Πες μου

Πες μου πόσα βράδια αναρωτήθηκες?
Πόσα βράδια στεκόσουν μπροστά σε ραγισμένους καθρέφτες
και του ζητούσες απεγνωσμένα τα κομμάτια σου?
Πόσα βράδια έκλαψες από φόβο και το επόμενο πρωί έδινες ρεσιτάλ αφοβίας στους φίλους σου?
Πόσα βράδια μίλησες στο θεό κι εκείνος δεν σου απάντησε?
Πόσα ατελείωτα βράδια έδινες όρκους και ποτέ δεν τους τήρησες?
Πόσα βράδια αυτοαναιρέθηκες, κομματιάστηκες, κλονίστηκες?
Πόσα βράδια παρακάλεσες για φτερά?
Πόσα βράδια έσφιξες τα δόντια και έπνιξες την οργή σου στο μαξιλάρι?
Πόσα βράδια προσπαθούσες να πείσεις τον εαυτό σου ότι όλα αυτά είναι ένα παραμύθι, ένα όνειρο και πόσα ακόμα τσιμπήθηκες για να συνειδητοποιήσεις ότι αυταπατάσαι?
Πόσα?
Πες μου...
γιατί το άπειρο δεν το χωράει το μυαλό μου...
γιατί αυτό το γαμημένο άπειρο δεν το χωρά κανένα μυαλό.