Λοιπόν? Τι σημασία έχουν πια όλα αυτά! Τόσα λόγια, τόσα όνειρα, τόσοι δρόμοι (για να πας πού?)
Συχνά μισήσαμε ως το θάνατο ή άλλοτε αγαπήσαμε ως
τον εξαγνισμό
η περηφάνια μας έκανε, καμιά φορά να κλάψουμε,
ο εγωισμός
πολλά να στερηθούμε, ο φόβος μήπως αποτύχουμε, η αίσθηση του
ανεκπλήρωτου
όταν είχαμε πετύχει, φιλοδοξίες, τύψεις, γενναιότητες, που
σαν μεγεθυντικοί φακοί μεγάλωναν ως το άπειρο
τον ελάχιστο εαυτό μας...
Και δεν είδαμε τίποτα απ' τον απέραντο κόσμο!
"Οι τελευταίοι", Τάσος Λειβαδίτης
4 comments:
Δαπανηρή ιδέα ο βίος.
Ναυλώνεις έναν κόσμο
για να κάνεις το γύρο μιας βάρκας.
Κική Δημουλά
Πολύ δαπανηρή...κάτι θα ξέρει η Δημουλά. Έτσι είναι η ζωή και όταν πια το συνειδητοποιείς δεν σου μένει άλλο από το να διαβάζεις ποίηση.
Μπα...όταν το συνειδητοποιείς αυτό που σου μένει είναι ένα μικρό ακριβό ταξίδι. Μονάχα να ευχόμαστε να αξίζει τα λεφτά του...
Ό,τι κι αν γίνει το αξίζει.
Αυτό το λέω με απόλυτη σιγουριά.
Δεν μπορώ να το δεχτώ διαφορετικά.
Post a Comment