Φεύγω...

Ήρθε η ώρα.

Δεν ήταν όμορφα, έχω μάθει εξάλλου να μην λέω ψέματα.

Ήταν άσχημα. Πολύ άσχημα.

Αλλά δεν υπήρχε άλλος δρόμος.

Και αυτός ο δρόμος μου έμαθε πολλά.

Θα προσπαθήσω να μην τον ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.

Χαίρομαι για όλους όσους γνώρισα εδώ μέσα.

Πραγματικά...

Απλώς, φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή μας που πρέπει να επιλέξουμε τι θέλουμε

και να κατανοήσουμε εκ βαθέων τι θα μας έκανε πραγματικά ευτυχισμένους.

Ίσως τα ξαναπούμε σε άλλα επίπεδα, σε άλλες διαστάσεις, κάτω από άλλες συνθήκες

ή και τις ίδιες. Ίσως βέβαια να μην τα ξαναπούμε και ποτέ.

Να είμαστε όλοι καλά και κάθε μέρα να γινόμαστε όλο και πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι,

όποιο κι αν είναι το κόστος.

Και κάθε μέρα να είναι μια άλλη μέρα έστω και κάτω από τον ίδιο ουρανό,

έστω και κάτω από τον ίδιο ήλιο.

Γειά μας.

: )

Αναγκαίον...

Όταν κάτι δεν είναι καλό, είναι κακό.
Όταν το κακό είναι αναπόφευκτο, είναι αναγκαίο κακό.
Όταν το κακό είναι αναγκαίο, τότε είναι καλό.

Ονείρεμα

Ένα δέντρο το ρούφηξε η γη.
Γύρισε ολάκερο στις ρίζες του.
Μάνα γη, γιατί σε φοβούνται οι άνθρωποι;
Κι ακόμα δεν κατάλαβα τι πιότερο μας κατατρώει...
Η ανυπαρξία ή το άγνωστο;
Μα τι σημασία έχουν πια όλα αυτά;
Το μόνο που απέμεινε στην πλάση τούτη
μια γυναίκα στα λευκά να παίζει τσέλο...
γαλήνια προσμένοντας να αρχίσει
να χτίζεται από το μηδέν ο κόσμος.

Το μεγάλο θέλω που έγινε πρέπει

Κι ο έρωτας άλυτο μυστήριο,
φωνάζεις,
μα δεν ακούει κανείς.
Φωνάζεις να λύσεις τα μάγια...
Τα αρχέγονα φτερά που σου άφησαν κληρονομιά οι αγγέλοι,
κέρινα κι αυτά.
Λιώνουν με την πρώτη μεγάλη φωτιά,
κι εσύ πλάσμα γλυκό,
πλασμένο για τον έρωτα
καταριέσαι την πλάση.
Καταριέσαι την ανόητη καρδιά και το άκαρδο μυαλό.
Γιατί;
Ρωτάς ξανά και ξανά...
Μια απάντηση δεν πήρες μέχρι τώρα.
Μα δεν φοβάσαι πια γιατί έμαθες να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια
μέχρι να στρέψουν εκείνοι το βλέμμα τους,
μέχρι να ενοχληθούν από τη μεγάλη τάχα αδιακρισία σου,
μέχρι να σε ερωτευθούν,
μέχρι να τα κλείσουν μια για πάντα.
Και τα βράδια μοναχή δεν φοβάσαι εκείνο το μεγάλο θέλω που έγινε πρέπει.
Όχι πια.

Απλώς ζην

Τα χνώτα έκαναν την εμφάνισή τους.

Γιατί για να γίνουν τα αόρατα ορατά

χρειάζονται απότομες πτώσεις στις θερμοκρασίες της ζωής.

Διαφορετικά υπολογίζεις τα μάτια για μάτια

και βαφτίζεις το είδωλό σου εαυτό.

Ζήσε απλά ή απλά ζήσε και τότε θα βιώσεις

ολάκερη την χαώδη πολυπλοκότητα του "απλώς ζην".

Ένας εντυπωσιακός (ά)τίτλος.

Τόσον καιρό εκείνη η σπείρα,
σαν να έβγαινε από τα έγκατα της γης και ήθελε να φτάσει ίσαμε την άκρη που δεν έχει ο ουρανός.

Κι εσύ έπρεπε να φτάσεις χαμηλά,

να πέσεις σαν σκυλί στα τέσσερα

για να την δεις και να την κλείσεις σε κάθε κύτταρό σου.

Έτσι έπρεπε να γίνει

κι ας ξέρεις πως δεν πρέπει να σκέφτεσαι έτσι,

έτσι πρέπει για να αντέξεις το βάρος της μοιραίας τύχης.

Επιλέγεις ή όχι, πρέπει να μάθεις να είσαι ευτυχισμένος.

Πρέπει να ζήσεις...στο επιτάσσει η ζωή.

Έτσι έπρεπε.

Μακά(β)ριο πλάσμα

κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση

αυτού που δεν είσαι και δεν θέλεις πια να είσαι,

αυτού που δεν είσαι και θέλεις να γίνεις,

αυτού που είσαι και θέλεις να κρατήσεις,

αυτού που δεν είσαι και ορκίστηκες να αηδιάζεις στην ιδέα να γίνεις.

Ζωή, χώμα, νερό και πνοές μου, βλέμματα σημάδι, έρωτες...

τι μουσικές παίζουν όλα στο στομάχι μου και

τι λαβύρινθους μπλέκουν στο μυαλό μου.

Θεική πνοή του άπιαστου κράτα με ζωντανή σ' αυτό το ατέρμoνο σχήμα

και υπόσχομαι να είμαι έτοιμη για πτώσεις και ανόδους

σε κάθε δευτερόλεπτο του ανύπαρκτου χρόνου.

Δυό δάχτυλα σιωπή...

Δυό δάχτυλα σιωπή στο δωμάτιο, στο τραπεζάκι, στην άκρη της βιβλιοθήκης.
Δυό δάχτυλα σιωπή για όλα όσα είπες αλλά ήταν σαν να μην μιλούσες.
Δυό δάχτυλα σιωπή για εκείνα που επιμελώς μηρύκαζες χρόνια τώρα.
Και για τα άλλα τα πάντα ανείπωτα.
Όχι, όχι δεν πρόκειται να τα πω.
Έτσι ανείπωτα θα μείνουν για να θυμάμαι κάτι από τον εαυτό μου.
Τα γράφω σε χαρτί, τα ζωγραφίζω βουτηγμένα σε χρώματα, τα χορεύω με τα χέρια
μα πότε δεν τα λέω.
Δυό δάχτυλα σιωπή.
Ένα για τη δική μου κι ένα για τη δική σου.
Τι κι αν ψάχνουμε κι οι δυο την ευτυχία...
Μπορεί για μας ευτυχία να είναι τούτο: Η σιωπή.