Ένας εντυπωσιακός (ά)τίτλος.

Τόσον καιρό εκείνη η σπείρα,
σαν να έβγαινε από τα έγκατα της γης και ήθελε να φτάσει ίσαμε την άκρη που δεν έχει ο ουρανός.

Κι εσύ έπρεπε να φτάσεις χαμηλά,

να πέσεις σαν σκυλί στα τέσσερα

για να την δεις και να την κλείσεις σε κάθε κύτταρό σου.

Έτσι έπρεπε να γίνει

κι ας ξέρεις πως δεν πρέπει να σκέφτεσαι έτσι,

έτσι πρέπει για να αντέξεις το βάρος της μοιραίας τύχης.

Επιλέγεις ή όχι, πρέπει να μάθεις να είσαι ευτυχισμένος.

Πρέπει να ζήσεις...στο επιτάσσει η ζωή.

Έτσι έπρεπε.

Μακά(β)ριο πλάσμα

κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση

αυτού που δεν είσαι και δεν θέλεις πια να είσαι,

αυτού που δεν είσαι και θέλεις να γίνεις,

αυτού που είσαι και θέλεις να κρατήσεις,

αυτού που δεν είσαι και ορκίστηκες να αηδιάζεις στην ιδέα να γίνεις.

Ζωή, χώμα, νερό και πνοές μου, βλέμματα σημάδι, έρωτες...

τι μουσικές παίζουν όλα στο στομάχι μου και

τι λαβύρινθους μπλέκουν στο μυαλό μου.

Θεική πνοή του άπιαστου κράτα με ζωντανή σ' αυτό το ατέρμoνο σχήμα

και υπόσχομαι να είμαι έτοιμη για πτώσεις και ανόδους

σε κάθε δευτερόλεπτο του ανύπαρκτου χρόνου.

Δυό δάχτυλα σιωπή...

Δυό δάχτυλα σιωπή στο δωμάτιο, στο τραπεζάκι, στην άκρη της βιβλιοθήκης.
Δυό δάχτυλα σιωπή για όλα όσα είπες αλλά ήταν σαν να μην μιλούσες.
Δυό δάχτυλα σιωπή για εκείνα που επιμελώς μηρύκαζες χρόνια τώρα.
Και για τα άλλα τα πάντα ανείπωτα.
Όχι, όχι δεν πρόκειται να τα πω.
Έτσι ανείπωτα θα μείνουν για να θυμάμαι κάτι από τον εαυτό μου.
Τα γράφω σε χαρτί, τα ζωγραφίζω βουτηγμένα σε χρώματα, τα χορεύω με τα χέρια
μα πότε δεν τα λέω.
Δυό δάχτυλα σιωπή.
Ένα για τη δική μου κι ένα για τη δική σου.
Τι κι αν ψάχνουμε κι οι δυο την ευτυχία...
Μπορεί για μας ευτυχία να είναι τούτο: Η σιωπή.