να το καταλάβεις, μπορεί να σε φέρει κάποια στιγμή
στα δικά μου πάθη. Συμπάθα με για την αβέβαιη σιγουριά μου αλλά το μόνο
που μπορώ να σου πω με σιγουριά είναι τούτο. Συμπάθα με γιατί ποτέ δεν
ξέρουμε τι ξημερώνει.

Διάλογος 2

- Γιατί κάθεσαι μόνη?
- Γιατί δεν αντέχω τη μοναξιά ανάμεσα στους ανθρώπους.

Ποιός είσαι?

Στο "ασκήσεις ηρεμίας" αν δεν κάνω λάθος, μια ταινία ψυχολογικού χαρακτήρα
σχετικά εύπεπτη και βατή διέκρινα μια λεπτομέρεια αρκετά σημαντιή κατά τη γνώμη μου.
Σε κάποια φάση ζητούσε ο Ψυχολόγος από τον πελάτη του να χαρακτηρίσει τον εαυτό του.
Εν ολίγοις τον ρώτησε : "Ποιός είσαι;"
Εκείνος απάντησε πως κάνει το τάδε επάγγελμα.
Ο ψυχολόγος του απάντησε πως δεν τον ρώτησε τι επαγγέλεται αλλά ποιός είναι.
Τότε ο πελάτης άρχισε να του μιλά για την οικογένειά του.
Ο ψυχολόγος του διευκρίνησε πως δεν θέλει να μάθει για τα αδέρφια του και τους γονείς του αλλά για τον ίδιο.
Ο πελάτης σαστισμένος και μην καταλαβαίνοντας το τι ακριβώς του ζητά, έκανε λόγο για τα ενδιαφέροντά του.
Όμως ούτε και πάλι ο ψυχολόγος έμεινε ικανοποιημένος από την απάντηση.
Ποιοί είμαστε τέλος πάντων;
Όταν μας ρωτάνε κάτι τέτοιο όντως όλοι ξεκινάμε να μιλάμε για την οικογένειά μας, για τα χόμπι μας, το επάγγελμά μας δίχως στην ουσία να γνωρίζουμε μια ακριβή και επί της ουσίας απάντηση.
Η δική μου αλήθεια μου λέει πως είμαστε άνθρωποι.
Άνθρωποι που δεν ξέρουμε ούτε το από που ήρθαμε, ούτε το που θα καταλήξουμε.
Άνθρωποι ταξιδιώτες που τώρα απλώς διανύουμε έναν δρόμο και μια πορεία,
ο καθένας μας με διαφορετικό τρόπο και μέσα αλλά στην ουσία έχοντας έναν και μοναδικό προορισμό.
Άνθρωποι με αποστολή, άλλοι χωρίς αποστολή,
Άνθρωποι ενάρετοι ή ανήθικοι,
άνθρωποι αισιόδοξοι και άλλοι απαισιόδοξοι...
τόσοι πολλοί που δεν φτάνουν οι αράδες στη σελίδα να χωρέσουν...
Άνθρωποι ρε γαμώτο.

Το "γιατί" με μεγάλα φωτεινά γράμματα

Μια τεράστια αγκαλιά να κρυφτώ μέσα της,
μια αγκαλιά που να μπορεί να αντέξει
και να κλείσει μέσα της όλους τους φόβους μου,
όλα τα γιατί,
όλες τις κυκλοθυμίες και τις αντιφάσεις μου,
όλο τον παραλογισμό μου,
όλη την μελαγχολία
και τις ακατάσχετες αιμορραγίες,
όλο μου το είναι και το φαίνεσθαι.
Μια αγκαλιά να κρυφτώ και να μην βλέπω πια αυτό το διαολεμένα φτιαγμένο
πρόσωπο του κόσμου.
Με κούρασε ο κόσμος.
Γιατί είναι τόσος πολύς και τόσο λίγος ταυτόχρονα,
γιατί είναι τόσο ανεξήγητα απλός και σύνθετος,
γιατί είναι τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός,
γιατί είναι τόσο αντιφατικός
που δεν φτάνουν δυό μάτια να κοιτάνε και να κλαίνε,
δεν φτάνουν δυό χέρια να παλεύουν και να αγκαλιάζουν,
δυό χείλη να μιλούν, να σιωπούν, να φιλούν και να δαγκώνονται,
δεν φτάνει μια καρδιά να χτυπάει, να ραγίζει και να αγαπάει,
δεν φτάνει ένα μυαλό να σκέφτεται και να μην σκέφτεται.

Και κάτι τελευταίο...

Παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών κι ένα
τραγούδι λέει:
"Τα πιο βαριά ναρκωτικά που έχω πάρει είναι
αγάπη μου ο φόβος κι η ελπίδα"

Πολλαπλή χρηστικότητα

- Επ, τι κάνεις εκεί;
- Κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου...

Διάλογος 1

- Τι θέλεις από τη ζωή σου;
- Τίποτα.
- Αυτό που λες δεν γίνεται. Άνθρωπος είσαι.
- Δεν θέλω να θέλω.
- Γιατί; Το "γιατί" ξέρεις είναι η αγαπημένη μου ερώτηση...Χα χα
- Δεν ξέρω.
- Το "δεν ξέρω" είναι η χειρότερη απάντηση...
- Γέλιο (Παύση). Τουλάχιστον μπορώ και κοιμάμαι το βράδυ.

" Σ΄ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν δύο ειδών τραγωδίες.
Η μία είναι να μην παίρνεις αυτό που θέλεις
κι η άλλη είναι να παίρνεις αυτό που θέλεις"

Όσκαρ Ουάιλντ

Φοβολογία και ανακύκλωση

Φόβοι.
Τόσοι φόβοι τριγύρω.
Σε κάθε στιγμή, σε κάθε σκέψη, σε κάθε δευτερόλεπτο.
Κι ακόμα και το γράψιμο όσο με λυτρώνει άλλο τόσο με φοβίζει...
γιατί κάθε φορά μου θυμίζει το πόσο πονάω, μου δείχνει το μέγεθος της μοναξιάς ,
μου φανερώνει τη ρευστότητα των στιγμών ...
Και φοβάμαι.
Έχουμε 24 γράμματα με τα οποία μπορούμε να δημιουργήσουμε εκατομμύρια λέξεις.
Μ' αυτές τις λέξεις έχουμε έναν απίστευτο αριθμό συνδυασμό προτάσεων
και καμία μα καμία δεν μπορεί να αντικατοπτρίσει αυτό που νιώθω.
Δεν μπορώ να εκφράσω εκείνο το συναίσθημα που έρχεται κάποιες στιγμές
και κάθεται σαν σκόνη βαριά μέσα μου.
Εκείνο το συναίσθημα που με κάνει να ανοίγω τα μάτια ορθάνοιχτα σαν παιδί, που με κάνει να βάζω μηχανικά τα χέρια στο στόμα και να κοιτάζω το άπειρο.
Έπεται αναστεναγμός.
Πάντα έπεται ένας. Απαραίτητος.
Γιατί η σκόνη έρχεται και σε μπουκώνει και η αναπνοή δυσκολεύει
Και αυτή η ανακύκλωση με έχει κουράσει.
Γιατί πρέπει να αντιμετωπίζω τους φόβους μου και να τους ανακυκλώνω?
Δεν γίνεται απλώς να τους εξαφανίσω?
Να ανοίξω μια τρύπα βαθιά μέσα στη γη και να τους χώσω εκεί μέσα
και να είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Δεν γίνεται?
"Ο φόβος μου φοβήθηκε μην τυχόν και δεν τον φοβηθώ..."
Χα...

Γιατί έτσι

Ο,τι κι αν συμβεί, η ζωή συνεχίζεται.
Έτσι, απλά.

Που είναι τα αναλγητικά μου? Για κοίταξε κατά πάνω...

Χθες βγήκα στο μπαλκόνι που βλέπει στον ακάλυπτο. Μύρισα τη νύχτα που είχε κάτι από υψηλές θερμοκρασίες
και από απορρυπαντικό απλωμένων ρούχων στη γειτονιά.
Κοίταξα κατά πάνω.
Αλλίμονο, όχι από έλλειψη ταπεινότητας.
Αλλά από ανάγκη για προσευχή.
Από ανάγκη για κάτι μεγαλειώδες μέσα στην πεζότητα της μέρας.
Δουλειά, υποχρεώσεις, γνωστοί, χαμόγελα, σκέψεις,
μπερδέματα, τηλέφωνα, συζητήσεις, φαξ, υπολογιστές, οθόνες…΄΄Ελεος
Μέσα από το γκρίζο και τις αμέτρητες κεραίες των πολυκατοικιών ένας ουρανός γεμάτος αστέρια φάνταζε σαν αναλγητικό στις ημικρανίες του κόσμου.
Αισθάνθηκα καλύτερα.
Ένας αναστεναγμός ξεπρόβαλλε μισός από τα ρουθούνια και μισός από τα χείλη.
Μια βαθιά ανάσα για να συνεχίσω να υπάρχω.
Γιατί δεν είναι δα και τόσο απλό το ότι υπάρχουμε.
Σήμερα είναι μια άλλη μέρα.
Τόσο διαφορετική και τόσο ίδια με την προηγούμενη και την επόμενη.
Κι εγώ ταυτόχρονα τόσο κοινωνική και τόσο μόνη στην ουσία.
Ακόμα μια μέρα στο ημερολόγιο μου καταγράφεται.
Ακόμα μια μέρα στον παραλογισμό της ζωής.
Ακόμα μια μέρα καλημέρα...

Εκούσιος αυτοπεριορισμός

«…Μην αφήνεις τον εαυτό σου να γίνεται θύμα της εποχής του.
Δεν είναι η εποχή μας που θα μας διαλύσει, όπως δεν είναι ούτε η κοινωνία.
Έτσι και κατηγορήσεις την κοινωνία, καταντάς να καταφεύγεις στην κοινωνία για να βρεις τη λύση.
Σήμερα υπάρχει η τάση να συγχωρούνται οι ηθικές ευθύνες από τα άτομα και να θεωρούνται θύματα των κοινωνικών συνθηκών.
Αν χάψεις τέτοιο παραμύθι και το αγοράσεις, το πληρώνεις με την ψυχή σου.
Δεν είναι οι άντρες που περιορίζουν τις γυναίκες.
Δεν είναι οι κανονικοί που περιορίζουν τις αδερφές.
Δεν είναι οι λευκοί που περιορίζουν τους μαύρους.
Αυτό που περιορίζει τους ανθρώπους είναι η έλλειψη χαρακτήρα.
Αυτό που περιορίζει τους ανθρώπους είναι πως δεν έχουν το θάρρος του κερατά,
δεν έχουν τη φαντασία να πρωταγωνιστήσουν στην ίδια τους την ταινία κι ακόμα λιγότερο να την σκηνοθετήσουν.»
Τομ Ρόμπινς, «Τρυποκάρυδος»

Το απόσπασμα αυτό κρύβει μια μεγάλη αλήθεια. Μια αλήθεια πικρή.
Εμείς οι άνθρωποι έχουμε πάντα μια δικαιολογία έτοιμη για οτιδήποτε μας συμβαίνει, οτιδήποτε δεν μας αρέσει αλλά αναγκαστικά ακολουθούμε. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε δυο μάτια αλλά ηθελημένα εθελοτυφλούμε.
Συνηθίζουμε να κατηγορούμε οποιονδήποτε άλλο, εκτός από τον εαυτό μας, για ότι συμβαίνει σε εμάς, για ότι βλέπουμε γύρω και δεν μας αρέσει, για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και του κόσμου.
Είναι κάτι στο οποίο έχω καταφύγει κι εγώ άπειρες φορές.
Η δικαιολογία είναι ένα καταφύγιο όπου κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Είναι εύκολο.
Είναι ανώδυνο.
Είναι ανακουφιστικό.
Ξέρω. Το έχω δοκιμάσει.
Αλλά η αλήθεια;
Που την πάμε αυτήν την αλήθεια;
Η αλήθεια είναι πως εμείς είμαστε μέρος του όλου.
Είμαστε κομμάτι του θεατρικού.
Η αλήθεια είναι πως εμείς οι ίδιοι είμαστε φυγόπονοι και θυματοποιούμαστε γιατί είναι εύκολο και προκαλεί συμπόνια το να είσαι το θύμα.
Παρένθεση. (
Κάπου είχα γράψει ότι προτιμώ να με πληγώνουν παρά να πληγώνω τους ανθρώπους.
Είμαι τόσο καλός άνθρωπος ή μήπως είναι πιο εύκολο για μένα να είμαι το θύμα; Δεν ξέρω.
Κλείνει η παρένθεση ).
Έτσι λοιπόν…συμφωνώ εν ολίγοις ότι όντως ο κόσμος πάσχει από έλλειψη χαρακτήρα.
Πάσχει από έλλειψη συνείδησης και κρίσης.
Δεν έχουμε το κουράγιο να κάνουμε αυτό που θα θέλαμε οι άλλοι να κάνουν σε εμάς.
Δεν έχουμε το κουράγιο να ζήσουμε ακριβώς όπως θα θέλαμε.
Δεν έχουμε τη δύναμη να πούμε όχι, να κλείσουμε κάθε πηγή μολύνσεως της καρδιάς και του μυαλού μας γιατί τότε είμαστε εξωγήινοι, γιατί τότε είμαστε διαφορετικοί και η διαφορετικότητα πονάει και το διαφορετικό δεν το αντέχουν οι άνθρωποι.
Γιατί τότε θα κατηγορηθούμε ως μονόχνοτοι και ρομαντικοί μαλάκες.
Κανένας δεν μπορεί να μας περιορίσει όσο το ίδιο μας το μυαλό.
Μετά από εκεί και πέρα είναι θέμα επιλογών.
Αχ αυτές οι επιλογές…πάλι αυτές μπροστά μου.
Υπάρχουν παντού και είναι άπειρες.
Διάλεξε και πάρε.
Εκτός λοιπόν από αυτοκίνητο, σπίτι, γκόμενο και γκόμενα ας επιλέξουμε και πως θα θέλαμε πραγματικά να είμαστε.
Ας κοιτάξουμε να διαλέξουμε και έναν χαρακτήρα.
Ό, τι δώσουμε αυτό θα πάρουμε.

Ακόμα ελπίζω για ζεστούς λουκουμάδες και Περουβιανούς...

Χθες στην παραλία, απόγευμα...
τελευταία μέρα της έκθεσης βιβλίου και είχε τόσο κόσμο.
Περπατήσαμε τόσο πολύ, κοιτάξαμε άπειρα βιβλία, είδαμε διάφορες εκδόσεις.
Αφού λοιπόν τα πόδια δεν άντεχαν άλλο,
το μυαλό γέμισε με τεράστιο φόρτο πληροφοριών
και το καταναλωτικό αίσθημα έμεινε ανικανοποίητο, μην έχοντας λεφτά να αγοράσουμε τα βιβλία που μας γυάλισαν, είπαμε να ξαποστάσουμε στην παραλία.
Αράξαμε κάτω και κοιτούσαμε τον ήλιο που έλεγε σιγά σιγά να παραχωρήσει την εξέχουσα θέση του στο φεγγάρι.
Ήταν τόσο όμορφα.
Αυτό το χρώμα του ήλιου λίγο πριν σβήσει με γεμίζει με ένα αίσθημα σιγουριάς για τα χρόνια που έρχονται.
Με κάνει να αναστενάζω από προσμονή για ζωή, εμπειρίες και όμορφες διάσπαρτες μικρές χαρές.
Μετά πήραμε λουκουμάδες.
Τι όμορφη που είναι τελικά η ζωή όταν ένας ζεστός λουκουμάς αργοσβήνει στο στόμα σου.
Απλά, τέλεια.
Απλά βιώνεις ολάκερο το αίσθημα της ύπαρξής σου μέσα σε μια στιγμή.
Ανακαλύπτεις όλη τη χαρά του κόσμου ικανοποιώντας μια και μόνο αίσθηση, ικανοποιώντας απλά τη γεύση.
Πολύ μικρό και "ευτελές" αλλά τόσο αληθινό, τόσο απτό, τόσο ανθρώπινο.
Δεν αντέξαμε και πολύ όμως... σμήνος κουνουπιών κατευθύνθηκε προς πάσα κατεύθυνση και γίναμε ψιλο πουά...
Φύγαμε και ακολουθήσαμε τη διαδρομή με πυξίδα τα αυτιά μας. Ακούγαμε τη μουσική.
Κάτι Ινδιάνοι έπαιζαν. Σταθήκαμε. Τους κοίταζα και άκουγα.
"Πολύ θα μου άρεσε να ζω σαν αυτούς" είπα στη φίλη μου.
"Κι εμένα" μου αποκρίθηκε.
Μετά σε ένα μπαράκι ήπιαμε, μετά αλλού ξαναήπιαμε και ξανά...
Καταλήξαμε σε ένα μαγαζί μέσα στις στοές της Αριστοτέλους να μοιραζόμαστε ένα κρασί και να κλαίμε ούτε που ξέρω γιατί.
Στο δρόμο, έχοντας πάρει επιτέλους το δρόμο της επιστροφής, είδαμε έναν άστεγο να κοιμάται στα παγκάκια στην πλατεία.
Κόψαμε ένα τριαντάφυλλο και το αφήσαμε πλάι του.
Ελπίζω να ένιωσε όμορφα όταν θα άνοιξε τα μάτια του.
Ελπίζω να χαμογέλασε έστω και λίγο.
Ελπίζω...κάθε μέρα να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και κάθε κίνησή μας, κάθε σκέψη και συναίσθημά μας να είναι εμποτισμένο με αγάπη.
Τόσο απλά...ελπίζω.

"... Το δέντρο είναι που βλέπει"

Για σήμερα μονάχα αυτό..."Μονάχα"¨σχήμα λόγου.
Αυτό θα μπορούσε να πιάσει αμέτρητες σελίδες σκέψεων...
Μονάχα αυτό, για σήμερα.
"Αν ο άνθρωπος δεν έκλεινε καμιά φορά τα μάτια κυριαρχικά,
θα κατέληγε να μη βλέπει ό,τι αξίζει να ιδωθεί..."

Rene Char

"... Το δέντρο είναι που βλέπει", 2005

Υποθέσεις άνευ

Αν δεν υπήρχε το ίσως, το μπορεί, το μάλλον δεν θα υπήρχαν και οι αμφιβολίες.
Δεν θα υπήρχε το "δεν ξέρω".
Δεν θα υπήρχαν αυπνίες.
Δεν θα υπήρχαν θολά βλέμματα και κόκκινα μάτια.
Δεν θα υπήρχε κούραση.
Δεν θα υπήρχαν τσιγάρα στο τασάκι.
Ματωμένα χείλη και τρεμάμενα πηγούνια.
Δεν θα υπήρχε η σιωπή. Ούτε όμως και τα λόγια.
Αυτό το ίσως πάντα ήταν ένα μικρό βασανιστήριο για τη σκέψη μου.
Ερχόταν στο μυαλό και καθόταν απρόσκλητο. Αρμένικη επίσκεψη.
Βρε αι στο διάολο όλα.
Η σκέψη μου είναι πολύτιμη και πλέον δεν υπάρχει λόγος να την καταναλώνω στα αν και στις υποθέσεις.
Έχω ένα μυαλό, δυο χέρια και μια καρδιά.
Μπορώ να κάνω τα πάντα. Δίχως αν...δίχως αμφιβολίες και δυσπιστίες.
Μπορώ να κάνω οτιδήποτε.
Καμιά φορά συλλογίζομαι τη μοίρα. Δεν προυπάρχει στη ζωή μας.
Απλώς ότι είναι να γίνει, θα γίνει.
Και ότι γίνεται τελικά προδιαγράφει αυτό που αποκαλείται μοίρα.
Ότι θέλω και ότι θέλει ας γίνει.
Θα είμαι εκεί να κοιτάζω.
Ακούραστος θεατής μιας παράστασης που τελειωμό δεν έχει.
Δίχως παρείσακτους υποβολείς.
Εγώ διαλέγω τους υποβολείς γιατί εγώ είμαι και σεναριογράφος, και σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής.
Στον λογισμό και παραλογισμό της ζωής μου εγώ επιλέγω. Εγώ απορρίπτω.
Κανένας άλλος.
Παρεπιμπτόντως χθες είχα μια συζήτηση.
Με ρώτησαν λοιπόν εκείνο το γλυκό ονομάζεται ρεβανί ή ραβανί;
Και τους απάντησα δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω.
Όμως στη ζωή μου δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Ως άνθρωποι έχουμε κάτι που καλείται λόγος, λογισμός, νους, αισθήματα, συν - αισθήματα.
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά. Γύρω υπάρχει η αγάπη.
Και αν δεν υπήρχε αυτή δεν θα υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο αυτό.
Η αγάπη είναι ένα χημικό κοκτέιλ που κάνει τον κόσμο να γυρίζει.
Τι καλά!!!

Ποίηση

Κάτι για αυτούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται χωρίς να φοβούνται μήπως χαρακτηριστούν ανόητοι, ανώριμοι και κουτοί...

«Ένα μόνο δεν μου δίνει το όνειρο. Το όριο.
Ως που να κινδυνέψω.
Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.
Θα ‘ ταν γεράματα.»
Κική Δημουλά, «Συνέντευξις»,
Από την συλλογή «Η εφηβεία της Λήθης»

κάτι ακόμα για όσους δίνουν σημασία στα άνευ σημασίας πράγματα...

Τι τράβηξα δε λέγεται,
Αδύνατον να μπω στο δύσκολο κεφάλαιο
«Του άνευ σημασίας».
Ό,τι για εμένα είχε
Ήτανε άνευ για τους άλλους.
Κι ενώ με επιμέλεια απορούσα
Το απορώντας μου έβαζε μηδέν.

Κική Δημουλά, «Διδακτική Ύλη».

και τέλος κάτι για όσους χρειάζονται μια μικρή επανάληψη στη γραμματική

...Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού,
ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Ο φόβος,
Όνομα ουσιαστικόν,
Στην αρχή ενικός αριθμός
Και μετά πληθυντικός. Οι φόβοι.
Οι φόβοι
Για όλα από εδώ και πέρα.

Η νύχτα,
Όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Οι νύχτες από εδώ και πέρα.

Κική Δημουλά
«Ο πληθυντικός αριθμός»,
από τη συλλογή «Το λίγο του κόσμου», 1971

Από το φως στο σκοτάδι και τούμπαλιν

Μπορώ τουλάχιστον να είμαι ευτυχής για ένα πράγμα. Και είμαι.
Τουλάχιστον κάθε μέρα ξημερώνει και
κάθε βράδυ βραδιάζει.
Τουλάχιστον κάθε μέρα έχουμε τον ήλιο και
κάθε βράδυ το φεγγάρι.

Εκρήξεις σκέψεων

Από χθες το απόγευμα μέχρι και τώρα που γράφω γίνονται εκρήξεις μέσα στο κεφάλι μου.
Εκρήξεις σκέψεων.
Δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι περίπλοκα πράγματα.
Πριν καλά καλά κατακαθίσει η μια σκέψη, καταφθάνει η άλλη λαχανιασμένη και την αναιρεί.
Εφευρίσκω ψέματα μόλις ανακαλύπτω τις αλήθειες.
Ε φεγγάρι που είσαι.
Βαρέθηκα το γκρι της πόλης.

Θέλω να δω τις κιτρινοκόκκινες ανταύγειες σου.
Ακούω ένα τραγούδι.
"Κόκκινο θολό φεγγάρι...σαν τα όνειρά μας ξενυχτάς
κι έτσι ματωμένο ταξιδεύεις σαν χαρταετός χωρίς κλωστή
είσαι εσύ του χρόνου ο καθρέφτης
τίποτα κι αιώνιο μαζί..."

Στερητικό άλφα και λήθη.

Στερητικό άλφα και λήθη.
Αλήθεια.
Είναι μία και δεν ξεχνιέται.
Ενυπάρχει μέσα μας. Υπήρχε από πάντα.
Κάποιοι θέλουν να τη θάψουν και κάποιοι άλλοι να την ξεθάψουν.
Ότι από τα δυο και αν προσπαθούμε να κάνουμε αυτή παραμένει μέσα μας σαν αγκάθι να μας θυμίζει ότι κάθε μας επιλογή έχει ένα κόστος.
Αυτό που πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αν είμαστε έτοιμοι να το πληρώσουμε όσο μεγάλο και αν είναι.
Ε λοιπόν χρειάζομαι ένα φτυάρι. Και ένα μεγάλο πορτοφόλι.
Είναι δύσκολο να πετάς τη μάσκα.


« Χωρίς μάσκες » του Φερνάντο Πεσσόα

….Απόσπασμα 9
Ο ανώτερος ποιητής λέγει ότι πραγματικά αισθάνεται,
Ο μέτριος ποιητής ότι αποφασίζει να αισθανθεί
Κι ο κατώτερος ότι πιστεύει πως πρέπει να αισθανθεί.


…. Απόσπασμα 15
Αυτή η τάση να δημιουργώ γύρω μου έναν άλλο κόσμο,
Όμοιο με τούτον εδώ αλλά κατοικημένο από διαφορετικούς ανθρώπους,
Δεν βγήκε ποτέ από τη φαντασία μου.


…..Απόσπασμα 95
Θα ‘θελα να ήθελα να θέλω τον έρωτα.

….Απόσπασμα 105
Το να ζω με τους άλλους είναι για μένα μαρτύριο.
Και όλοι οι άλλοι υπάρχουν εντός μου.
Ακόμα και μακριά τους είμαι αναγκασμένος να ζω μαζί τους.
Όντας μονάχος, πλήθη με περικυκλώνουν.
Δεν ξέρω πως να ξεφύγω, εκτός πια κι αν ξεφύγω από τον εαυτό μου.

….Απόσπασμα 171
Περνώ τη ζωή μου επανατοποθετώντας τα πάντα – ως πότε;

….Απόσπασμα 181
Υπάρχω μόνο μεταμφιεσμένος.


Ως πότε;
Κουράστηκα να προσπαθώ να βρω απαντήσεις σύμφωνα με τα δεδομένα των άλλων ανθρώπων.
Κουράστηκα να μεταμφιέζομαι για να υπάρχω.
Είναι φοβερά ψυχοφθόρο να πρέπει να ζεις σε ένα κόσμο που δεν είναι πλασμένος στα μέτρα σου.
Και τελικά στο μόνο με το οποίο συμφωνώ με όλα τα παραπάνω είναι ο τίτλος «Χωρίς μάσκες». Και σ’ αυτό πάλι όχι με σιγουριά. Γιατί καλώς ή κακώς όσες επιλογές και αν υπάρχουν στον κόσμο αυτό που ζούμε δεν παύουν να είναι πλασμένες από ανθρώπους που ότι κι αν είναι, ότι κι αν κάνουν στη ζωή τους, τον ίδιο αέρα αναπνέουν.
Κάπου κάποτε ένας μου είπε κάτι που τότε μου φάνηκε εξαιρετικά απλό.
Περνώντας τα χρόνια συνειδητοποίησα, πως παρόλο που οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν απλές και το νόημα αρκετά ευδιάκριτο και σαφές, ότι είναι πολύ δύσκολο να το δεχτείς στην πράξη.
Αυτός λοιπόν μου είπε:
« Ανεβαίνεις, κατεβαίνεις, πάλι μέσα είσαι ».
Όπου και αν έτυχε να μεγαλώσεις, όσα χρήματα και αν έχεις, όπου κι αν πιστεύεις ή δεν πιστεύεις, ότι κι αν είσαι, όποιες επιλογές και αν έχεις κάνει, πάλι μέσα είσαι. Μέσα σ΄ αυτό που καλείται κόσμος, κοινωνία, ζωή.
Και είναι δύσκολο να το συνειδητοποιείς, πόσο μάλλον να το δεχτείς.

Θέλω να κλείσω με μια αλήθεια :
Αν ήμουν πτώση στη γραμματική θα ήθελα να ήμουν δοτική…αλλά δυστυχώς έχει εξαλειφθεί εδώ και χρόνια. Γιατί είπαμε οι άνθρωποι οτιδήποτε πέφτει σε αχρηστία, τείνουν να το εξοντώνουν.

Επίσης, όσα κι αν μάθω στη ζωή αυτή ημιμαθής θα μείνω.
Οπότε προτιμώ την άγνοια.

Νοσταλγία

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μίλαν Κούντερα «Η Άγνοια»

«Στα αρχαία ελληνικά η επιστροφή λέγεται νόστος.
Άλγος σημαίνει πόνος.
Νοσταλγία είναι λοιπόν ο πόνος που προκαλεί σε κάποιον η ανικανοποίητη λαχτάρα της επιστροφής. Γι’ αυτήν τη θεμελιακή έννοια οι περισσότεροι Ευρωπαίοι διαθέτουν μια λέξη ελληνικής καταγωγής (nostalgie, nostalgia), κι έπειτα άλλες λέξεις που έχουν τις ρίζες τους στην εθνική γλώσσα : anoranza λένε οι Ισπανοί, saudade λένε οι Πορτογάλοι.
Σε κάθε γλώσσα αυτές οι λέξεις έχουν διαφορετική σημασιολογική απόχρωση. Συχνά σημαίνουν απλώς τη θλίψη που προκαλεί σε κάποιον η αδυναμία να επιστρέψει στη χώρα του. Πόνος, αρρώστια για τη χώρα σου. Αρρώστια για το σπίτι σου. Αυτό που λέγεται στα αγγλικά homesickness. Ή στα γερμανικά : heimweh. Ολλανδικά heimwee. Πρόκειται όμως για μια χωρική συρρίκνωση αυτής της μεγάλης έννοιας. Τα ισλανδικά μια από τις παλαιότερες ευρωπαικές γλώσσες, κάνουν διάκριση ανάμεσα σε δυο όρους : soknudur: νοσταλγία με τη γενική σημασία και heimfra : Πόνος, αρρώστια για τη χώρα σου.
Οι Τσέχοι, πλάι στη λέξη νοσταλγία, που την πήραν από τα ελληνικά, έχουν δικό τους ουσιαστικό για αυτήν την έννοια : steck, και δικό τους ρήμα, η συγκινητικότερη ερωτική φράση των Τσέχων : styka se mi po tobe : σε νοσταλγώ, δεν μπορώ να υποφέρω τον πόνο της απουσίας σου.
Στα ισπανικά η anoranza βγαίνει από το ρήμα anorar (νοσταλγώ), που βγαίνει από το καταλανικό ignore (αγνοώ). Στο φως της ετυμολογίας η νοσταλγία εμφανίζεται σαν πόνος της άγνοιας. Είσαι μακριά και δεν ξέρω τι γίνεσαι….»

Μου αρέσουν οι λέξεις και η βαρύτητα που διαθέτουν. Δεν είναι απλές. Κάθε λέξη κρύβει πίσω της μια πολυσήμαντη έννοια, μια δυναμική, μια ουσιώδη σημασία.
Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι τις έχουμε υπεραπλουστεύσει σε βαθμό που τείνουμε να τις εξευτελίσουμε.
Δίνουμε φιλιά, όταν φιλί σημαίνει αγάπη.
Αγαπάμε, με την προυπόθεση της ανταπόδοσης.
Έχουμε φίλους, ενώ έχουμε γνωστούς.
Λέμε πιστεύουμε, ενώ ζητούμε αποδείξεις.
Ονειρευόμαστε, χωρίς να δεχόμαστε τη διάψευση.
Υποστηρίζουμε πως είμαστε άνθρωποι ενώ κατά βάση έχουμε γίνει ηθοποιοί.
Οι λέξεις είναι τόσο όμορφες, τόσο έξυπνα πλασμένες αλλά δυστυχώς τις έχουμε καταντήσει ανούσιες και κατά συνέπεια περιττές.

Διαβάζοντας χθες βράδυ το παραπάνω απόσπασμα σκεφτόμουν ότι για το μόνο πράγμα που πραγματικά αισθάνομαι νοσταλγία είναι για τα παιδικά μου χρόνια.
Τα χρόνια εκείνα όπου χωρίς να το ξέρω, να το επιδιώκω και να το σκέφτομαι βίωνα την απόλυτη αγνότητα, οπότε την απόλυτη ευτυχία. Και αυτή η απομάκρυνση από την προσωπική μου ουσία, την προσωπική μου ακατέργαστη σκοπιά για τον κόσμο με πονάει πολύ. Με εξουθενώνει. Με θλίβει.
Θέλω να ξαναγίνω παιδί. Δάκρυα έρχονται στα μάτια σαν το σκέφτομαι.
Θέλω να ξαναγυρίσω σε εκείνο τον δρόμο, Ποσειδώνος 17.
Να ξαναγυρίσω στη μονοκατοικία μας, στο μικρό δωματιάκι μου.
Να ξαναπαίξω σε εκείνη την αυλή.
Να ξανακάνω νεκροταφείο για ζώα
Να ξανακλάψω επειδή πέθανε το παπαγαλάκι μου.
Να ξανανιώσω εκείνη την ατελείωτη ντροπή που ένιωθα όταν μου μιλούσαν οι άνθρωποι.
Να ξανανιώσω εκείνη την άγνοια και αγνότητα της παιδικής ηλικίας που δυστυχώς πέρασε και πίσω δεν μπορεί να ξαναγυρίσει.
Νιώθω δυστυχής γι’ αυτό.

Αν...

Αν ο κόσμος ήταν ώρα θα ήταν οχτώ παρά τέταρτο.
Αν ήταν ποτήρι θα ήταν σφηνάκι.
Αν ήταν ποτό θα ήταν τεκίλα.
Αν ήταν τσιγάρο θα ήταν το τελευταίο.
Αν ήταν τρίχα θα ήταν κατσαρή.
Αν ήταν όργανο θα ήταν τσέλο.
Αν ήταν γλώσσα θα ήταν η γερμανική.
Αν ήταν σκηνοθέτης θα ήταν ο Αγγελόπουλος.
Αν ήταν φίλος θα ήταν άσπονδος.
Αν ήταν εχθρός θα ήταν θανάσιμος.
Αν ήταν μελωδία θα ήταν μινόρε.
Αν ήταν μάτια θα ήταν μαύρα.
Αν ήταν χαρτί θα ήταν κωλόχαρτο.
Αν ήταν χορός θα ήταν τάνγκο.
Αν ήταν όνειρο θα ήταν ανικανοποίητο.
Αν ήταν εποχή θα ήταν άνοιξη.
Αν ήταν πράγμα θα ήταν κλουβί.
Αν ήταν πολυμορφία θα ήταν γοητευτική.
Αν ήταν γοητεία θα ήταν ακαταμάχητη
Αν ήταν πειρασμός θα ήταν αστραφτερός.
Αν ήταν έρωτας θα ήταν καθρέφτης.
Αν ήταν καθρέφτης θα ήταν παραμορφωτικός.
Αν ήταν κόμπος θα ήταν στο λαιμό.
Αν ήταν φυτό θα ήταν κισσός.
Αν ήταν φιλί θα ήταν πίσω από το αυτί.
Αν ήταν καιρός θα ήταν ήλιος με δόντια.
Αν ήταν δόντια θα ήταν φρονημίτες.
Αν ήταν φρούτο θα ήταν καρπούζι.
Αν ήταν λαχανικό θα ήταν αγγούρι.
Αν ήταν σημείο του σώματος θα ήταν βλέφαρα.
Αν ήταν βρωμιά θα ήταν σκόνη.
Αν ήταν επιταγή θα ήταν ακάλυπτη.
Αν ήταν παιδί θα ήταν κακομαθημένο.
Αν ήταν δίαιτα θα ήταν εξαντλητική.
Αν ήταν συναίσθημα θα ήταν αντιφατικό.
Αν ήταν εφημερίδα θα ήταν αθλητική.
Αν ήταν σχήμα θα ήταν κύκλος.
Αν ήταν ρούχο θα ήταν μάλλινο.
Αν ήταν αξεσουάρ θα ήταν γραβάτα.
Αν ήταν βρακί θα ήταν στρινγκ.
Αν ήταν αναπτήρας θα ήταν ζίπο.
Αν ήταν επάγγελμα θα ήταν παπάς.
Αν ήταν γεύση θα ήταν γλυκόπικρη.
Αν ήταν ανάσα θα ήταν πρωινή.
Αν ήταν κύμα θα ήταν επικύνδινο.
Αν ήταν θάλασσα θα ήταν βυθός.
Αν ήταν αρρώστια θα ήταν ανίατη.
Αν ήταν κάδρο θα ήταν στραβοτοποθετημένο.
Αν ήταν ιατρική θα ήταν ομοιοπαθητική.
Αν ήταν ζώο θα ήταν σαλιγκάρι.
Αν ήταν ψάρι θα ήταν γοργόνα.
Αν ήταν ντουζ θα ήταν σκοτσέζικο.
Αν υπάρχει απορία για οποιοδήποτε «αν» μπορώ να τη λύσω με κάθε λεπτομέρεια.

Κεφάλαιο 66

Θα σας παραθέσω ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κομμάτι από το βιβλίο του Μανώλη Ανδριωτάκη "Blog. Ειδήσεις απ' το δικό σου δωμάτιο" Εκδόσεις : Νεφέλη.

"Η χρήση του Διαδικτύου και των ιστολογίων συνεπάγεται συχνά την αυτόματη άρση ιδιωτικότητας των χρηστών. Αυτή μάλιστα. πρόκειται για την πλέον διάσημη αντίρρηση των τεχνοφοβικών και μαζί την πιο βάσιμη. Το ζήτημα της απώλειας της ιδιωτικότητας θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στην ανάλυση του περιεχομένου των ιστολογίων, εφόσον τα τελευταία υπηρετούν σε πολύ μεγάλο βαθμό ένα εξομολογητικό ύφος και είδος.
Εμφανίζεται όμως εδώ, διότι συνδέεται με μια μείζονος σημασίας, επίπτωση. Το οριστικό και αμετάκλητο τράβηγμα της κουρτίνας, η αδιαπραγμάτευτη έκθεση του μύχιου, γίνεται το φετίχ των μοντέρνων κοινωνιών. Βιώνουμε το αργό αλλά σταθερό ξεπέρασμα ενός πολιτισμού που διαφύλατε ηθικά την ιδιωτικότητα κι εισερχόμαστε σε μια εποχή όπου όλα είναι φανερά. Η ανάδυση της διάφανης πραγματικότητας συμβαδίζει με το Διαδίκτυο, αφού το τελευταίο βασίζει την επέκτασή του ακριβώς στην κατάλυση των ορίων του ιδιωτικού. Τώρα το δημόσιο δεν μπορεί παρά να είναι και ιδιωτικό, κι αντίστροφα.
Κάθετι τείνει προς τη δημόσια υπερέκθεσή του, σε βαθμό που τα όρια μεταξύ οικείου κι ανοικείου, αληθινού και προσποιητού, ιδιωτικού και δημοσίου να ξεθωριάζουν επικύνδινα. Γνωρίζοντας πως κάθε κίνησή σου παρακολουθείται και καταγράφεται, γίνεσαι αναπόφευκτα υποκριτής του εαυτού σου. Τα επίπεδα υποκριτικής είναι πολλά, όπως και οι βαθμοί συνείδησης.
Μια ολόκληρη κοινωνία όμως, που τείνει προς το ακαταλόγιστο, διατρέχει κίνδυνο. Οι παίκτες των ριάλιτι σόου υποστηρίζουν ότι μετά από τις πρώτες ώρες παραμονής τους στά στούντιο - σπίτια, όπου παρακολουθούνται σε διαρκή βάση, ξεχνούν ότι υπάρχουν κάμερες γύρω τους και συμπεριφέρονται κανονικά.
Το ίδιο θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε κι όλοι εμείς, οι πολίτες που διατρέχοντας το δημόσιο χώρο, γνωρίζουμε ότιι οι κινήσεις μας καταγράφονται από τα κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης. Η τηλε - επιτήρηση έχει εγκατασταθεί πλέον στις συνειδήσεις μας ως αναγκαίο κακό, το οποίο θα μας προστατέψει από το έγκλημα, τους ασυνείδητους κλπ.
Με το άλλοθι της αποτροπής και της καταστολής τρομοκρατικών και άλλων ενεργειών, η παρακολούθηση έχει επιβάλλει τη συναίνεση των κοινωνιών στην αυτο - επιτήρησσή τους. Γιατί δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτός που γνωρίζει ότι τον παρακολουθούν, υπόκειται σε μια βία η οποία τον ωθεί σε πράξεις που ενδεχομένως, υπό άλλες συνθήκες να μην ήταν καν στις προθέσεις του.
Ο φόβος της επιτήρησης, μαζί με την άλλη του όψη, την επιδειξιομανία, δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την τελειοποίηση της πανοπτικής κοινωνίας...
Το βαθμιαίο τέλος της αυθεντικότητας και της ειλικρίνιας ακολουθείται από τη ζωηρότατη αποθέωση της προσομοίωσης, της υπερέκθεσης, του - υπάρχω μόνο όσο με κοιτάζουν - ."

Το βιβλίο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και ιδιαίτερα για μας όπου είμαστε μέρος όλου αυτού που καλείται ιστολόγιο. Έχει και άλλα αποσπάσματα ωραία τα οποία θα παραθέσω την επόμενη φορά που δεν θα βαριέμαι την αντιγραφή.

Ανισσόροπη ισορροπία

Δεν ξέρω τι να κάνω.
Πριν καλά καλά το καταλάβω έχω πιάσει στα χέρια μου το τηλέφωνο.
Πριν το συνειδητοποιήσω έχουν σχηματίσει τα δάχτυλα τον αριθμό.
Σε ποιόν τηλεφωνώ και στ΄αλήθεια τι παίρνω να του πω;
Το πόσο μόνη νιώθω;
Το ότι υπάρχουν στιγμές που όλα μα όλα γύρω μου είναι μετέωρα;
Το ότι σε κάθε φράση και σκέψη μου χρησιμοποιώ το μάλλον, το δεν ξέρω και το πιθανώς;
Εν ολίγοις, τι προσπαθώ να κάνω; Να καλύψω όλα αυτά τα εσωτερικά κενά μου, με ποιόν;
Θέατρο.
Γίνομαι ηθοποιός του εαυτού μου.
Παίζω το θέατρο της ζωής μου.
Υποκρίνομαι απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό.
Και εδώ;
Εδώ γιατί γράφω;
Τι ζητάω με το να γράφω σκέψεις και προβληματισμούς μου σε ένα Blog που γνωρίζω πως θα διαβάσουν κάποιοι άνθρωποι;
Ζητάω γνώμη; Επιβεβαίωση; Αποδοχή;
Η αλήθεια υπάρχει μέσα μου. Την γνωρίζω. Ενδόμυχα τη γνωρίζω.
Πάντα είχα δυο φωνές μέσα μου. Δύο πρόσωπα. Εκ διαμέτρου αντίθετα.
Όσο ήμουν μικρότερη πάντα έπνιγα τη μια φωνή για να μην με μπλέξω σε τέτοιες μπερδεμένες καταστάσεις. Είπαμε... ασφαλής μέσα στον μικρόκοσμό μου.
Αποφάσισα όμως ότι αυτό είναι δειλία.
Μια δειλία που δεν μ' αφήνει να ζήσω όπως πραγματικά θα ήθελα.
Δεν ξέρω αν είμαι απολύτως έτοιμη να εναρμονίσω μέσα μου αυτές τις δύο φωνές.
Δεν ξέρω αν είναι η ώρα να φέρω σε ισορροπία τις δύο πλευρές μου.
Γιατί εξάλλου στα 23 μου να τα έχω βρει όλα αυτά;
Θα ήταν μια ανισόρροπη ισορροπία.
Θα φέρω ειρήνη μέσα μου. Μια γλυκιά σιγουριά ρέει σε κάθε κύτταρό μου πως όλα θα πάνε καλά.
Προς το παρόν όμως κηρύσσω πόλεμο.
Κάθε μέρα, κάθε ώρα και λεπτό.
Κάθε μέρα από την αρχή.

Το προϊόν απευθύνεται σε ενήλικες

Τσιγάρο και καφές το πρωί. Τουαλέτα.
Ένα μετά το φαγητό. Για την χώνεψη.
Ένα τσιγάρο και φεύγουμε. Σαν ρολόι.
Ένα τσιγάρο πριν να κάνεις έρωτα. Καίγεται μόνο του στο τασάκι.
Ένα τσιγάρο πριν κοιμηθείς. Για το φεγγάρι που ακόμα κοιτάς μόνη.
Ένα τσιγάρο. Γιατί σε βλάπτει.
Ένα. Το τελευταίο. Όλο λες θα το κόψεις.
Ένα τσιγάρο με το ποτό. Για να φυσήξεις τον καπνό ερωτικά.
Ένα τσιγάρο. Λίγα ακόμα νεκρά κύτταρα στον εγκέφαλό σου.
Ένα τσιγάρο. Για να ενοχλήσεις όσους σε ενοχλούν.
Ένα ακόμα εκλεκτό.
Ένα πακέτο κάθε μέρα για όλα αυτά που θέλω να αλλάξω μέσα μου, γύρω μου, στους ανθρώπους, στον κόσμο.
Γι’ αυτούς που ψάχνουν την αγάπη μέσα σ’ αυτήν την αγριότητα.
Γι’ αυτούς που μιλούν στο Θεό, ακόμα.
Γι’ αυτούς που νιώθουν με πάθος.
Γι’ αυτούς που πιστεύουν στα απίθανα.

Ερώτηση 1η:

Χθες έβρεχε όλη μέρα.
Απίστευτο νερό στους δρόμους.
Κι αυτή η μυρωδιά του βρεγμένου δρόμου με κάνει να αισθάνομαι έντονα την ανθρώπινη υπόστασή μου.
Χθες το βράδυ γύρισα στο σπίτι μετά τη δουλειά και ένιωθα τόσο κουρασμένη.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι και ενώ νύσταζα δεν ήθελα να κοιμηθώ.
Τελικά έκανα έναν καφέ, άναψα και ένα τσιγάρο και άρχισα να γράφω…
Τι ωραία αίσθηση…
Να έχει περάσει μια μέρα γεμάτη από σκέψεις, πράξεις, συναντήσεις, άγχη και μπόλικη βροχή και να αράζεις στο κρεβάτι ανάμεσα στα μαξιλάρια και στα σκεπάσματα και να γράφεις.
Τελευταία κοιμάμαι ελάχιστα.
Είναι τόσο όμορφο κάθε κομμάτι της ημέρας που δεν θέλω να χάνω κανένα.
Και παρόλο που η μέρα είναι γνωστή για τις ευεργετικές της ιδιότητες, το βράδυ είναι διάσημο για τις δημιουργικές του ιδιότητες.
Το βράδυ μπορώ να έχω απόλυτο έλεγχο του εαυτού μου μέσα στην τέλεια σιωπή που επικρατεί.
Το βράδυ μπορώ να έχω το φεγγάρι, εκείνο τον πανέμορφα διαολεμένο κύκλο στο βάθος του ουρανού, μπορώ να έχω τα αστέρια, μπορώ να έχω την έμφυτη μελαγχολία μου, ακατέργαστη δίχως τις εξωτερικές επιδράσεις των ανθρώπων που την μετριάζουν. Η μελαγχολία στο ζενίθ της.
Το βράδυ μπορώ να ηρεμώ να παίρνω χαρτί και στυλό, να έχω το κρεβάτι μου και όλες τις ανησυχίες μου μαζί.
Η μέρα είναι όμορφη αλλά το βράδυ είναι μαγικό.
Δίχως τη νύχτα οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να ερωτευθούν.
Και ίσως δίχως τον έρωτα δεν θα ήταν άνθρωποι.


Υ.Γ. Κάπου διάβασα πως διαβάζοντας βιβλία μας δίνεται η δυνατότητα να συνομιλήσουμε με τους σοφότερα μυαλά της ανθρωπότητας. Τώρα δεν μπορώ να είμαι και σίγουρα για την σοφία του μυαλού του Τομ Ρόμπινς αλλά είμαι σίγουρη για την τρέλα του. Λοιπόν μια φορά που έτυχε να συνομιλήσω μαζί του μέσω του «τρυποκάρυδου» μου έθεσε το εξής ερώτημα που απάντηση δεν νομίζω να επιδέχεται.
«… Πάνω από μια ώρα, η Λη – Τσέρι αγνάντευε το άπειρο του ουρανού. «Έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι?» ρώτησε η πριγκίπισσα το Μαγεμένο Βασιλόπουλο.
Το Μαγεμένο Βασιλόπουλο έκανε σα να του ‘ χαν κάνει μια χαζή ερώτηση. Ίσως και να ‘ταν έτσι. Το ίδιο ερώτημα στη Ρέμινγκτον SL3 έδωσε την εξής απάντηση:
Ο Άλμπερ Καμύ έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
Ο Τόμ Ρόμπινς έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος.
Σίγουρα όταν το ‘ γραψε ο Καμύ θα ‘χε στραβοκοιμηθεί κι ο Ρόμπινς θα ΄χε ξεχάσει να βάλει ξυπνητήρι.
Ένα είναι το σοβαρό. Κι αυτό είναι :
ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ?
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου πω αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σε καθησυχάσω για την αρχή και το τέλος του χρόνου.
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου αποκαλύψω αν έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι.»

Καμιά ιδέα;

Καλύτερα σιωπή

Ακούω γύρω μου συνεχώς φωνές.
Ανθρώπους σαν σε ταινία να πηγαίνουν και να έρχονται πέρα δώθε σαν τρελοί.
Τους ακούω ακατάπαυστα να μιλάνε και να λένε οτιδήποτε θα μπορούσε να βάλει το ανθρώπινο μυαλό.
Ένα ακατάπαυστο βουητό ηχεί στ' αυτιά μου.
Μιλάνε και μιλάνε. Γιατί όλο αυτό?
Αφού δεν χρησιμοποιούν τη γλώσσα για να πουν αυτά που νιώθουν αλλά για να κρύψουν αυτά που νιώθουν.
Η γλώσσα πλέον δεν αποτελεί ειλικρινή μορφή επικοινωνίας αλλά μια μάσκα πίσω από την οποία κρυβόμαστε. Μιλάμε και προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους ότι δεν έχουμε ανασφάλειες, ότι δεν φοβόμαστε, ότι δεν μας νοιάζει, ότι όλα πάνε καλά...
Τους κοιτάζω και τους ακούω αλλά δεν τους ακούω.
Ακούω όποιον έχει να μου πει μια αλήθεια.
Οποιαδήποτε αλήθεια. Την αλήθεια του.
Αλλιώς καλύτερα σιωπή.
Γι' αυτό επιδίδομαι με πάθος στην τέχνη.
Αν έφταναν τα λόγια από μόνα τους , δεν θα υπήρχε η τέχνη.
Γι΄ αυτό μου αρέσει ο χορός ως μορφή έκφρασης.
Είναι ένας από τους τρόπους που εκφράζομαι, που μαρτυράω, που ξεδιπλώνομαι.
Ο χορός είναι μια εκ βαθέων εξομολόγηση.
Ένας αδιάψευστος μάρτυρας του είναι σου.
Όταν βλέπω έναν άνθρωπο να χορεύει καταλαβαίνω αυτόματα την προσωπικότητά του, το πάθος του, τον τρόπο που κάνει έρωτα, τον τρόπο που φιλάει.
Καταλαβαίνω ότι δεν θα καταλάβαινα με ατέλειωτες συζητήσεις.
Ένας χορός χίλιες λέξεις.

"Ολόκληρη η τέχνη αποτελεί μια μορφή λογοτεχνίας,
γιατί ολόκληρη η τέχνη συνίσταται σε μια προσπάθεια να ειπωθεί κάτι.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να ειπωθεί κάτι : μιλώντας και σωπαίνοντας.
Οι τέχνες που δεν είναι λογοτεχνία είναι προβολές μιας εκφραστικής σιωπής."

Φερνάντο Πεσσόα

Έμβρυο να ξαναγίνω μάνα

Υπάρχουν στιγμές όπως τώρα που θα ήθελα πολύ να ξαναγυρίσω πίσω στη μήτρα που με γέννησε.
Να ξαναγίνω έμβρυο και να τρυπώσω στη φιλόξενη εκείνη κοιλιά που με κράτησε μέσα της για 9 ολόκληρους μήνες.
Να γυρίσω στο υγρό μου, ήσυχο και ασφαλές περιβάλλον όπου βίωνα την απόλυτη τελειότητα.
Την απόλυτη άγνοια και τελικά την απόλυτη ευτυχία.
Βγαίνοντας έξω στον κόσμο ο άνθρωπος απομακρύνεται από τα ένστικτά του.
Οι γονείς, το περιβάλλον, το σχολείο, η κοινωνία σε γεμίζει με κανόνες, με άπειρη λογική και με έντονα "πρέπει" τα οποία απομακρύνουν τον άνθρωπο από την ουσία του.
Τον απομακρύνουν από τα υλικά που είναι φτιαγμένος.
Τον απομακρύνουν από την απόλυτη ευτυχία που βίωνε εκεί μέσα μελανιασμένος και κόκκινος.
Πιστεύω πως ο άνθρωπος βιώνει την απόλυτη ευτυχία όταν είναι έμβρυο και όταν πεθαίνει. Τα άλλα όλα είναι απλά δρόμος που σε οδηγούν από τη μια μεριά στην άλλη. Απο κεί και πέρα η βούληση μας έγκειται στον πιο δρόμο θα διαλέξουμε, τον εύκολο ή τον κακοτράχαλο; Καθένας έχει τις παγίδες του.
Διαλέξτε.

Κάποιος σοφός είπε:
" Κάθε οργασμός είναι ένας μικρός θάνατος και ο θάνατος είναι ο μεγαλύτερος οργασμός."