Που είναι τα αναλγητικά μου? Για κοίταξε κατά πάνω...

Χθες βγήκα στο μπαλκόνι που βλέπει στον ακάλυπτο. Μύρισα τη νύχτα που είχε κάτι από υψηλές θερμοκρασίες
και από απορρυπαντικό απλωμένων ρούχων στη γειτονιά.
Κοίταξα κατά πάνω.
Αλλίμονο, όχι από έλλειψη ταπεινότητας.
Αλλά από ανάγκη για προσευχή.
Από ανάγκη για κάτι μεγαλειώδες μέσα στην πεζότητα της μέρας.
Δουλειά, υποχρεώσεις, γνωστοί, χαμόγελα, σκέψεις,
μπερδέματα, τηλέφωνα, συζητήσεις, φαξ, υπολογιστές, οθόνες…΄΄Ελεος
Μέσα από το γκρίζο και τις αμέτρητες κεραίες των πολυκατοικιών ένας ουρανός γεμάτος αστέρια φάνταζε σαν αναλγητικό στις ημικρανίες του κόσμου.
Αισθάνθηκα καλύτερα.
Ένας αναστεναγμός ξεπρόβαλλε μισός από τα ρουθούνια και μισός από τα χείλη.
Μια βαθιά ανάσα για να συνεχίσω να υπάρχω.
Γιατί δεν είναι δα και τόσο απλό το ότι υπάρχουμε.
Σήμερα είναι μια άλλη μέρα.
Τόσο διαφορετική και τόσο ίδια με την προηγούμενη και την επόμενη.
Κι εγώ ταυτόχρονα τόσο κοινωνική και τόσο μόνη στην ουσία.
Ακόμα μια μέρα στο ημερολόγιο μου καταγράφεται.
Ακόμα μια μέρα στον παραλογισμό της ζωής.
Ακόμα μια μέρα καλημέρα...