Ένας εντυπωσιακός (ά)τίτλος.

Τόσον καιρό εκείνη η σπείρα,
σαν να έβγαινε από τα έγκατα της γης και ήθελε να φτάσει ίσαμε την άκρη που δεν έχει ο ουρανός.

Κι εσύ έπρεπε να φτάσεις χαμηλά,

να πέσεις σαν σκυλί στα τέσσερα

για να την δεις και να την κλείσεις σε κάθε κύτταρό σου.

Έτσι έπρεπε να γίνει

κι ας ξέρεις πως δεν πρέπει να σκέφτεσαι έτσι,

έτσι πρέπει για να αντέξεις το βάρος της μοιραίας τύχης.

Επιλέγεις ή όχι, πρέπει να μάθεις να είσαι ευτυχισμένος.

Πρέπει να ζήσεις...στο επιτάσσει η ζωή.

Έτσι έπρεπε.

Μακά(β)ριο πλάσμα

κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση

αυτού που δεν είσαι και δεν θέλεις πια να είσαι,

αυτού που δεν είσαι και θέλεις να γίνεις,

αυτού που είσαι και θέλεις να κρατήσεις,

αυτού που δεν είσαι και ορκίστηκες να αηδιάζεις στην ιδέα να γίνεις.

Ζωή, χώμα, νερό και πνοές μου, βλέμματα σημάδι, έρωτες...

τι μουσικές παίζουν όλα στο στομάχι μου και

τι λαβύρινθους μπλέκουν στο μυαλό μου.

Θεική πνοή του άπιαστου κράτα με ζωντανή σ' αυτό το ατέρμoνο σχήμα

και υπόσχομαι να είμαι έτοιμη για πτώσεις και ανόδους

σε κάθε δευτερόλεπτο του ανύπαρκτου χρόνου.

Δυό δάχτυλα σιωπή...

Δυό δάχτυλα σιωπή στο δωμάτιο, στο τραπεζάκι, στην άκρη της βιβλιοθήκης.
Δυό δάχτυλα σιωπή για όλα όσα είπες αλλά ήταν σαν να μην μιλούσες.
Δυό δάχτυλα σιωπή για εκείνα που επιμελώς μηρύκαζες χρόνια τώρα.
Και για τα άλλα τα πάντα ανείπωτα.
Όχι, όχι δεν πρόκειται να τα πω.
Έτσι ανείπωτα θα μείνουν για να θυμάμαι κάτι από τον εαυτό μου.
Τα γράφω σε χαρτί, τα ζωγραφίζω βουτηγμένα σε χρώματα, τα χορεύω με τα χέρια
μα πότε δεν τα λέω.
Δυό δάχτυλα σιωπή.
Ένα για τη δική μου κι ένα για τη δική σου.
Τι κι αν ψάχνουμε κι οι δυο την ευτυχία...
Μπορεί για μας ευτυχία να είναι τούτο: Η σιωπή.

Αγρίμια και αγριμάκια μου...

Από την εφημερίδα "ΣΥΝ(+)είδηση"

«Δεν έχω άλλη εικόνα απ΄ την πρώτη μέρα που μπήκα στην τάξη μου… ΄Ημουν τόσο ανυποψίαστη… Μόνον αυτή έχω. Έγραφα στον πίνακα τ΄ όνομά μου… Κι όταν γύρισα, αράδιαζε σφαίρες πιστολιού ο Μανωλιός, στο πρώτο θρανίο, «βάλε γρήγορα μέσα τις σφαίρες και βγάλε το βιβλίο σου», είχα πει αυστηρά…»
… » Αυστηρά; Η καρδιά μου το ήξερε… Μαυροντυμένα έρχονταν στο σχολείο, οδηγώντας μαύρα πανάκριβα δίθυρα 4χ4, μικρά παιδιά, αγριμάκια, κι έμοιαζαν τ΄ αυτοκίνητα σαν να μην τα οδηγούσε κανείς… Μήτε την γλώσσα τους καταλάβαινα… Δεν το έδειξα, όμως, σιγά σιγά την έμαθα, έμαθαν κι αυτά την δική μου… Αφού να φανταστείς, στην Αθήνα στο μέγαρο μουσικής, είχαν τελειώσει οι χοροί κι όμως παρέμεναν στην σειρά και δεν πλησίαζαν, κι όταν πήγα κοντά και τους ρώτησα, «γιατί παιδιά δεν πάτε να φάτε κάτι στον μπουφέ;» «δεν τρώμε εμείς σαν τσι διακονιάρηδες» μου εξήγησαν, και σπεύσαμε με τη συνάδελφο μου να τα σερβίρουμε επιστρατεύοντας μάλιστα όλη μας την πειθώ να φάμε μαζί τους μη νιώσουν μια ακόμη αποξένωση…
…» Είναι αλήθεια αυτό που λένε, εγκαταλελειμμένα χωριά, αφημένα στην μοίρα τους, από το 1951 δεν είχε πατήσει αστυνομία εκεί… Ο «πολιτισμός» όμως, «των καναλιών» είχε καταφέρει και τρύπωσε απ΄ τον αέρα… Κι έτσι ήρθαν τ΄ αυτοκίνητα, και τα κινητά, και το ουίσκυ, και τα καλάζνικοφ… Και τα καινούργια όπλα και το χασίς κι η κόκα… Έτσι ήρθαν κι αυτά.
…» Όμως μ΄ αγάπησαν γιατί τ΄ αγάπησα, -τόσο φιλόξενους ανθρώπους δεν έχω δει στη ζωή μου και μας σεβότανε απεριόριστα σ΄ όλο το χωριό … Είχε όλος ο Σύλλογός μας ζήλο επιμονή κι υπομονή, όλοι σκοτωνόμασταν για τα παιδιά μας, έτυχε έτσι, κι ο Διευθυντής κι η συναδέλφισσά μου, η φίλη μου που ήμασταν μαζί… στηρίζαμε ο ένας τον άλλον.
Έτσι στο τέλος της χρονιάς, πήραμε μαζί 16 παιδιά, και στο Παγκρήτιο διαγωνισμό χορού, κερδίσαμε το πρώτο Βραβείο. Και μετά χορέψαμε στο Μέγαρο Μουσικής. Έτσι έγινε και βρεθήκαμε στην Αθήνα…
Και να ΄ξερες τι ακούγαμε στον Παγκρήτιο από συναδέλφους… «Χαλάτε την πιάτσα εσείς…» κι αυτό ήταν το λιγότερο… Δυο χρόνια, περνούσα με τ΄ αυτοκίνητο μέσα απ΄ τ΄ Ανώγια για να πάω στα Λιβάδια κάθε πρωί, και είπαν ακόμα, «το μόνο αυτοκίνητο που δεν ήταν βαποράκι…» Ευτυχώς…
…» Δεν είχα επιλογή, ή πήγαινα ή δεν πήγαινα κι έμενα άνεργη για άλλον ένα χρόνο, και δεν είχα ιδέα, δεν μ΄ ενημέρωσε κανείς, γιατί όσους ενημέρωναν, έκαναν τα αδύνατα δυνατά να φύγουν.
Όμως πήγα και θα ξαναπήγαινα…
…» Εγκαταλελειμμένα. Εγκαταλελειμμένα πράγματι. Είναι αλήθεια αυτό που λένε.
Κι οι πολιτικοί; Ίσως να είναι αλήθεια και ότι ποτέ δεν ψήφισαν, ότι οι «Καλπογιάννηδες» τα βάζανε μόνοι τους τα ψηφοδέλτια και οι ίδιοι τα μετρούσαν… Γιατί…
…» Σ΄ όλο το χωριό δεν υπήρχε ούτε ένα όνομα σε -άκης. Ούτε Ένα. Είναι αυτή η ιστορία με τα επίθετα… «Τα Ζωνιανιά δεν πατήθηκαν ποτέ, απ΄ τους Τούρκους», έλεγαν…

«Τώρα βλέπω αυτά που γίνονται και πονάει η καρδιά μου… Tα παιδιά μου λέω, τι να απογίνανε…»
Και βούρκωσε η Χαρά, δυο χρόνια Φιλόλογος ειδικών μαθησιακών δυσκολιών… Αναπληρώτρια ήταν, στο γυμνάσιο Κράνας ανάμεσα στα Ζωνιανά και στα Λιβάδια-είχαμε πιάσει την κουβέντα στο αεροπλάνο γυρνώντας στην Αθήνα- και δεν χόρταινα να την ακούω.
«… Γιατί καμιά φορά, μια Δασκαλίτσα, κουβαλάει στους ώμους της όλη την Κρήτη. Και κουβαλώντας όλη την Κρήτη κουβαλάει κι όλη την Ελλάδα. «Αυτήν την Ελλάδα που μας έμεινε» που λέει ο Ελύτης ή «την παράλληλη Ελλάδα» που λέει κι ο Γραμματικάκης στο κείμενο του…», σκεφτόμουν…

Γεια σου Χαρά… Μια χαρά κοπέλι είσαι… Κι η ειδικότητά σου: «Φιλόλογος Ειδικών Δυνάμεων».
Κι αν πήγαιναν σαν και σένα στα Ζωνιανιά να διδάξουν και να εμπνεύσουν όλα αυτά τα χρόνια; … Όχι πολλές… Είκοσι δασκάλες σαν και σένα απ΄ το 51, αν πήγαιναν, ίσως δεν χρειαζόταν να πατήσει το πόδι του εκεί, κανείς πολιτικός… Καμιά Αστυνομία...
Γιατί τέτοια Πολιτική και τέτοια Αστυνομία… Καλύτερα να μην πήγαιναν ποτέ…

- Αγρίμια κι αγριμάκια μου,λάφια μου μερωμένα,πέστε μου που 'ναι οι τόποι σας,που 'ναι τα χειμαδιά σας;- Γκρεμνά' ναι εμάς οι τόποι μας,λέσκες τα χειμαδιά μας,τα σπηλιαράκια του βουνούείναι τα γονικά μας.

Κύριε Γιάννη,
Ευχαριστώ πολύ για το άρθρο και τα καλά σας λόγια.
Δεν έχω ξαναδιαβάσει τη «φωνή» μου ίσως γιατί δεν έχω δώσει ποτέ συνέντευξη σε κάποιον! Έχω συνηθίσει να γράφω απευθείας τις σκέψεις μου… Παρόλα αυτά η αλήθεια είναι ότι πλησίασε κατά πολύ στο ύφος που θα τα έγραφα και αυτό είναι συγκινητικό!
Οι μόνες διορθώσεις που έκανα αφορούσαν την ακρίβεια κάποιων στοιχείων. Η πένα σε αυτήν την περίπτωση είναι δική σας και τη σέβομαι.
Θα ήθελα ωστόσο να τονιστεί κάπου η σημασία του συνόλου και όχι τόσο του ατόμου (της Χαράς) μιας και χωρίς το σύνολο δυστυχώς είναι πολύ πιθανόν η Χαρά να μην είχε να μοιραστεί τίποτα για το περσινό της σχολείο με τους ευγενικούς συνεπιβάτες της. . .

Θα χαρώ να μάθω πότε θα μπορώ να δω το άρθρο σας στην ιστοσελίδα σας.

Με εκτίμηση,
Χαρά

Το νου σου στην καρδιά

Έχε το νου σου εχέφρωνα άνθρωπε.
Μην τύχει και σε κοροιδέψει η Αλήθεια μασκαρεμένη Ψέμα.
Έχε το νου σου στο νου σου, μην σε περάσουν για ηλίθιο.

Τεμάχισε τα Πάντα και πάρε για ρέστα το
ίσως,
προσωποποίησέ τα,
ονομάτισέ τα,
ταυτοποίησέ τα και οπωσδήποτε
αμφισβήτησέ τα.

Προπαντώς αυτό.
Μα άκουσε, το νου σου στην καρδιά.
Γιατί αυτή χτυπά ολάκερη,
ημιχρηστικέ νου,
για να μην καταλήξεις ημιχρηστικός άνθρωπος.

Ονειροφασκιώματα

Μάνα,

πολλά παράπονα έχω από σένα,

αλλά δεν έχω κανένα

γιατί είσαι μάνα.

Μάνα, όταν ήμουν παιδί

γιατί με φάσκιωνες

με πανιά, υφάσματα και υλικά που τα πιάνει το ανθρώπινο χέρι;

Μάνα,

μάνα είσαι και θα 'πρεπε να 'χες καταλάβει το παιδί σου.

Με όνειρα

και σύννεφα θα 'θελα να με φασκιώνεις.

Γιατί ο άνθρωπος για το άπιαστο είναι φτιαγμένος.

Με το ανείπωτο στ' αυτιά

Μικρό μου μυστικό,
μεγάλες ομολογήσεις μου φέρνεις.
Κάθε βράδυ τριγυρνάς στο κρεβάτι
και ομολογείς το ανείπωτο.
Θα το πάρω και θα το κρύψω στ' αυτιά
μην τυχόν και ντύσουμε τις ομολογήσεις εξομολογήσεις.
Εξάλλου, πότε άρεσαν στης καρδιάς οι μεταμφιέσεις;

Ένα σήκωμα των ώμων

Ναι, ναι ήταν σίγουρη για την απόφασή της.
Έπρεπε να αλλάξει.Να γίνει κάτι κι αυτή.
Σηκώθηκε μεσημέρι. Σχεδόν απόγευμα.
Είχε ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ.
Το είχε αποφασίσει.
Δεν ήθελε πια να είναι μόνη.
Κουράστηκε.
Σκεφτόταν πως αν δεν μπορεί να μοιραστεί τώρα τα χείλη της που είναι απαλά και το κορμί της που είναι νέο πότε θα το έκανε?
Το αποφάσισε...άνοιξε την πόρτα και κοντοστάθηκε.
Την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια που για δευτερόλεπτα μαγεύτηκε από την ομορφιά τους.
-Πρέπει να καταλάβεις...
Άλλωστε τι Μοναξιά είσαι εσύ που δεν μπορείς να μείνεις λεπτό μόνη?
Εκείνη δεν μίλησε.
Ποτέ δεν μιλούσε. Απλώς ακολουθούσε.
Έτσι και τώρα.
Δεν έβγαλε άχνα.
Παρά μονάχα έκανε το βήμα και έφυγε.
Χάθηκε στους διαδρόμους.
Έμεινε απόλυτα ικανοποιημένη με την απόφασή της και με την έκβαση αυτής.
Τώρα πια δεν ήταν μόνη.
Ήταν ένα σήκωμα των ώμων.

Νίκη ήτ(τ)αν.

- Μα δεν είναι δίκαιο!
- Και ποιός σου είπε, μικρό ωραιοπαθές πλάσμα, πως η ζωή μας διέπεται από διακαιοσύνη, ροζ κορδελίτσες και ατέλειωτα "happy end" ;
Μάθε να χάνεις.
Και καλύτερα ξεκίνα να χάνεις από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Παίξε ένα σκάκι με τον εαυτό σου.
Θα δεις πως είναι να χάνει ο ένας για να κερδίσει ο άλλος.

Το γενεαλογικό δέντρο

Περιστάσεις
Αυστηρές μητέρες που μπουκώνουν τα στόματα των παιδιών τους με λέξεις. Για να μεγαλώνουν.
Στιγμές
Βιαστές της σκέψης και του μυαλού.
Κανένας δεν προβλέπει τιμωρία για τέτοιου είδους εγκλήματα, αφού δεν υφίστανται καν.
Συνθήκες
Θήκες, σαν αποθηκευτικοί χώροι απόψεων. Αναλόγως με το "συν" περιπλανιέσαι στους εαυτούς σου και διαλέγεις ποιον θέλεις να παρουσιάσεις στο σόου της κοινωνικότητας.
Συγγενείς εξ αίματος με τις Αναιρέσεις.
Αρχικά, με τους άλλους.
Έπειτα, σφηνώνει το "αυτό" και εχθρός σου γίνεται ο εαυτός σου.

Αναιρέσεις
Όμορφες, πανταχού παρούσες, ειδικευμένες στην τέχνη της αποπλάνησης. Θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τις Σειρήνες του Οδυσσέα. Πιθανότατα να τίθεται θέμα αιμομιξίας με τις Συνθήκες αλλά φροντίζουν πάντα να καλύπτουν τους εαυτούς τους με τους εαυτούς τους.
Τυχαίο
Το αγαπημένο παιδί της Μοίρας. Οιδιπόδεια και τέτοια. Εξωτερικά αφελές και αθώο, στην ουσία όμως πανούργο.Αναζητά πλάτες. Αυτός είναι ο προορισμός του. Άξιον απορίας πόσα μαχαίρια κρατά.
Μοίρα
Γυναίκα μοιραία που αν την πιστέψεις, μοιραία θα σε οδηγήσει στα μονοπάτια του αναπόφευκτου.
Σιωπή
Πτυχιούχος λογοθεραπεύτρια, ασχολείται ερασιτεχνικά και με τη μουσική, αιώνια υπερασπιστής της αλήθειας. Κατά τα άλλα, λάτρης της διπλωματίας.
Λόγος
Πολιτικός που και ο ίδιος έχει χάψει το παραμύθι που έχει πλάσει. Ενίοτε παράνομος εραστής της Σιωπής.
Αλήθεια - Ψέμα
Η σειρά ας θεωρηθεί τυχαία. Το Τυχαίο πάντα φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν. Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι αυτό?
Παρά ένα γράμμα δεν είναι το Α και το Ω.
Παρά λίγο και τα δύο άκρα θα ενώνονταν.
Σιαμαία που ο χωρισμός τους θα σήμαινε αυτοστιγμεί και το θάνατό τους.
Φόβος
Το μαύρο πρόβατο της οικογενείας.
Ο εγκληματίας των εγκληματιών.
Ερμαφρόδιτος. Μπορεί να κυοφορήσει και να γεννήσει πολλά συναισθήματα.
Για του Λόγου το Αληθές πολύ δημιουργικός.
Θανάσιμος εχθρός της Αγάπης.
Αγάπη
Κατάγεται από το Αγαπώ.
Από το Α και το Ω.
Δεν ντρέπεται για την καταγωγή της όσο κι αν την έχουν ευτελίσει.
Αυτή γνωρίζει.
Είναι η τρίσβαθη ρίζα και το τελευταίο φύλλο που ακουμπά τον ουρανό.

Πολύ κα_ό για το τίποτα.

Το μαρτύριο υπάρχει και σε βασανίζει,

σε καταδυναστεύει,

αγέρωχος βασιλιάς στο θρόνο της σκέψης,

όσο μπορείς να το αντέξεις,

όσο το αναβάλλεις,

όσο το αφήνεις.

Και γιατί όλα αυτά?

Ποια αβάσιμη κρυφή ενοχή θέλεις να ξεπληρώσεις?

Ή μήπως και πάλι περιμένεις ανταμοιβές?

Από ποιόν και για-τί?

Και ο λαβύρινθος σε οδηγεί ξανά και ξανά στο ίδιο μονοπάτι.

Μπροστά σου αυτός ο δρόμος εδώ και χρόνια.

Ο εαυτός.

Ο κόσμος.

Και για άλλη μια φορά δεν καταλήγεις.

Μόνο συμπληρώνεις γραμμές γράμματα, πιτσιλάς πιτσιλιές σε οθόνες

και σκέφετεσαι σκέψεις

και τόσα άλλα σύστοιχα αντικείμενα.

Αλλά δεν καταλήγεις.

Εφηβικές μαλακίες.

Και μετά οι μεσήλικες μαλακίες.

Αλλά και πάλι δεν θα έχει απαντηθεί τίποτα.

Τίποτα.

Πολύ κα_ό για το τίποτα.

Ένας αληθινός ποιητής

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν,και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα.
Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους φτωχούς,
είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια, θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που έφτυσα,έζησα την απάνθρωπη στιγμή,
όταν ανακαλύπτεις, πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα,
ντρόπιασα τ' όνομά μου για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου
―κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός.
Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες,
αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου που τα ήθελε όλα,
τού δωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα και πείναγε,
τού δωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ, χρέη, εξευτελισμούς,και πείναγε.
Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση,
κατηγόρησα,έκανα το χρέος μου από υπολογισμό,
και την άλλη στιγμή, χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου
και τον μοίρασα στα σκυλιά.
Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό.

Τάσος Λειβαδίτης

"Τέχνη"

Άκρη

- Τι ψάχνεις?

- Την άκρη.

- Ένα θα σου πω και βάλτο καλά στο μυαλό σου...

η άκρη δεν είναι στην άκρη.

Από δω και πέρα άκρα του τάφου.

Και ο χρόνος ξεκινά από τώρα...

Από την αρχή ξεκινάω τη ζωή μου.

Όλα τα μηδενίζω. Από την αρχή με πλάθω...

Λίγο χώμα, πολύ νερό και η απαραίτητη δόση πνοής μην σκορπίσω, μην λασπώσω.

Όλα από την αρχή.

Ανατρέπω τα δεδομένα, ξεπερνάω τα όρια, από την αρχή διαγράφω γενετικούς κώδικες

και χαρακτήρες, μοίρες και τυχαία.

Αλλάζω, μεταμορφώνομαι και ο χρόνος ξεκινά από τώρα...

Ποτέ δεν είναι αργά για να συνθλίψεις κάτι.

Ποτέ δεν είναι αργά για να ανατρέψεις.

Ο χρόνος είναι απάτη και οι ρυτίδες απατεώνες.

Τίποτα πια δεν θα είναι όπως πριν.

Τίποτα.

Κι αν νομίζεις πως όλα όσα έζησες σε χάραξαν υπολόγιζέ τα για όνειρα,

για γεννήματα του ισχυρού μυαλού που παίζει παιχνίδια και σε δοκιμάζει.

Από την αρχή με φτιάχνω, επιμελώς ατημέλητη, κομμάτι κομμάτι.

Από τώρα ξεκινάει η ζήση.

Θέλω να βρεθώ με την ουσία μου.

Διάλογος και πάλι...

- Τι θέλεις?
- Τα πάντα και άλλα τόσα. Θέλω ό, τι μπορώ να πάρω.
- Και, τι θα καταλάβεις?
- Τίποτα...και πάλι τίποτα.
- Τότε?
- Πρέπει να θέλω για να μην ξεχνάω ότι ζω. Είμαι μισή εδώ και η άλλη μισή ανεβασμένη στην αιώρα.
Πρέπει να λέω κάτι για να μην ξεχνάω τη φωνή μου.
Πρέπει να αγαπάω για να συνεχίσω να με υπολογίζω για να άνθρωπο. Κατά τα άλλα τίποτα. Ένα τίποτα.

Προσωρινή μονιμότητα

Όπου είμαι εκεί θέλω να μένω...Μα πάντα φεύγω.
Κι όταν φεύγω, πάντα θέλω να γυρίσω.
Μια ατέλειωτη σπείρα.
Αδυσώπητο σχήμα, επ' άπειρον προορισμός, στριφογυριστό ταξίδι.
Προσωρινή μονιμότητα.
Μόνιμα προσωρινή.
Και τα χείλη πάλι και πάλι, και πάλι ένα δεν ξέρω λένε, λες και άλλες λέξεις δεν έχουν μάθει.
Αναλφάβητος οργανισμός, δυσλεξικός έρωτας και ημιμαθής καρδιά.
Θέλω να μείνω.
Θέλω να φύγω.
Θα φύγω αλλά θα γυρίσω.
Αφού θα γυρίσω γιατί να φύγω?
Γιατί θέλω... γιατί έτσι νομίζω πως κάτι θα αλλάξει.

Και μια μεγάλη αλήθεια...

Η αλήθεια παύει να είναι αλήθεια, όταν την πιστεύουν περισσότεροι από έναν άνθρωπο.

Όσκαρ Ουάιλντ*

Με ανεξίτηλα στυλό και τυχαίες μοίρες

Δεν ήξερες πως οι μοίρες τυχαίες, αντιφατικές κάριες, γράφονται με ανεξίτηλα στυλό
και σου δίνουν δώρο μια σβήστρα?
Ανόητε αδυφάγε καταναλωτή της ζωής, πως νόμιζες πως είναι τα πράγματα?
Κι αν νομίζεις πως ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, γελάστηκες.
Τη ζωή δεν την ενδιαφέρει το δίκαιο. Ούτε το άδικο.
Τη ζωή την ενδιαφέρει μονάχα ο θάνατος.
Μέχρι τότε γράφεις...γράφεις.
Μόνο θυμήσου, αν μπορείς να θυμηθείς κάτι που δεν σε συμφέρει,
γράφεις ανεξίτηλα. Και η σβήστρα είναι κάτι σαν γλυκιά αυταπάτη.
Ανεξίτηλα.

Ένα μάτσο μυρμήγκια

Ανεβασμένη πάνω στον κορμό, να αγκαλιάζω το δέντρο και να αφουγκράζομαι.
Να αφουγκράζομαι την σοφία των γηρατειών του, να νιώθω τις βαθιές ρίζες του,
να αισθάνομαι κάθε ραγισματιά του, κάθε σημάδι του και να βιώνω.
Να βιώνω τόσο έντονα την ανθρώπινη υπόστασή μου, να είμαι τόσο μακάρια και τόσο καταραμένη ταυτόχρονα.
Εκεί ανεβασμένη πάνω σε εκείνο τον κορμό.
Σ' ένα δέντρο ανάμεσα σε τόσα άλλα.
Και ένα μάτσο μυρμήγκια πάνω κάτω σαν τρελά.
Κι εγώ να παρακολουθώ.
Παρατηρητής στην μοναδική και αέναη παράσταση της φύσης.
Και σκέφτομαι...
Όπου κι αν βρίσκομαι, ό,τι κι αν βασανίζει το μυαλό μου, όποιον δρόμο κι αν πάρω, όποιους κι αν συναντήσω, εκείνο το δέντρο θα είναι πάντα εκεί.
Θα φιλοξενεί πάντα υπομονετικά μυρμήγκια και τζιτζίκια και θα χαρίζει τα φύλλα του στον ηδονικό αέρα και θα δημιουργεί με τα φύλλα του μουσικές και πάντα θα αντικρίζει τον ήλιο κατάματα.
Τι ωραίο συναίσθημα.
Τι να φοβηθείς μετά από αυτό μικρέ μου εαυτέ?
Τι μπορεί να είναι πιο δυνατό από την ίδια τη ζωή?
Τι μπορεί να είναι πιο ισχυρό από το τώρα αν όχι ένα μάτσο μυρμήγκια?
Τι φοβάσαι ψυχή?
Αφού η θάλασσα πάντα υπάρχει και είναι απέραντη και το φεγγάρι είναι τόσο μακριά για να στο πειράξει κάποιος.

Τάσεις φυγής

Να φύγω μακριά, μακριά, κι άλλο τόσο και να μην υπάρχει τίποτα και κανείς που να μπορεί να μου θυμίσει το ελάχιστο από αυτά που με πονάνε, από αυτά που φοβάμαι.
Τόσο μακριά. Ξέρω είναι μια ψευδαίσθηση η φυγή αλλά εδώ που φτάσαμε δεν μ' ενδιαφέρει τίποτα.
Δεν θέλω τίποτα παρά μόνο να φύγω κι ας είναι να γυρίσω.
Ένα ατέλειωτο ταξίδι θέλω να είναι η ζωή μου.
Θέλω θάλασσα. Θέλω αέρα. Θέλω λουλούδια και άμμο και πέτρες και στενά.
Θέλω να κλάψω...
Γιατί γύρισα?
Τι φοβήθηκα?
Θέλω να ξαναφύγω.
Μακριά.
Τώρα να κλείσω τα μάτια και να βρεθώ σε εκείνη την παραλία που το μόνο που με ένοιαζε ήταν μην με κάψει ο ήλιος. Σε εκείνο το νησί. Θέλω να φύγω... Ακούει κανείς?

Πολλαπλασιασμός ως άλλοθι

Τώρα πια δεν είχε κάτι άλλο κατά νου, είχε μείνει μόνη. Ας μην αναλωθούμε στο γιατί...
Έτσι ήθελε,έτσι ήθελαν, έτσι έπρεπε, δεν ξέρω. Αλλά ήταν μόνη.
Το μόνο που της έμεινε ήταν εκείνος ο καθρέφτης που σπάνια κοίταζε μέσα του τον τελευταίο καιρό.
Δεν είχε χρόνο. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον. Δεν ήθελε να κοιτάζει μέσα του και να βλέπει το πρόσωπό της τρομαγμένο και λειψό. Δεν ήθελε να βλέπει τα μάτια της ανέκφραστα, με δυό τεράστιους κύκλους από κάτω να προσπαθούν να χαμογελάσουν για να κοροιδέψουν ποιόν, τον ίδιο της τον εαυτό?
Όμως τώρα δεν υπήρχε άλλος δρόμος... Η ίδια της η μοναξιά την έκρινε, την έστησε ένα βράδι στη γωνία και την ρώτησε:
- Τι θέλεις επιτέλους? Τι θέλεις από μένα?
- Τίποτα.
- Τότε γιατί όλα αυτά?
Δεν απάντησε, μονάχα καθόταν απέναντι από το καθρέφτη και ήλπιζε ο πολλαπλασιασμός της να την βγάλει από τη δύσκολη θέση. Αυτομάτως, να προβάλλει το άλλοθί της δίχως παραπάνω λόγια.
Τα λόγια θα την πρόδιδαν. Γι' αυτό προτίμησε τη σιωπή.
Έστεκε εκεί απέναντι από κείνο τον διάολο και ήθελε απλώς να κρυφτεί διπλά.

Διάλογος 5

- Τι έγινε πάλι?
- Πες μου...
- Τι θέλεις να σου πω? Μα καλά τι πλάσμα είσαι εσύ?Αχόρταγο και άπληστο που το μόνο
που ζητάς είναι να καταπίνεις λεγόμενα ανθρώπων και να φτύνεις τις δικές σου σιωπές στα μούτρα τους.Θρασύτατη σιωπή στολισμένη με γλυκά βλέμματα για συγχώρεση.
Δεν έχεις καταλάβει πως αυτό είναι άδικο...
- Δεν μ' ενδιαφέρει. Εγώ ήρθα εδώ για να ακούω, να ακούω και να μην μιλάω.
- Τι θέλεις, λοιπόν?
- Πες μου για το άπειρο.
-"Το άπειρο είναι για τον άνθρωπο
ότι η γλώσσα για τον κωφάλαλο". Εντάξει?
- Εντάξει.

Πες μου

Πες μου πόσα βράδια αναρωτήθηκες?
Πόσα βράδια στεκόσουν μπροστά σε ραγισμένους καθρέφτες
και του ζητούσες απεγνωσμένα τα κομμάτια σου?
Πόσα βράδια έκλαψες από φόβο και το επόμενο πρωί έδινες ρεσιτάλ αφοβίας στους φίλους σου?
Πόσα βράδια μίλησες στο θεό κι εκείνος δεν σου απάντησε?
Πόσα ατελείωτα βράδια έδινες όρκους και ποτέ δεν τους τήρησες?
Πόσα βράδια αυτοαναιρέθηκες, κομματιάστηκες, κλονίστηκες?
Πόσα βράδια παρακάλεσες για φτερά?
Πόσα βράδια έσφιξες τα δόντια και έπνιξες την οργή σου στο μαξιλάρι?
Πόσα βράδια προσπαθούσες να πείσεις τον εαυτό σου ότι όλα αυτά είναι ένα παραμύθι, ένα όνειρο και πόσα ακόμα τσιμπήθηκες για να συνειδητοποιήσεις ότι αυταπατάσαι?
Πόσα?
Πες μου...
γιατί το άπειρο δεν το χωράει το μυαλό μου...
γιατί αυτό το γαμημένο άπειρο δεν το χωρά κανένα μυαλό.

Λειβαδίτης και πάλι Λειβαδίτης...

Στέφανος

Λοιπόν? Τι σημασία έχουν πια όλα αυτά! Τόσα λόγια, τόσα όνειρα, τόσοι δρόμοι (για να πας πού?)
Συχνά μισήσαμε ως το θάνατο ή άλλοτε αγαπήσαμε ως
τον εξαγνισμό
η περηφάνια μας έκανε, καμιά φορά να κλάψουμε,
ο εγωισμός
πολλά να στερηθούμε, ο φόβος μήπως αποτύχουμε, η αίσθηση του
ανεκπλήρωτου
όταν είχαμε πετύχει, φιλοδοξίες, τύψεις, γενναιότητες, που
σαν μεγεθυντικοί φακοί μεγάλωναν ως το άπειρο
τον ελάχιστο εαυτό μας...

Και δεν είδαμε τίποτα απ' τον απέραντο κόσμο!

"Οι τελευταίοι", Τάσος Λειβαδίτης

Σαν νεκρή...

Θέλω μια θάλασσα.
Να μπω μέσα της, να κλείσω τα μάτια,
να επιπλεύσω παραδομένη εντελώς στο ρυθμό της
και να ακούω τα εντός της.
Να ακούω το βουητό της σιωπής της.
Και να είμαι σαν νεκρή.
Τόσο σίγουρη γι΄αυτό που γίνεται.
Να μην επιδέχεται ούτε το παραμικρό "αν", την απειροελάχιστη αμφιβολία, ούτε χιλιοστό αντίρρησης.
Σαν νεκρή.
Σίγουρη για το παρελθόν, αδιάφορη για το μέλλον, ολόκληρη στο τώρα.
Τίποτε άλλο.
Τί-ποτε.

Στο παζάρι των ονείρων

Για περάστε, για περάστε....
εσείς κυρία μου πώς το θέλετε το όνειρό σας...?
Εγώ θα σας πρότεινα αυτό το αστραφτερό που είναι απραγματοποίητο.
Γιατί φανταστείτε να πάρετε ένα που μπορεί να πραγματοποιηθεί και να μην το πραγματοποιήσετε?
Δεν θα αισθάνεστε δυστυχισμένη...?
Αυτό, αυτό πάρτε για να μπορείτε να κοιμάστε τα βράδια.

Ζωή

Μια ρουφιξιά από καφέ είναι η ζωή,
μια τζούρα από το καλύτερο τσιγάρο,
ένα βλέμμα μαγικό, ένα χαμόγελο αληθινό,
ένα νοσταλγικό άρωμα στο δρόμο,
ένας ήχος που σου φέρνει κρυφό χαμόγελο,
δυό στιχάκια σ' ένα κομμάτι χαρτί,
μια ανάσα από τον αέρα που αναπνέουμε,
μια στιγμή μοναδική,
ένα άγγιγμα τυχαίο, ένας ύπνος σε καθαρά σεντόνια,
ένα πρωινό γεμάτο ήλιο,
ένα βράδυ μεθυστικό,
ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα,
μια στιγμή στις τόσες της ανθρωπότητας,
ένα εισητήριο χωρίς επιστροφή,
ένα ζουμερό φιλί στα χείλη,
ένας άρρωστος έρωτας.
Τελικά, η ζωή τρία γράμματα.

"Ζωή γλυκιά να σου δώσω μια σπρωξιά στο κενό μου
να πέσεις μα πως μετανιώνω σαν φτάνεις γυμνή εκεί στην άκρη."

Συνήθεις Ύποπτοι

Μονόλογος 1

Μπορεί να είμαι τρελή και να μην ισχύει το ρητό
"κανείς τρελός δεν ξέρει ότι είναι τρελός".
Τι γίνεται τώρα?
Τουλάχιστον είμαι εγώ.
Ένα σώμα και μια ψυχή πλασμένη από εκατομμύρια άλλες.
Αλλά μία.
Εγώ.
Καμιά κουβέντα.
.-

"Οι τελευταίοι"

Και συχνά ενώ βρίσκεσαι στο κρεβάτι με μια γυναίκα

ή σ' ένα φιλικό σπίτι, πλάι στο τσάι ή σε μια κομματική

συγκέντρωση

σηκώνεσαι αθόρυβα και φεύγεις απ' την πίσω πόρτα

αφήνοντας στη θέση σου έναν καθρέφτη. Γιατί οι άνθρωποι

μόνο όταν βλέπουν τον εαυτό τους μέσα σου

βεβαιώνονται ότι κι εσύ υπάρχεις.

Τάσος Λειβαδίτης, "Οι τελευταίοι"

Τελικά...

Τελικά...
όταν είναι κανείς πραγματικά χαρούμενος ή στενοχωρημένος δεν γράφει στο blog.
Απλά, ζει ως το κόκαλο αυτό το αληθινό που του έχει προσφέρει η ζωή.

Στιγμές

Υπάρχουν στιγμές που δεν σε ικανοποιεί κανένα τραγούδι,

καμιά μελωδία δεν μπορεί να εκφράσει αυτόν τον λαβύρινθο που υπάρχει μέσα σου.

Κανένας στίχος, κανενός ποιήματος δεν μπορεί να σε γιατρέψει.

Υπάρχουν στιγμές που κανένα τσιγάρο δεν σου φαίνεται αρκετά βαρύ

και που οι φίλοι σου φαντάζουν απόμακροι.

Στιγμές που και η σιωπή είναι τόσο θορυβώδης.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές, όπως τώρα, που το μόνο που θα ήθελα

είναι να πατήσω ένα delete, τόσο εύκολα όσο το κάνω στον υπολογιστή,

και να ξαναρχίσω από την αρχή.

Τα πάντα.

Όλα.

Ηλίθιες σκέψεις, ανόητες, ανούσιες. Ουτοπίες.

Ε και?

Δικαίωμα στο όνειρο.

Διάλογος 4

- Πάλι τα ίδια;
- Τι θέλεις; Με έχεις κουράσει τόσα χρόνια. Σε βαρέθηκα, σε κουβαλάω καθημερινά σαν βαρή φορτίο και σ΄έχω όλη μέρα μες στο κεφάλι μου να μιλάς.Άσπρο εγώ μαύρο εσύ. Πόσο ακόμα θα παίζουμε αυτό το παιχνίδι;
- Ό, τι κι αν κάνεις δεν μπορείς να με ξεφορτωθείς. Θα είμαι εδώ να σου θυμίζω όσα έκανες και τ΄ άλλα που δεν τόλμησες να κάνεις.
- Με έχεις εξαντλήσει...Δεν το βλέπεις; Σώπασε για μια στιγμή. Δεν θα πάρεις απουσία αν μια φορά παραστήσεις πως απουσιάζεις. Ξέρω 23 χρόνια μέχρι τώρα ποτέ σου δεν έλειψες. Το ξέρω γιατί από μένα τρέφεσαι, από μένα ζεις. Απλά κουράστηκα...άσε με μια στιγμή, δεν βλέπεις τους κύκλους κάτω από τα μάτια και την αγωνία στο βλέμμα μου; Δεν νιώθεις τον πονοκέφαλό μου; Άσε με, θέλω να κοιμηθώ και να μην δω ούτε καν όνειρο.
Άσε με και σου υπόσχομαι πως μια μέρα θα ξεπεράσω τα όρια μου. Εδώ θα είσαι ούτως ή άλλως και θα το δεις.
- Εντάξει, ησύχασε.Μια κουβέντα είπα και είπες δέκα. Άντε κι εγώ μιλάω, εσύ γιατί μου δίνεις τόση σημασία;

Διάλογος 3

- Με συμπαθείς;
- Όχι.
- Γιατί; Αφού η ζωή, δίχως να το καταλάβεις, μπορεί να σε φέρει κάποια στιγμή
στα δικά μου πάθη. Συμπάθα με για την αβέβαιη σιγουριά μου αλλά το μόνο
που μπορώ να σου πω με σιγουριά είναι τούτο. Συμπάθα με γιατί ποτέ δεν
ξέρουμε τι ξημερώνει.

Διάλογος 2

- Γιατί κάθεσαι μόνη?
- Γιατί δεν αντέχω τη μοναξιά ανάμεσα στους ανθρώπους.

Ποιός είσαι?

Στο "ασκήσεις ηρεμίας" αν δεν κάνω λάθος, μια ταινία ψυχολογικού χαρακτήρα
σχετικά εύπεπτη και βατή διέκρινα μια λεπτομέρεια αρκετά σημαντιή κατά τη γνώμη μου.
Σε κάποια φάση ζητούσε ο Ψυχολόγος από τον πελάτη του να χαρακτηρίσει τον εαυτό του.
Εν ολίγοις τον ρώτησε : "Ποιός είσαι;"
Εκείνος απάντησε πως κάνει το τάδε επάγγελμα.
Ο ψυχολόγος του απάντησε πως δεν τον ρώτησε τι επαγγέλεται αλλά ποιός είναι.
Τότε ο πελάτης άρχισε να του μιλά για την οικογένειά του.
Ο ψυχολόγος του διευκρίνησε πως δεν θέλει να μάθει για τα αδέρφια του και τους γονείς του αλλά για τον ίδιο.
Ο πελάτης σαστισμένος και μην καταλαβαίνοντας το τι ακριβώς του ζητά, έκανε λόγο για τα ενδιαφέροντά του.
Όμως ούτε και πάλι ο ψυχολόγος έμεινε ικανοποιημένος από την απάντηση.
Ποιοί είμαστε τέλος πάντων;
Όταν μας ρωτάνε κάτι τέτοιο όντως όλοι ξεκινάμε να μιλάμε για την οικογένειά μας, για τα χόμπι μας, το επάγγελμά μας δίχως στην ουσία να γνωρίζουμε μια ακριβή και επί της ουσίας απάντηση.
Η δική μου αλήθεια μου λέει πως είμαστε άνθρωποι.
Άνθρωποι που δεν ξέρουμε ούτε το από που ήρθαμε, ούτε το που θα καταλήξουμε.
Άνθρωποι ταξιδιώτες που τώρα απλώς διανύουμε έναν δρόμο και μια πορεία,
ο καθένας μας με διαφορετικό τρόπο και μέσα αλλά στην ουσία έχοντας έναν και μοναδικό προορισμό.
Άνθρωποι με αποστολή, άλλοι χωρίς αποστολή,
Άνθρωποι ενάρετοι ή ανήθικοι,
άνθρωποι αισιόδοξοι και άλλοι απαισιόδοξοι...
τόσοι πολλοί που δεν φτάνουν οι αράδες στη σελίδα να χωρέσουν...
Άνθρωποι ρε γαμώτο.

Το "γιατί" με μεγάλα φωτεινά γράμματα

Μια τεράστια αγκαλιά να κρυφτώ μέσα της,
μια αγκαλιά που να μπορεί να αντέξει
και να κλείσει μέσα της όλους τους φόβους μου,
όλα τα γιατί,
όλες τις κυκλοθυμίες και τις αντιφάσεις μου,
όλο τον παραλογισμό μου,
όλη την μελαγχολία
και τις ακατάσχετες αιμορραγίες,
όλο μου το είναι και το φαίνεσθαι.
Μια αγκαλιά να κρυφτώ και να μην βλέπω πια αυτό το διαολεμένα φτιαγμένο
πρόσωπο του κόσμου.
Με κούρασε ο κόσμος.
Γιατί είναι τόσος πολύς και τόσο λίγος ταυτόχρονα,
γιατί είναι τόσο ανεξήγητα απλός και σύνθετος,
γιατί είναι τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός,
γιατί είναι τόσο αντιφατικός
που δεν φτάνουν δυό μάτια να κοιτάνε και να κλαίνε,
δεν φτάνουν δυό χέρια να παλεύουν και να αγκαλιάζουν,
δυό χείλη να μιλούν, να σιωπούν, να φιλούν και να δαγκώνονται,
δεν φτάνει μια καρδιά να χτυπάει, να ραγίζει και να αγαπάει,
δεν φτάνει ένα μυαλό να σκέφτεται και να μην σκέφτεται.

Και κάτι τελευταίο...

Παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών κι ένα
τραγούδι λέει:
"Τα πιο βαριά ναρκωτικά που έχω πάρει είναι
αγάπη μου ο φόβος κι η ελπίδα"

Πολλαπλή χρηστικότητα

- Επ, τι κάνεις εκεί;
- Κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου...

Διάλογος 1

- Τι θέλεις από τη ζωή σου;
- Τίποτα.
- Αυτό που λες δεν γίνεται. Άνθρωπος είσαι.
- Δεν θέλω να θέλω.
- Γιατί; Το "γιατί" ξέρεις είναι η αγαπημένη μου ερώτηση...Χα χα
- Δεν ξέρω.
- Το "δεν ξέρω" είναι η χειρότερη απάντηση...
- Γέλιο (Παύση). Τουλάχιστον μπορώ και κοιμάμαι το βράδυ.

" Σ΄ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν δύο ειδών τραγωδίες.
Η μία είναι να μην παίρνεις αυτό που θέλεις
κι η άλλη είναι να παίρνεις αυτό που θέλεις"

Όσκαρ Ουάιλντ

Φοβολογία και ανακύκλωση

Φόβοι.
Τόσοι φόβοι τριγύρω.
Σε κάθε στιγμή, σε κάθε σκέψη, σε κάθε δευτερόλεπτο.
Κι ακόμα και το γράψιμο όσο με λυτρώνει άλλο τόσο με φοβίζει...
γιατί κάθε φορά μου θυμίζει το πόσο πονάω, μου δείχνει το μέγεθος της μοναξιάς ,
μου φανερώνει τη ρευστότητα των στιγμών ...
Και φοβάμαι.
Έχουμε 24 γράμματα με τα οποία μπορούμε να δημιουργήσουμε εκατομμύρια λέξεις.
Μ' αυτές τις λέξεις έχουμε έναν απίστευτο αριθμό συνδυασμό προτάσεων
και καμία μα καμία δεν μπορεί να αντικατοπτρίσει αυτό που νιώθω.
Δεν μπορώ να εκφράσω εκείνο το συναίσθημα που έρχεται κάποιες στιγμές
και κάθεται σαν σκόνη βαριά μέσα μου.
Εκείνο το συναίσθημα που με κάνει να ανοίγω τα μάτια ορθάνοιχτα σαν παιδί, που με κάνει να βάζω μηχανικά τα χέρια στο στόμα και να κοιτάζω το άπειρο.
Έπεται αναστεναγμός.
Πάντα έπεται ένας. Απαραίτητος.
Γιατί η σκόνη έρχεται και σε μπουκώνει και η αναπνοή δυσκολεύει
Και αυτή η ανακύκλωση με έχει κουράσει.
Γιατί πρέπει να αντιμετωπίζω τους φόβους μου και να τους ανακυκλώνω?
Δεν γίνεται απλώς να τους εξαφανίσω?
Να ανοίξω μια τρύπα βαθιά μέσα στη γη και να τους χώσω εκεί μέσα
και να είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Δεν γίνεται?
"Ο φόβος μου φοβήθηκε μην τυχόν και δεν τον φοβηθώ..."
Χα...

Γιατί έτσι

Ο,τι κι αν συμβεί, η ζωή συνεχίζεται.
Έτσι, απλά.

Που είναι τα αναλγητικά μου? Για κοίταξε κατά πάνω...

Χθες βγήκα στο μπαλκόνι που βλέπει στον ακάλυπτο. Μύρισα τη νύχτα που είχε κάτι από υψηλές θερμοκρασίες
και από απορρυπαντικό απλωμένων ρούχων στη γειτονιά.
Κοίταξα κατά πάνω.
Αλλίμονο, όχι από έλλειψη ταπεινότητας.
Αλλά από ανάγκη για προσευχή.
Από ανάγκη για κάτι μεγαλειώδες μέσα στην πεζότητα της μέρας.
Δουλειά, υποχρεώσεις, γνωστοί, χαμόγελα, σκέψεις,
μπερδέματα, τηλέφωνα, συζητήσεις, φαξ, υπολογιστές, οθόνες…΄΄Ελεος
Μέσα από το γκρίζο και τις αμέτρητες κεραίες των πολυκατοικιών ένας ουρανός γεμάτος αστέρια φάνταζε σαν αναλγητικό στις ημικρανίες του κόσμου.
Αισθάνθηκα καλύτερα.
Ένας αναστεναγμός ξεπρόβαλλε μισός από τα ρουθούνια και μισός από τα χείλη.
Μια βαθιά ανάσα για να συνεχίσω να υπάρχω.
Γιατί δεν είναι δα και τόσο απλό το ότι υπάρχουμε.
Σήμερα είναι μια άλλη μέρα.
Τόσο διαφορετική και τόσο ίδια με την προηγούμενη και την επόμενη.
Κι εγώ ταυτόχρονα τόσο κοινωνική και τόσο μόνη στην ουσία.
Ακόμα μια μέρα στο ημερολόγιο μου καταγράφεται.
Ακόμα μια μέρα στον παραλογισμό της ζωής.
Ακόμα μια μέρα καλημέρα...

Εκούσιος αυτοπεριορισμός

«…Μην αφήνεις τον εαυτό σου να γίνεται θύμα της εποχής του.
Δεν είναι η εποχή μας που θα μας διαλύσει, όπως δεν είναι ούτε η κοινωνία.
Έτσι και κατηγορήσεις την κοινωνία, καταντάς να καταφεύγεις στην κοινωνία για να βρεις τη λύση.
Σήμερα υπάρχει η τάση να συγχωρούνται οι ηθικές ευθύνες από τα άτομα και να θεωρούνται θύματα των κοινωνικών συνθηκών.
Αν χάψεις τέτοιο παραμύθι και το αγοράσεις, το πληρώνεις με την ψυχή σου.
Δεν είναι οι άντρες που περιορίζουν τις γυναίκες.
Δεν είναι οι κανονικοί που περιορίζουν τις αδερφές.
Δεν είναι οι λευκοί που περιορίζουν τους μαύρους.
Αυτό που περιορίζει τους ανθρώπους είναι η έλλειψη χαρακτήρα.
Αυτό που περιορίζει τους ανθρώπους είναι πως δεν έχουν το θάρρος του κερατά,
δεν έχουν τη φαντασία να πρωταγωνιστήσουν στην ίδια τους την ταινία κι ακόμα λιγότερο να την σκηνοθετήσουν.»
Τομ Ρόμπινς, «Τρυποκάρυδος»

Το απόσπασμα αυτό κρύβει μια μεγάλη αλήθεια. Μια αλήθεια πικρή.
Εμείς οι άνθρωποι έχουμε πάντα μια δικαιολογία έτοιμη για οτιδήποτε μας συμβαίνει, οτιδήποτε δεν μας αρέσει αλλά αναγκαστικά ακολουθούμε. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε δυο μάτια αλλά ηθελημένα εθελοτυφλούμε.
Συνηθίζουμε να κατηγορούμε οποιονδήποτε άλλο, εκτός από τον εαυτό μας, για ότι συμβαίνει σε εμάς, για ότι βλέπουμε γύρω και δεν μας αρέσει, για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και του κόσμου.
Είναι κάτι στο οποίο έχω καταφύγει κι εγώ άπειρες φορές.
Η δικαιολογία είναι ένα καταφύγιο όπου κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Είναι εύκολο.
Είναι ανώδυνο.
Είναι ανακουφιστικό.
Ξέρω. Το έχω δοκιμάσει.
Αλλά η αλήθεια;
Που την πάμε αυτήν την αλήθεια;
Η αλήθεια είναι πως εμείς είμαστε μέρος του όλου.
Είμαστε κομμάτι του θεατρικού.
Η αλήθεια είναι πως εμείς οι ίδιοι είμαστε φυγόπονοι και θυματοποιούμαστε γιατί είναι εύκολο και προκαλεί συμπόνια το να είσαι το θύμα.
Παρένθεση. (
Κάπου είχα γράψει ότι προτιμώ να με πληγώνουν παρά να πληγώνω τους ανθρώπους.
Είμαι τόσο καλός άνθρωπος ή μήπως είναι πιο εύκολο για μένα να είμαι το θύμα; Δεν ξέρω.
Κλείνει η παρένθεση ).
Έτσι λοιπόν…συμφωνώ εν ολίγοις ότι όντως ο κόσμος πάσχει από έλλειψη χαρακτήρα.
Πάσχει από έλλειψη συνείδησης και κρίσης.
Δεν έχουμε το κουράγιο να κάνουμε αυτό που θα θέλαμε οι άλλοι να κάνουν σε εμάς.
Δεν έχουμε το κουράγιο να ζήσουμε ακριβώς όπως θα θέλαμε.
Δεν έχουμε τη δύναμη να πούμε όχι, να κλείσουμε κάθε πηγή μολύνσεως της καρδιάς και του μυαλού μας γιατί τότε είμαστε εξωγήινοι, γιατί τότε είμαστε διαφορετικοί και η διαφορετικότητα πονάει και το διαφορετικό δεν το αντέχουν οι άνθρωποι.
Γιατί τότε θα κατηγορηθούμε ως μονόχνοτοι και ρομαντικοί μαλάκες.
Κανένας δεν μπορεί να μας περιορίσει όσο το ίδιο μας το μυαλό.
Μετά από εκεί και πέρα είναι θέμα επιλογών.
Αχ αυτές οι επιλογές…πάλι αυτές μπροστά μου.
Υπάρχουν παντού και είναι άπειρες.
Διάλεξε και πάρε.
Εκτός λοιπόν από αυτοκίνητο, σπίτι, γκόμενο και γκόμενα ας επιλέξουμε και πως θα θέλαμε πραγματικά να είμαστε.
Ας κοιτάξουμε να διαλέξουμε και έναν χαρακτήρα.
Ό, τι δώσουμε αυτό θα πάρουμε.

Ακόμα ελπίζω για ζεστούς λουκουμάδες και Περουβιανούς...

Χθες στην παραλία, απόγευμα...
τελευταία μέρα της έκθεσης βιβλίου και είχε τόσο κόσμο.
Περπατήσαμε τόσο πολύ, κοιτάξαμε άπειρα βιβλία, είδαμε διάφορες εκδόσεις.
Αφού λοιπόν τα πόδια δεν άντεχαν άλλο,
το μυαλό γέμισε με τεράστιο φόρτο πληροφοριών
και το καταναλωτικό αίσθημα έμεινε ανικανοποίητο, μην έχοντας λεφτά να αγοράσουμε τα βιβλία που μας γυάλισαν, είπαμε να ξαποστάσουμε στην παραλία.
Αράξαμε κάτω και κοιτούσαμε τον ήλιο που έλεγε σιγά σιγά να παραχωρήσει την εξέχουσα θέση του στο φεγγάρι.
Ήταν τόσο όμορφα.
Αυτό το χρώμα του ήλιου λίγο πριν σβήσει με γεμίζει με ένα αίσθημα σιγουριάς για τα χρόνια που έρχονται.
Με κάνει να αναστενάζω από προσμονή για ζωή, εμπειρίες και όμορφες διάσπαρτες μικρές χαρές.
Μετά πήραμε λουκουμάδες.
Τι όμορφη που είναι τελικά η ζωή όταν ένας ζεστός λουκουμάς αργοσβήνει στο στόμα σου.
Απλά, τέλεια.
Απλά βιώνεις ολάκερο το αίσθημα της ύπαρξής σου μέσα σε μια στιγμή.
Ανακαλύπτεις όλη τη χαρά του κόσμου ικανοποιώντας μια και μόνο αίσθηση, ικανοποιώντας απλά τη γεύση.
Πολύ μικρό και "ευτελές" αλλά τόσο αληθινό, τόσο απτό, τόσο ανθρώπινο.
Δεν αντέξαμε και πολύ όμως... σμήνος κουνουπιών κατευθύνθηκε προς πάσα κατεύθυνση και γίναμε ψιλο πουά...
Φύγαμε και ακολουθήσαμε τη διαδρομή με πυξίδα τα αυτιά μας. Ακούγαμε τη μουσική.
Κάτι Ινδιάνοι έπαιζαν. Σταθήκαμε. Τους κοίταζα και άκουγα.
"Πολύ θα μου άρεσε να ζω σαν αυτούς" είπα στη φίλη μου.
"Κι εμένα" μου αποκρίθηκε.
Μετά σε ένα μπαράκι ήπιαμε, μετά αλλού ξαναήπιαμε και ξανά...
Καταλήξαμε σε ένα μαγαζί μέσα στις στοές της Αριστοτέλους να μοιραζόμαστε ένα κρασί και να κλαίμε ούτε που ξέρω γιατί.
Στο δρόμο, έχοντας πάρει επιτέλους το δρόμο της επιστροφής, είδαμε έναν άστεγο να κοιμάται στα παγκάκια στην πλατεία.
Κόψαμε ένα τριαντάφυλλο και το αφήσαμε πλάι του.
Ελπίζω να ένιωσε όμορφα όταν θα άνοιξε τα μάτια του.
Ελπίζω να χαμογέλασε έστω και λίγο.
Ελπίζω...κάθε μέρα να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και κάθε κίνησή μας, κάθε σκέψη και συναίσθημά μας να είναι εμποτισμένο με αγάπη.
Τόσο απλά...ελπίζω.

"... Το δέντρο είναι που βλέπει"

Για σήμερα μονάχα αυτό..."Μονάχα"¨σχήμα λόγου.
Αυτό θα μπορούσε να πιάσει αμέτρητες σελίδες σκέψεων...
Μονάχα αυτό, για σήμερα.
"Αν ο άνθρωπος δεν έκλεινε καμιά φορά τα μάτια κυριαρχικά,
θα κατέληγε να μη βλέπει ό,τι αξίζει να ιδωθεί..."

Rene Char

"... Το δέντρο είναι που βλέπει", 2005

Υποθέσεις άνευ

Αν δεν υπήρχε το ίσως, το μπορεί, το μάλλον δεν θα υπήρχαν και οι αμφιβολίες.
Δεν θα υπήρχε το "δεν ξέρω".
Δεν θα υπήρχαν αυπνίες.
Δεν θα υπήρχαν θολά βλέμματα και κόκκινα μάτια.
Δεν θα υπήρχε κούραση.
Δεν θα υπήρχαν τσιγάρα στο τασάκι.
Ματωμένα χείλη και τρεμάμενα πηγούνια.
Δεν θα υπήρχε η σιωπή. Ούτε όμως και τα λόγια.
Αυτό το ίσως πάντα ήταν ένα μικρό βασανιστήριο για τη σκέψη μου.
Ερχόταν στο μυαλό και καθόταν απρόσκλητο. Αρμένικη επίσκεψη.
Βρε αι στο διάολο όλα.
Η σκέψη μου είναι πολύτιμη και πλέον δεν υπάρχει λόγος να την καταναλώνω στα αν και στις υποθέσεις.
Έχω ένα μυαλό, δυο χέρια και μια καρδιά.
Μπορώ να κάνω τα πάντα. Δίχως αν...δίχως αμφιβολίες και δυσπιστίες.
Μπορώ να κάνω οτιδήποτε.
Καμιά φορά συλλογίζομαι τη μοίρα. Δεν προυπάρχει στη ζωή μας.
Απλώς ότι είναι να γίνει, θα γίνει.
Και ότι γίνεται τελικά προδιαγράφει αυτό που αποκαλείται μοίρα.
Ότι θέλω και ότι θέλει ας γίνει.
Θα είμαι εκεί να κοιτάζω.
Ακούραστος θεατής μιας παράστασης που τελειωμό δεν έχει.
Δίχως παρείσακτους υποβολείς.
Εγώ διαλέγω τους υποβολείς γιατί εγώ είμαι και σεναριογράφος, και σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής.
Στον λογισμό και παραλογισμό της ζωής μου εγώ επιλέγω. Εγώ απορρίπτω.
Κανένας άλλος.
Παρεπιμπτόντως χθες είχα μια συζήτηση.
Με ρώτησαν λοιπόν εκείνο το γλυκό ονομάζεται ρεβανί ή ραβανί;
Και τους απάντησα δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω.
Όμως στη ζωή μου δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Ως άνθρωποι έχουμε κάτι που καλείται λόγος, λογισμός, νους, αισθήματα, συν - αισθήματα.
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά. Γύρω υπάρχει η αγάπη.
Και αν δεν υπήρχε αυτή δεν θα υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο αυτό.
Η αγάπη είναι ένα χημικό κοκτέιλ που κάνει τον κόσμο να γυρίζει.
Τι καλά!!!

Ποίηση

Κάτι για αυτούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται χωρίς να φοβούνται μήπως χαρακτηριστούν ανόητοι, ανώριμοι και κουτοί...

«Ένα μόνο δεν μου δίνει το όνειρο. Το όριο.
Ως που να κινδυνέψω.
Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.
Θα ‘ ταν γεράματα.»
Κική Δημουλά, «Συνέντευξις»,
Από την συλλογή «Η εφηβεία της Λήθης»

κάτι ακόμα για όσους δίνουν σημασία στα άνευ σημασίας πράγματα...

Τι τράβηξα δε λέγεται,
Αδύνατον να μπω στο δύσκολο κεφάλαιο
«Του άνευ σημασίας».
Ό,τι για εμένα είχε
Ήτανε άνευ για τους άλλους.
Κι ενώ με επιμέλεια απορούσα
Το απορώντας μου έβαζε μηδέν.

Κική Δημουλά, «Διδακτική Ύλη».

και τέλος κάτι για όσους χρειάζονται μια μικρή επανάληψη στη γραμματική

...Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού,
ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Ο φόβος,
Όνομα ουσιαστικόν,
Στην αρχή ενικός αριθμός
Και μετά πληθυντικός. Οι φόβοι.
Οι φόβοι
Για όλα από εδώ και πέρα.

Η νύχτα,
Όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Οι νύχτες από εδώ και πέρα.

Κική Δημουλά
«Ο πληθυντικός αριθμός»,
από τη συλλογή «Το λίγο του κόσμου», 1971

Από το φως στο σκοτάδι και τούμπαλιν

Μπορώ τουλάχιστον να είμαι ευτυχής για ένα πράγμα. Και είμαι.
Τουλάχιστον κάθε μέρα ξημερώνει και
κάθε βράδυ βραδιάζει.
Τουλάχιστον κάθε μέρα έχουμε τον ήλιο και
κάθε βράδυ το φεγγάρι.

Εκρήξεις σκέψεων

Από χθες το απόγευμα μέχρι και τώρα που γράφω γίνονται εκρήξεις μέσα στο κεφάλι μου.
Εκρήξεις σκέψεων.
Δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι περίπλοκα πράγματα.
Πριν καλά καλά κατακαθίσει η μια σκέψη, καταφθάνει η άλλη λαχανιασμένη και την αναιρεί.
Εφευρίσκω ψέματα μόλις ανακαλύπτω τις αλήθειες.
Ε φεγγάρι που είσαι.
Βαρέθηκα το γκρι της πόλης.

Θέλω να δω τις κιτρινοκόκκινες ανταύγειες σου.
Ακούω ένα τραγούδι.
"Κόκκινο θολό φεγγάρι...σαν τα όνειρά μας ξενυχτάς
κι έτσι ματωμένο ταξιδεύεις σαν χαρταετός χωρίς κλωστή
είσαι εσύ του χρόνου ο καθρέφτης
τίποτα κι αιώνιο μαζί..."

Στερητικό άλφα και λήθη.

Στερητικό άλφα και λήθη.
Αλήθεια.
Είναι μία και δεν ξεχνιέται.
Ενυπάρχει μέσα μας. Υπήρχε από πάντα.
Κάποιοι θέλουν να τη θάψουν και κάποιοι άλλοι να την ξεθάψουν.
Ότι από τα δυο και αν προσπαθούμε να κάνουμε αυτή παραμένει μέσα μας σαν αγκάθι να μας θυμίζει ότι κάθε μας επιλογή έχει ένα κόστος.
Αυτό που πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αν είμαστε έτοιμοι να το πληρώσουμε όσο μεγάλο και αν είναι.
Ε λοιπόν χρειάζομαι ένα φτυάρι. Και ένα μεγάλο πορτοφόλι.
Είναι δύσκολο να πετάς τη μάσκα.


« Χωρίς μάσκες » του Φερνάντο Πεσσόα

….Απόσπασμα 9
Ο ανώτερος ποιητής λέγει ότι πραγματικά αισθάνεται,
Ο μέτριος ποιητής ότι αποφασίζει να αισθανθεί
Κι ο κατώτερος ότι πιστεύει πως πρέπει να αισθανθεί.


…. Απόσπασμα 15
Αυτή η τάση να δημιουργώ γύρω μου έναν άλλο κόσμο,
Όμοιο με τούτον εδώ αλλά κατοικημένο από διαφορετικούς ανθρώπους,
Δεν βγήκε ποτέ από τη φαντασία μου.


…..Απόσπασμα 95
Θα ‘θελα να ήθελα να θέλω τον έρωτα.

….Απόσπασμα 105
Το να ζω με τους άλλους είναι για μένα μαρτύριο.
Και όλοι οι άλλοι υπάρχουν εντός μου.
Ακόμα και μακριά τους είμαι αναγκασμένος να ζω μαζί τους.
Όντας μονάχος, πλήθη με περικυκλώνουν.
Δεν ξέρω πως να ξεφύγω, εκτός πια κι αν ξεφύγω από τον εαυτό μου.

….Απόσπασμα 171
Περνώ τη ζωή μου επανατοποθετώντας τα πάντα – ως πότε;

….Απόσπασμα 181
Υπάρχω μόνο μεταμφιεσμένος.


Ως πότε;
Κουράστηκα να προσπαθώ να βρω απαντήσεις σύμφωνα με τα δεδομένα των άλλων ανθρώπων.
Κουράστηκα να μεταμφιέζομαι για να υπάρχω.
Είναι φοβερά ψυχοφθόρο να πρέπει να ζεις σε ένα κόσμο που δεν είναι πλασμένος στα μέτρα σου.
Και τελικά στο μόνο με το οποίο συμφωνώ με όλα τα παραπάνω είναι ο τίτλος «Χωρίς μάσκες». Και σ’ αυτό πάλι όχι με σιγουριά. Γιατί καλώς ή κακώς όσες επιλογές και αν υπάρχουν στον κόσμο αυτό που ζούμε δεν παύουν να είναι πλασμένες από ανθρώπους που ότι κι αν είναι, ότι κι αν κάνουν στη ζωή τους, τον ίδιο αέρα αναπνέουν.
Κάπου κάποτε ένας μου είπε κάτι που τότε μου φάνηκε εξαιρετικά απλό.
Περνώντας τα χρόνια συνειδητοποίησα, πως παρόλο που οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν απλές και το νόημα αρκετά ευδιάκριτο και σαφές, ότι είναι πολύ δύσκολο να το δεχτείς στην πράξη.
Αυτός λοιπόν μου είπε:
« Ανεβαίνεις, κατεβαίνεις, πάλι μέσα είσαι ».
Όπου και αν έτυχε να μεγαλώσεις, όσα χρήματα και αν έχεις, όπου κι αν πιστεύεις ή δεν πιστεύεις, ότι κι αν είσαι, όποιες επιλογές και αν έχεις κάνει, πάλι μέσα είσαι. Μέσα σ΄ αυτό που καλείται κόσμος, κοινωνία, ζωή.
Και είναι δύσκολο να το συνειδητοποιείς, πόσο μάλλον να το δεχτείς.

Θέλω να κλείσω με μια αλήθεια :
Αν ήμουν πτώση στη γραμματική θα ήθελα να ήμουν δοτική…αλλά δυστυχώς έχει εξαλειφθεί εδώ και χρόνια. Γιατί είπαμε οι άνθρωποι οτιδήποτε πέφτει σε αχρηστία, τείνουν να το εξοντώνουν.

Επίσης, όσα κι αν μάθω στη ζωή αυτή ημιμαθής θα μείνω.
Οπότε προτιμώ την άγνοια.

Νοσταλγία

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μίλαν Κούντερα «Η Άγνοια»

«Στα αρχαία ελληνικά η επιστροφή λέγεται νόστος.
Άλγος σημαίνει πόνος.
Νοσταλγία είναι λοιπόν ο πόνος που προκαλεί σε κάποιον η ανικανοποίητη λαχτάρα της επιστροφής. Γι’ αυτήν τη θεμελιακή έννοια οι περισσότεροι Ευρωπαίοι διαθέτουν μια λέξη ελληνικής καταγωγής (nostalgie, nostalgia), κι έπειτα άλλες λέξεις που έχουν τις ρίζες τους στην εθνική γλώσσα : anoranza λένε οι Ισπανοί, saudade λένε οι Πορτογάλοι.
Σε κάθε γλώσσα αυτές οι λέξεις έχουν διαφορετική σημασιολογική απόχρωση. Συχνά σημαίνουν απλώς τη θλίψη που προκαλεί σε κάποιον η αδυναμία να επιστρέψει στη χώρα του. Πόνος, αρρώστια για τη χώρα σου. Αρρώστια για το σπίτι σου. Αυτό που λέγεται στα αγγλικά homesickness. Ή στα γερμανικά : heimweh. Ολλανδικά heimwee. Πρόκειται όμως για μια χωρική συρρίκνωση αυτής της μεγάλης έννοιας. Τα ισλανδικά μια από τις παλαιότερες ευρωπαικές γλώσσες, κάνουν διάκριση ανάμεσα σε δυο όρους : soknudur: νοσταλγία με τη γενική σημασία και heimfra : Πόνος, αρρώστια για τη χώρα σου.
Οι Τσέχοι, πλάι στη λέξη νοσταλγία, που την πήραν από τα ελληνικά, έχουν δικό τους ουσιαστικό για αυτήν την έννοια : steck, και δικό τους ρήμα, η συγκινητικότερη ερωτική φράση των Τσέχων : styka se mi po tobe : σε νοσταλγώ, δεν μπορώ να υποφέρω τον πόνο της απουσίας σου.
Στα ισπανικά η anoranza βγαίνει από το ρήμα anorar (νοσταλγώ), που βγαίνει από το καταλανικό ignore (αγνοώ). Στο φως της ετυμολογίας η νοσταλγία εμφανίζεται σαν πόνος της άγνοιας. Είσαι μακριά και δεν ξέρω τι γίνεσαι….»

Μου αρέσουν οι λέξεις και η βαρύτητα που διαθέτουν. Δεν είναι απλές. Κάθε λέξη κρύβει πίσω της μια πολυσήμαντη έννοια, μια δυναμική, μια ουσιώδη σημασία.
Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι τις έχουμε υπεραπλουστεύσει σε βαθμό που τείνουμε να τις εξευτελίσουμε.
Δίνουμε φιλιά, όταν φιλί σημαίνει αγάπη.
Αγαπάμε, με την προυπόθεση της ανταπόδοσης.
Έχουμε φίλους, ενώ έχουμε γνωστούς.
Λέμε πιστεύουμε, ενώ ζητούμε αποδείξεις.
Ονειρευόμαστε, χωρίς να δεχόμαστε τη διάψευση.
Υποστηρίζουμε πως είμαστε άνθρωποι ενώ κατά βάση έχουμε γίνει ηθοποιοί.
Οι λέξεις είναι τόσο όμορφες, τόσο έξυπνα πλασμένες αλλά δυστυχώς τις έχουμε καταντήσει ανούσιες και κατά συνέπεια περιττές.

Διαβάζοντας χθες βράδυ το παραπάνω απόσπασμα σκεφτόμουν ότι για το μόνο πράγμα που πραγματικά αισθάνομαι νοσταλγία είναι για τα παιδικά μου χρόνια.
Τα χρόνια εκείνα όπου χωρίς να το ξέρω, να το επιδιώκω και να το σκέφτομαι βίωνα την απόλυτη αγνότητα, οπότε την απόλυτη ευτυχία. Και αυτή η απομάκρυνση από την προσωπική μου ουσία, την προσωπική μου ακατέργαστη σκοπιά για τον κόσμο με πονάει πολύ. Με εξουθενώνει. Με θλίβει.
Θέλω να ξαναγίνω παιδί. Δάκρυα έρχονται στα μάτια σαν το σκέφτομαι.
Θέλω να ξαναγυρίσω σε εκείνο τον δρόμο, Ποσειδώνος 17.
Να ξαναγυρίσω στη μονοκατοικία μας, στο μικρό δωματιάκι μου.
Να ξαναπαίξω σε εκείνη την αυλή.
Να ξανακάνω νεκροταφείο για ζώα
Να ξανακλάψω επειδή πέθανε το παπαγαλάκι μου.
Να ξανανιώσω εκείνη την ατελείωτη ντροπή που ένιωθα όταν μου μιλούσαν οι άνθρωποι.
Να ξανανιώσω εκείνη την άγνοια και αγνότητα της παιδικής ηλικίας που δυστυχώς πέρασε και πίσω δεν μπορεί να ξαναγυρίσει.
Νιώθω δυστυχής γι’ αυτό.

Αν...

Αν ο κόσμος ήταν ώρα θα ήταν οχτώ παρά τέταρτο.
Αν ήταν ποτήρι θα ήταν σφηνάκι.
Αν ήταν ποτό θα ήταν τεκίλα.
Αν ήταν τσιγάρο θα ήταν το τελευταίο.
Αν ήταν τρίχα θα ήταν κατσαρή.
Αν ήταν όργανο θα ήταν τσέλο.
Αν ήταν γλώσσα θα ήταν η γερμανική.
Αν ήταν σκηνοθέτης θα ήταν ο Αγγελόπουλος.
Αν ήταν φίλος θα ήταν άσπονδος.
Αν ήταν εχθρός θα ήταν θανάσιμος.
Αν ήταν μελωδία θα ήταν μινόρε.
Αν ήταν μάτια θα ήταν μαύρα.
Αν ήταν χαρτί θα ήταν κωλόχαρτο.
Αν ήταν χορός θα ήταν τάνγκο.
Αν ήταν όνειρο θα ήταν ανικανοποίητο.
Αν ήταν εποχή θα ήταν άνοιξη.
Αν ήταν πράγμα θα ήταν κλουβί.
Αν ήταν πολυμορφία θα ήταν γοητευτική.
Αν ήταν γοητεία θα ήταν ακαταμάχητη
Αν ήταν πειρασμός θα ήταν αστραφτερός.
Αν ήταν έρωτας θα ήταν καθρέφτης.
Αν ήταν καθρέφτης θα ήταν παραμορφωτικός.
Αν ήταν κόμπος θα ήταν στο λαιμό.
Αν ήταν φυτό θα ήταν κισσός.
Αν ήταν φιλί θα ήταν πίσω από το αυτί.
Αν ήταν καιρός θα ήταν ήλιος με δόντια.
Αν ήταν δόντια θα ήταν φρονημίτες.
Αν ήταν φρούτο θα ήταν καρπούζι.
Αν ήταν λαχανικό θα ήταν αγγούρι.
Αν ήταν σημείο του σώματος θα ήταν βλέφαρα.
Αν ήταν βρωμιά θα ήταν σκόνη.
Αν ήταν επιταγή θα ήταν ακάλυπτη.
Αν ήταν παιδί θα ήταν κακομαθημένο.
Αν ήταν δίαιτα θα ήταν εξαντλητική.
Αν ήταν συναίσθημα θα ήταν αντιφατικό.
Αν ήταν εφημερίδα θα ήταν αθλητική.
Αν ήταν σχήμα θα ήταν κύκλος.
Αν ήταν ρούχο θα ήταν μάλλινο.
Αν ήταν αξεσουάρ θα ήταν γραβάτα.
Αν ήταν βρακί θα ήταν στρινγκ.
Αν ήταν αναπτήρας θα ήταν ζίπο.
Αν ήταν επάγγελμα θα ήταν παπάς.
Αν ήταν γεύση θα ήταν γλυκόπικρη.
Αν ήταν ανάσα θα ήταν πρωινή.
Αν ήταν κύμα θα ήταν επικύνδινο.
Αν ήταν θάλασσα θα ήταν βυθός.
Αν ήταν αρρώστια θα ήταν ανίατη.
Αν ήταν κάδρο θα ήταν στραβοτοποθετημένο.
Αν ήταν ιατρική θα ήταν ομοιοπαθητική.
Αν ήταν ζώο θα ήταν σαλιγκάρι.
Αν ήταν ψάρι θα ήταν γοργόνα.
Αν ήταν ντουζ θα ήταν σκοτσέζικο.
Αν υπάρχει απορία για οποιοδήποτε «αν» μπορώ να τη λύσω με κάθε λεπτομέρεια.

Κεφάλαιο 66

Θα σας παραθέσω ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κομμάτι από το βιβλίο του Μανώλη Ανδριωτάκη "Blog. Ειδήσεις απ' το δικό σου δωμάτιο" Εκδόσεις : Νεφέλη.

"Η χρήση του Διαδικτύου και των ιστολογίων συνεπάγεται συχνά την αυτόματη άρση ιδιωτικότητας των χρηστών. Αυτή μάλιστα. πρόκειται για την πλέον διάσημη αντίρρηση των τεχνοφοβικών και μαζί την πιο βάσιμη. Το ζήτημα της απώλειας της ιδιωτικότητας θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στην ανάλυση του περιεχομένου των ιστολογίων, εφόσον τα τελευταία υπηρετούν σε πολύ μεγάλο βαθμό ένα εξομολογητικό ύφος και είδος.
Εμφανίζεται όμως εδώ, διότι συνδέεται με μια μείζονος σημασίας, επίπτωση. Το οριστικό και αμετάκλητο τράβηγμα της κουρτίνας, η αδιαπραγμάτευτη έκθεση του μύχιου, γίνεται το φετίχ των μοντέρνων κοινωνιών. Βιώνουμε το αργό αλλά σταθερό ξεπέρασμα ενός πολιτισμού που διαφύλατε ηθικά την ιδιωτικότητα κι εισερχόμαστε σε μια εποχή όπου όλα είναι φανερά. Η ανάδυση της διάφανης πραγματικότητας συμβαδίζει με το Διαδίκτυο, αφού το τελευταίο βασίζει την επέκτασή του ακριβώς στην κατάλυση των ορίων του ιδιωτικού. Τώρα το δημόσιο δεν μπορεί παρά να είναι και ιδιωτικό, κι αντίστροφα.
Κάθετι τείνει προς τη δημόσια υπερέκθεσή του, σε βαθμό που τα όρια μεταξύ οικείου κι ανοικείου, αληθινού και προσποιητού, ιδιωτικού και δημοσίου να ξεθωριάζουν επικύνδινα. Γνωρίζοντας πως κάθε κίνησή σου παρακολουθείται και καταγράφεται, γίνεσαι αναπόφευκτα υποκριτής του εαυτού σου. Τα επίπεδα υποκριτικής είναι πολλά, όπως και οι βαθμοί συνείδησης.
Μια ολόκληρη κοινωνία όμως, που τείνει προς το ακαταλόγιστο, διατρέχει κίνδυνο. Οι παίκτες των ριάλιτι σόου υποστηρίζουν ότι μετά από τις πρώτες ώρες παραμονής τους στά στούντιο - σπίτια, όπου παρακολουθούνται σε διαρκή βάση, ξεχνούν ότι υπάρχουν κάμερες γύρω τους και συμπεριφέρονται κανονικά.
Το ίδιο θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε κι όλοι εμείς, οι πολίτες που διατρέχοντας το δημόσιο χώρο, γνωρίζουμε ότιι οι κινήσεις μας καταγράφονται από τα κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης. Η τηλε - επιτήρηση έχει εγκατασταθεί πλέον στις συνειδήσεις μας ως αναγκαίο κακό, το οποίο θα μας προστατέψει από το έγκλημα, τους ασυνείδητους κλπ.
Με το άλλοθι της αποτροπής και της καταστολής τρομοκρατικών και άλλων ενεργειών, η παρακολούθηση έχει επιβάλλει τη συναίνεση των κοινωνιών στην αυτο - επιτήρησσή τους. Γιατί δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτός που γνωρίζει ότι τον παρακολουθούν, υπόκειται σε μια βία η οποία τον ωθεί σε πράξεις που ενδεχομένως, υπό άλλες συνθήκες να μην ήταν καν στις προθέσεις του.
Ο φόβος της επιτήρησης, μαζί με την άλλη του όψη, την επιδειξιομανία, δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την τελειοποίηση της πανοπτικής κοινωνίας...
Το βαθμιαίο τέλος της αυθεντικότητας και της ειλικρίνιας ακολουθείται από τη ζωηρότατη αποθέωση της προσομοίωσης, της υπερέκθεσης, του - υπάρχω μόνο όσο με κοιτάζουν - ."

Το βιβλίο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και ιδιαίτερα για μας όπου είμαστε μέρος όλου αυτού που καλείται ιστολόγιο. Έχει και άλλα αποσπάσματα ωραία τα οποία θα παραθέσω την επόμενη φορά που δεν θα βαριέμαι την αντιγραφή.

Ανισσόροπη ισορροπία

Δεν ξέρω τι να κάνω.
Πριν καλά καλά το καταλάβω έχω πιάσει στα χέρια μου το τηλέφωνο.
Πριν το συνειδητοποιήσω έχουν σχηματίσει τα δάχτυλα τον αριθμό.
Σε ποιόν τηλεφωνώ και στ΄αλήθεια τι παίρνω να του πω;
Το πόσο μόνη νιώθω;
Το ότι υπάρχουν στιγμές που όλα μα όλα γύρω μου είναι μετέωρα;
Το ότι σε κάθε φράση και σκέψη μου χρησιμοποιώ το μάλλον, το δεν ξέρω και το πιθανώς;
Εν ολίγοις, τι προσπαθώ να κάνω; Να καλύψω όλα αυτά τα εσωτερικά κενά μου, με ποιόν;
Θέατρο.
Γίνομαι ηθοποιός του εαυτού μου.
Παίζω το θέατρο της ζωής μου.
Υποκρίνομαι απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό.
Και εδώ;
Εδώ γιατί γράφω;
Τι ζητάω με το να γράφω σκέψεις και προβληματισμούς μου σε ένα Blog που γνωρίζω πως θα διαβάσουν κάποιοι άνθρωποι;
Ζητάω γνώμη; Επιβεβαίωση; Αποδοχή;
Η αλήθεια υπάρχει μέσα μου. Την γνωρίζω. Ενδόμυχα τη γνωρίζω.
Πάντα είχα δυο φωνές μέσα μου. Δύο πρόσωπα. Εκ διαμέτρου αντίθετα.
Όσο ήμουν μικρότερη πάντα έπνιγα τη μια φωνή για να μην με μπλέξω σε τέτοιες μπερδεμένες καταστάσεις. Είπαμε... ασφαλής μέσα στον μικρόκοσμό μου.
Αποφάσισα όμως ότι αυτό είναι δειλία.
Μια δειλία που δεν μ' αφήνει να ζήσω όπως πραγματικά θα ήθελα.
Δεν ξέρω αν είμαι απολύτως έτοιμη να εναρμονίσω μέσα μου αυτές τις δύο φωνές.
Δεν ξέρω αν είναι η ώρα να φέρω σε ισορροπία τις δύο πλευρές μου.
Γιατί εξάλλου στα 23 μου να τα έχω βρει όλα αυτά;
Θα ήταν μια ανισόρροπη ισορροπία.
Θα φέρω ειρήνη μέσα μου. Μια γλυκιά σιγουριά ρέει σε κάθε κύτταρό μου πως όλα θα πάνε καλά.
Προς το παρόν όμως κηρύσσω πόλεμο.
Κάθε μέρα, κάθε ώρα και λεπτό.
Κάθε μέρα από την αρχή.

Το προϊόν απευθύνεται σε ενήλικες

Τσιγάρο και καφές το πρωί. Τουαλέτα.
Ένα μετά το φαγητό. Για την χώνεψη.
Ένα τσιγάρο και φεύγουμε. Σαν ρολόι.
Ένα τσιγάρο πριν να κάνεις έρωτα. Καίγεται μόνο του στο τασάκι.
Ένα τσιγάρο πριν κοιμηθείς. Για το φεγγάρι που ακόμα κοιτάς μόνη.
Ένα τσιγάρο. Γιατί σε βλάπτει.
Ένα. Το τελευταίο. Όλο λες θα το κόψεις.
Ένα τσιγάρο με το ποτό. Για να φυσήξεις τον καπνό ερωτικά.
Ένα τσιγάρο. Λίγα ακόμα νεκρά κύτταρα στον εγκέφαλό σου.
Ένα τσιγάρο. Για να ενοχλήσεις όσους σε ενοχλούν.
Ένα ακόμα εκλεκτό.
Ένα πακέτο κάθε μέρα για όλα αυτά που θέλω να αλλάξω μέσα μου, γύρω μου, στους ανθρώπους, στον κόσμο.
Γι’ αυτούς που ψάχνουν την αγάπη μέσα σ’ αυτήν την αγριότητα.
Γι’ αυτούς που μιλούν στο Θεό, ακόμα.
Γι’ αυτούς που νιώθουν με πάθος.
Γι’ αυτούς που πιστεύουν στα απίθανα.

Ερώτηση 1η:

Χθες έβρεχε όλη μέρα.
Απίστευτο νερό στους δρόμους.
Κι αυτή η μυρωδιά του βρεγμένου δρόμου με κάνει να αισθάνομαι έντονα την ανθρώπινη υπόστασή μου.
Χθες το βράδυ γύρισα στο σπίτι μετά τη δουλειά και ένιωθα τόσο κουρασμένη.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι και ενώ νύσταζα δεν ήθελα να κοιμηθώ.
Τελικά έκανα έναν καφέ, άναψα και ένα τσιγάρο και άρχισα να γράφω…
Τι ωραία αίσθηση…
Να έχει περάσει μια μέρα γεμάτη από σκέψεις, πράξεις, συναντήσεις, άγχη και μπόλικη βροχή και να αράζεις στο κρεβάτι ανάμεσα στα μαξιλάρια και στα σκεπάσματα και να γράφεις.
Τελευταία κοιμάμαι ελάχιστα.
Είναι τόσο όμορφο κάθε κομμάτι της ημέρας που δεν θέλω να χάνω κανένα.
Και παρόλο που η μέρα είναι γνωστή για τις ευεργετικές της ιδιότητες, το βράδυ είναι διάσημο για τις δημιουργικές του ιδιότητες.
Το βράδυ μπορώ να έχω απόλυτο έλεγχο του εαυτού μου μέσα στην τέλεια σιωπή που επικρατεί.
Το βράδυ μπορώ να έχω το φεγγάρι, εκείνο τον πανέμορφα διαολεμένο κύκλο στο βάθος του ουρανού, μπορώ να έχω τα αστέρια, μπορώ να έχω την έμφυτη μελαγχολία μου, ακατέργαστη δίχως τις εξωτερικές επιδράσεις των ανθρώπων που την μετριάζουν. Η μελαγχολία στο ζενίθ της.
Το βράδυ μπορώ να ηρεμώ να παίρνω χαρτί και στυλό, να έχω το κρεβάτι μου και όλες τις ανησυχίες μου μαζί.
Η μέρα είναι όμορφη αλλά το βράδυ είναι μαγικό.
Δίχως τη νύχτα οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να ερωτευθούν.
Και ίσως δίχως τον έρωτα δεν θα ήταν άνθρωποι.


Υ.Γ. Κάπου διάβασα πως διαβάζοντας βιβλία μας δίνεται η δυνατότητα να συνομιλήσουμε με τους σοφότερα μυαλά της ανθρωπότητας. Τώρα δεν μπορώ να είμαι και σίγουρα για την σοφία του μυαλού του Τομ Ρόμπινς αλλά είμαι σίγουρη για την τρέλα του. Λοιπόν μια φορά που έτυχε να συνομιλήσω μαζί του μέσω του «τρυποκάρυδου» μου έθεσε το εξής ερώτημα που απάντηση δεν νομίζω να επιδέχεται.
«… Πάνω από μια ώρα, η Λη – Τσέρι αγνάντευε το άπειρο του ουρανού. «Έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι?» ρώτησε η πριγκίπισσα το Μαγεμένο Βασιλόπουλο.
Το Μαγεμένο Βασιλόπουλο έκανε σα να του ‘ χαν κάνει μια χαζή ερώτηση. Ίσως και να ‘ταν έτσι. Το ίδιο ερώτημα στη Ρέμινγκτον SL3 έδωσε την εξής απάντηση:
Ο Άλμπερ Καμύ έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
Ο Τόμ Ρόμπινς έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος.
Σίγουρα όταν το ‘ γραψε ο Καμύ θα ‘χε στραβοκοιμηθεί κι ο Ρόμπινς θα ΄χε ξεχάσει να βάλει ξυπνητήρι.
Ένα είναι το σοβαρό. Κι αυτό είναι :
ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ?
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου πω αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σε καθησυχάσω για την αρχή και το τέλος του χρόνου.
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου αποκαλύψω αν έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι.»

Καμιά ιδέα;

Καλύτερα σιωπή

Ακούω γύρω μου συνεχώς φωνές.
Ανθρώπους σαν σε ταινία να πηγαίνουν και να έρχονται πέρα δώθε σαν τρελοί.
Τους ακούω ακατάπαυστα να μιλάνε και να λένε οτιδήποτε θα μπορούσε να βάλει το ανθρώπινο μυαλό.
Ένα ακατάπαυστο βουητό ηχεί στ' αυτιά μου.
Μιλάνε και μιλάνε. Γιατί όλο αυτό?
Αφού δεν χρησιμοποιούν τη γλώσσα για να πουν αυτά που νιώθουν αλλά για να κρύψουν αυτά που νιώθουν.
Η γλώσσα πλέον δεν αποτελεί ειλικρινή μορφή επικοινωνίας αλλά μια μάσκα πίσω από την οποία κρυβόμαστε. Μιλάμε και προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους ότι δεν έχουμε ανασφάλειες, ότι δεν φοβόμαστε, ότι δεν μας νοιάζει, ότι όλα πάνε καλά...
Τους κοιτάζω και τους ακούω αλλά δεν τους ακούω.
Ακούω όποιον έχει να μου πει μια αλήθεια.
Οποιαδήποτε αλήθεια. Την αλήθεια του.
Αλλιώς καλύτερα σιωπή.
Γι' αυτό επιδίδομαι με πάθος στην τέχνη.
Αν έφταναν τα λόγια από μόνα τους , δεν θα υπήρχε η τέχνη.
Γι΄ αυτό μου αρέσει ο χορός ως μορφή έκφρασης.
Είναι ένας από τους τρόπους που εκφράζομαι, που μαρτυράω, που ξεδιπλώνομαι.
Ο χορός είναι μια εκ βαθέων εξομολόγηση.
Ένας αδιάψευστος μάρτυρας του είναι σου.
Όταν βλέπω έναν άνθρωπο να χορεύει καταλαβαίνω αυτόματα την προσωπικότητά του, το πάθος του, τον τρόπο που κάνει έρωτα, τον τρόπο που φιλάει.
Καταλαβαίνω ότι δεν θα καταλάβαινα με ατέλειωτες συζητήσεις.
Ένας χορός χίλιες λέξεις.

"Ολόκληρη η τέχνη αποτελεί μια μορφή λογοτεχνίας,
γιατί ολόκληρη η τέχνη συνίσταται σε μια προσπάθεια να ειπωθεί κάτι.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να ειπωθεί κάτι : μιλώντας και σωπαίνοντας.
Οι τέχνες που δεν είναι λογοτεχνία είναι προβολές μιας εκφραστικής σιωπής."

Φερνάντο Πεσσόα

Έμβρυο να ξαναγίνω μάνα

Υπάρχουν στιγμές όπως τώρα που θα ήθελα πολύ να ξαναγυρίσω πίσω στη μήτρα που με γέννησε.
Να ξαναγίνω έμβρυο και να τρυπώσω στη φιλόξενη εκείνη κοιλιά που με κράτησε μέσα της για 9 ολόκληρους μήνες.
Να γυρίσω στο υγρό μου, ήσυχο και ασφαλές περιβάλλον όπου βίωνα την απόλυτη τελειότητα.
Την απόλυτη άγνοια και τελικά την απόλυτη ευτυχία.
Βγαίνοντας έξω στον κόσμο ο άνθρωπος απομακρύνεται από τα ένστικτά του.
Οι γονείς, το περιβάλλον, το σχολείο, η κοινωνία σε γεμίζει με κανόνες, με άπειρη λογική και με έντονα "πρέπει" τα οποία απομακρύνουν τον άνθρωπο από την ουσία του.
Τον απομακρύνουν από τα υλικά που είναι φτιαγμένος.
Τον απομακρύνουν από την απόλυτη ευτυχία που βίωνε εκεί μέσα μελανιασμένος και κόκκινος.
Πιστεύω πως ο άνθρωπος βιώνει την απόλυτη ευτυχία όταν είναι έμβρυο και όταν πεθαίνει. Τα άλλα όλα είναι απλά δρόμος που σε οδηγούν από τη μια μεριά στην άλλη. Απο κεί και πέρα η βούληση μας έγκειται στον πιο δρόμο θα διαλέξουμε, τον εύκολο ή τον κακοτράχαλο; Καθένας έχει τις παγίδες του.
Διαλέξτε.

Κάποιος σοφός είπε:
" Κάθε οργασμός είναι ένας μικρός θάνατος και ο θάνατος είναι ο μεγαλύτερος οργασμός."

Αντίο Αμαλία...

Σε γνώρισα δυστυχώς αφού έφυγες από τη ζωή αλλά διάβασα την ιστορία σου από τόσα blogs και συγκινήθηκα. Καλό ταξίδι. Σίγουρα τώρα δεν πονάς. Είναι το μόνο που μπορώ να σκεφτώ για ανθρώπους που φεύγουν από αυτή τη ζωή ενώ έχουν πονέσει τόσο πολύ. Το μόνο που με ησυχάζει είναι αυτό. Τώρα δεν πονάς. Αντίο Αμαλία...

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών. Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/ , η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.» (Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ: «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ* ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Το κορίτσι της ανησυχίας...

"Η εξοχή είναι εκεί όπου εμείς δεν είμαστε. Εκεί, μόνο εκεί, υπάρχουν σκιές αληθινές και δέντρα αληθινά.
Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό. Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει και η τελεία.
Το θαύμα είναι η οκνηρία του Θεού ή μάλλον η οκνηρία που Του αποδίδουμε, εφευρίσκωντας το θαύμα.
Οι Θεοί είναι η ενσάρκωση αυτού που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε."

Απόσπασμα από το "Βιβλίο της Ανησυχίας" του Φ. Πεσσόα

Πολύ καλό το βιβλίο και νομίζω πως πολλά αποσπάσματα του με εκφράζουν κατά ένα μεγάλο βαθμό. Η αλήθεια είναι πως από μικρή ανησυχούσα για τα πάντα. Ντρεπόμουν σε βαθμό αηδίας και έκλαιγα με το παραμικρό.

Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθομαι μόνη και να σκέφτομαι ώρες ολόκληρες. Ώρες μόνη να προβληματίζομαι, να σκέφτομαι, να δημιουργώ με την φαντασία μου σενάρια, να κάθομαι αμίλητη. Η μάνα μου πάντα με κοιτούσε και στεναχωριόταν. Γιατί δεν παίζεις με την Μαρία έξω? Ρωτούσε συνέχεια αλλά εγώ ποτέ δεν γούσταρα ιδιαίτερα να παίζω με τους άλλους, Μου άρεσε πιο πολύ να είμαι μόνη και να σκέφτομαι. Ήμουν η χαρά του κάθε γονιού. Όπου με έβαζαν εκεί καθόμουν χωρίς να κάνω φασαρία, χωρίς να κουνιέμαι ιδιαίτερα. Κυριολεκτικά παιδί για υιοθέτηση. Περίεργη από μικρή.

Ωστόσο μεγαλώνοντας και τρώγοντας αρκετές απογοητεύσεις, όχι μόνον ερωτικές, έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου. Αυτό το στοίχημα αφορούσε στην κοινωνικότητά μου, στις σχέσεις μου με τους άλλους και στην αλλαγή του εσωστρεφούς χαρακτήρα μου. Ήθελα να γίνω σαν όλους τους άλλους αποβάλλοντας αρκετά την ευαισθησία μου, την ανησυχία μου για ότι συνέβαινε γύρω μου και ενισχύοντας τον χαρακτήρα μου με αρκετή δόση χοντροπετσιάς. Ήταν απαραίτητο για την επιβίωση μου στον κόσμο αυτό γιατί διαφορετικά δεν θα τον άντεχα. Τα έχω καταφέρει σε ένα μεγάλο βαθμό, έχω προσαρμοστεί και πλέον είμαι μια μέσα στο πλήθος. Κυκλοφορώ χωρίς ποτέ όμως να απαρνιέμαι τον γενετικό μου κώδικα. Χωρίς ποτέ να παριστάνω κάποια άλλη. Απλά έχω δυναμώσει για να μπορώ να υπάρχω. Δεν γίνεται αλλιώς. Και όταν καμιά φορά μέσα στον κόσμο βλέπω κάποιον απ' τους δικούς μου σκέφτομαι πως δεν είμαι μόνη.

Σκέφτομαι πως υπάρχουν και άλλοι σαν κι εμένα που προσπαθούν να επιβιώσουν σ΄αυτήν την άγρια πραγματικότητα. Και τότε απλά ανακουφίζομαι, παίρνω κουράγιο και λέω να συνεχίσω να ζώ.

Κάποιοι φίλοι μου λένε πως η σκέψη αναστέλει τη δράση, κάποιοι άλλοι πως η σκέψη στακίζει τη θέληση. Έχουν δίκιο. Έχω σκεφτεί τόσο πολύ σ΄ αυτά τα 23 χρόνια που ελάχιστα έχω κάνει. Αυτό το θεωρώ πως είναι από τις μεγαλύτερες αμαρτίες μου (όχι απέναντι στο Θεό αλλά απένατι στον εαυτό μου). Σπαταλάω τη ζωή που μου δόθηκε κάνοντας όνειρα και ποτέ δεν πραγματοποιώ τίποτα. Δεν έχω βρει ακόμα το νόημα όλων αυτών και μάλλον δεν θα το βρώ και ποτέ.

Η ζωή δεν έχει ένα και αντικειμενικό νόημα. Ο καθένας της προσδίδει το δικό του.

Η ζωή είναι απλά για να τη ζούμε.

Ένας λόγος για τη μοναξιά...της Λένας Παππά

Ήσυχο βράδυ Κυριακής µε το ανοιχτό βιβλίο, τα σκόρπια χαρτιά στην παραµέσα κάµαρα τα παιδιά γελάνε. Αυτό το γέλιο ξαφνικά µε αναστατώνει πλούσιο, πηγαίο, ξέγνοιαστο, Σα σπάνιο ρόδο. Αν τη γράψω κάπου, π.χ. σ’ ένα ηµερολόγιο, αυτή τη µικρή στιγµή να τη θυµάµαι- όχι, δεν θέλω να τη γράψω. Κάποια µέρα ξαναδιαβάζοντάς το θα λυπηθώ, γιατί ο καιρός περνάει και τα παιδιά δεν θα είναι τότε πια παιδιά -όχι δεν θέλω να γράψω τίποτε πουθενά, σκέφτοµαι και τροµάζω µ’ αυτά που σκέφτοµαι και λέω πως είναι η µοναξιά πουµε κάνει να τα βλέπω όλα µ’ αυτή τη σκληρή µατιά, όλα υπονοµευµένα µε φθορά, όλα πατιναρισµένα µε θάνατο, είναι, λέω, η µοναξιά που καταλύει σιγά σιγά τις καλές µου δυνάµεις, αυτή η φάουσα που δίχως να θέλω µε σκέπασε σαν σφικτός κισσός, αµέσως µόλις συνειδητοποίησα την ύπαρξή µου, η λάµια που κουβαλάω στο αίµα µου µέσα η αχόρταγη, ο σκοτεινός µου έρωτας, η άσπρη στέπα που µέσα της χάνοµαι, η άλλη όψη της µοίρας µου.

Υπάρχουν πολλών ειδών µοναξιές: η µοναξιά του χρυσόψαρου στη γυάλα είναι η φοβισµένη µοναξιά. Του πουλιού στο κλουβί είναι η βασανισµένη µοναξιά. Του φονιά µέσα στο µυστικό του η επικίνδυνη µοναξιά. Του καλόγερου στη σκήτη του η ευδαιµονική µοναξιά. Του άρρωστου πάνω στο χειρουργικό τραπέζι, του µελλοθάνατου στο κελί του, η εναγώνια µοναξιά. Του ενός µέσα στο πλήθος το αδιάφορο η απελπισµένη µοναξιά, του ποιητή µέσα στα όνειρά του η γόνιµηµοναξιά. Μα η µοναξιά του ανθρώπου µπροστά στο αίνιγµα της ύπαρξής του είναιη κορυφαία, η πιο τραγική κι αγιάτρευτη µοναξιά.

Αφόντας αποκόπηκε ο λώρος που τον έδενε µε τη µητέρα και πετάχτηκε έξω απ’ την αµνιακή του ευδαιµονία ο άνθρωπος, στον ορθάνοιχτο ξένο κόσµο, µονάχος ζει κι επιβιώνει ανάµεσα σε πλήθος άλλους µόνους, και πάσχει και πεθαίνει µόνος, παρ’ όλα τα φώτα και τους φίλους και τους συγγενείς, δίχως ναυπάρχει αγάπη, πλούτος, δόξα ικανή να εξαγοράσει αυτή τη µοίρα. Κι εκείνοι που ποτέ τους δεν προβληµατίζονται, έρχεται κάποια στιγµή που µένουν άναυδοι µόλις το πικρό της ρίγος τους αγγίξει, αθέλητα, γιατί για όλους έρχεται κάποτε αυτή η στιγµή, όσο κι αν την αποφεύγουν. Μονάχα τα παιδιά την αγνοούν µη έχοντας ακόµα δοκιµάσει το µήλο που εξαιτίας του χάσαµε τον Παράδεισο το µήλο ήταν η Γνώση, κι η Γνώση είναι η Αλήθεια, η Αλήθεια Ελευθερία κι η Ελευθερία Μοναξιά... Αν µπορούσα να τη ζωγραφίσω, θα ’φτιαχνα µόνο δυο µεγάλα µαγνητικά µάτια, που σου κατακυριεύουν την όραση, καθώς το φίδι το πουλί. Είναι αναγκαία η µοναξιά, λέει ο Ρίλκε κάποτε πρέπει να αποσύρεται κανείς στον εαυτό του, µακριά από τους αλαλαγµούς του πλήθους. Αυτή είναι η εσωτερική µοναξιά, η πιο αληθινή, η πιο µαρτυρική, που δεν γιατρεύεται και δεν παρηγοριέται µε τίποτα. Όµως κι η πιο σωτήρια, η πιο κερδοφόρα. Μέσα της βρίσκω τον βαθύν εαυτό µου, τον συλλαµβάνω, τον γνωρίζω, τον ελέγχω, τον παρατηρώ, νιώθω σαν το δέντροπου σκύβει και βλέπει τις ρίζες του. Το κέρδος µου πάντα ήτανε που µου άνοιγε τασκοτεινά, τα αλλόκοτα και τα δαιδαλώδη, ενώ απάνω µου φυσούσε ο άνεµος των άλλων κόσµων. Κάθε φορά µε γκρεµίζει για να µε ξαναχτίσει απ’ την αρχή, µε θεµέλια βαθύτερα. Χωρίς αυτήν τι θα ήµουν -ένα πάνω- κάτω, µια σκέτη αναπνοή, έναςεαυτός χωρίς αντίκρισµα. Μέσα της σαν σε αγκαλιά µητέρας ξαναβρίσκοµαι µαζεύοντας τα σκόρπια κοµµάτια µου που η ορµή της ζωής σφεντόνισε στουςπέντε ανέµους γίνοµαι πάλι ολόκληρη να µπορώ να υπάρχω.

Η µοναξιά είναι στάση ψυχής και προφητεία και επανάσταση, ανησυχία και δαπάνη ζωής, πυρακτωµένη αγωνία του όντος, πικρότατη σοφία και καηµός αβάσταχτος. Η οικογένεια, η κοινωνία, ο έρωτας προσπαθούν ν’ απαλύνουν το άλγος της γνωριµίας της. Μόλις όµως τη συνειδητοποιήσει κανείς, µένει απαρηγόρητος σ’ όλη του τη ζωή. Είναι ο γύπας που τρώει τα σωθικά µας, οφοβερός καθρέφτης, το πικρό πουκάµισο του Νέσσου , το κενό κέλυφος κάτω απ’ τα δάχτυλα της δίψας µας. Αγοήτευτη, αµάραντη, µακρόσυρτη τυραννία, απάνθρωπη µητέρα, σκοτεινή γοητεία, το άλλο εγώ µας, ο πλούτος κι η πληγή µας η µυστική, κοινή µας µοίρα, η λυδία λίθος που δοκιµάζει το µέταλλό µας, πολύτιµη συντρόφισσα και λίθος µέγας χαρά σε κείνον που σαν άλλος άγγελοςτετραφτέρουγος τον αποκυλά και βγαίνει έξω αναστηµένος. Όλα τα θαυµαστά γίνονται µες στη µοναξιά: το µπουµπούκι, το κουκούλι, το έργο το πνευµατικό, κι ο Θεός, τον κόσµο που τον έπλασε µονάχος, έπειτα απόαιώνες µοναξιάς αβάσταχτης. Μοναξιά δεν σηµαίνει µόνο απόσυρση από τα εγκόσµια, αποµόνωση και περισυλλογή, ούτε φυγή, άρνηση, απραξία συνοδεύονται από έπαρση και χαλαρότητα και αθυµία. Σηµαίνει καµίνευµα σε υψηλές πνευµατικές, µεταφυσικές θερµοκρασίες, σηµαίνει µόχθο Σισύφου στο κακοτράχαλο βουνό του αινίγµατος...

Εγώ που 'χω περάσει αυτό το στάδιο...

...βγαίνω νύχτα κοιμάμαι πρωί κι εσύ που στ' άστρα βλέπεις μόνο ζώδια
και της καρδιάς τα επεισόδια προτιμάς να τα δεις στην TV...

ο τρυποκαρυδος

...Ωστόσο, μπορώ και πρόκειται να σας θυμίσω δύο απ' τα πιο σημαντικά πράγματα που ξέρω:
1) Όλα είναι μέρος του όλου
2) Ποτέ δεν είν' αργά για να ζήσει κανείς ευτυχισμένα παιδικά χρόνια