Ποίηση

Κάτι για αυτούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται χωρίς να φοβούνται μήπως χαρακτηριστούν ανόητοι, ανώριμοι και κουτοί...

«Ένα μόνο δεν μου δίνει το όνειρο. Το όριο.
Ως που να κινδυνέψω.
Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.
Θα ‘ ταν γεράματα.»
Κική Δημουλά, «Συνέντευξις»,
Από την συλλογή «Η εφηβεία της Λήθης»

κάτι ακόμα για όσους δίνουν σημασία στα άνευ σημασίας πράγματα...

Τι τράβηξα δε λέγεται,
Αδύνατον να μπω στο δύσκολο κεφάλαιο
«Του άνευ σημασίας».
Ό,τι για εμένα είχε
Ήτανε άνευ για τους άλλους.
Κι ενώ με επιμέλεια απορούσα
Το απορώντας μου έβαζε μηδέν.

Κική Δημουλά, «Διδακτική Ύλη».

και τέλος κάτι για όσους χρειάζονται μια μικρή επανάληψη στη γραμματική

...Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού,
ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Ο φόβος,
Όνομα ουσιαστικόν,
Στην αρχή ενικός αριθμός
Και μετά πληθυντικός. Οι φόβοι.
Οι φόβοι
Για όλα από εδώ και πέρα.

Η νύχτα,
Όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Οι νύχτες από εδώ και πέρα.

Κική Δημουλά
«Ο πληθυντικός αριθμός»,
από τη συλλογή «Το λίγο του κόσμου», 1971