Εκούσιος αυτοπεριορισμός

«…Μην αφήνεις τον εαυτό σου να γίνεται θύμα της εποχής του.
Δεν είναι η εποχή μας που θα μας διαλύσει, όπως δεν είναι ούτε η κοινωνία.
Έτσι και κατηγορήσεις την κοινωνία, καταντάς να καταφεύγεις στην κοινωνία για να βρεις τη λύση.
Σήμερα υπάρχει η τάση να συγχωρούνται οι ηθικές ευθύνες από τα άτομα και να θεωρούνται θύματα των κοινωνικών συνθηκών.
Αν χάψεις τέτοιο παραμύθι και το αγοράσεις, το πληρώνεις με την ψυχή σου.
Δεν είναι οι άντρες που περιορίζουν τις γυναίκες.
Δεν είναι οι κανονικοί που περιορίζουν τις αδερφές.
Δεν είναι οι λευκοί που περιορίζουν τους μαύρους.
Αυτό που περιορίζει τους ανθρώπους είναι η έλλειψη χαρακτήρα.
Αυτό που περιορίζει τους ανθρώπους είναι πως δεν έχουν το θάρρος του κερατά,
δεν έχουν τη φαντασία να πρωταγωνιστήσουν στην ίδια τους την ταινία κι ακόμα λιγότερο να την σκηνοθετήσουν.»
Τομ Ρόμπινς, «Τρυποκάρυδος»

Το απόσπασμα αυτό κρύβει μια μεγάλη αλήθεια. Μια αλήθεια πικρή.
Εμείς οι άνθρωποι έχουμε πάντα μια δικαιολογία έτοιμη για οτιδήποτε μας συμβαίνει, οτιδήποτε δεν μας αρέσει αλλά αναγκαστικά ακολουθούμε. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε δυο μάτια αλλά ηθελημένα εθελοτυφλούμε.
Συνηθίζουμε να κατηγορούμε οποιονδήποτε άλλο, εκτός από τον εαυτό μας, για ότι συμβαίνει σε εμάς, για ότι βλέπουμε γύρω και δεν μας αρέσει, για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και του κόσμου.
Είναι κάτι στο οποίο έχω καταφύγει κι εγώ άπειρες φορές.
Η δικαιολογία είναι ένα καταφύγιο όπου κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Είναι εύκολο.
Είναι ανώδυνο.
Είναι ανακουφιστικό.
Ξέρω. Το έχω δοκιμάσει.
Αλλά η αλήθεια;
Που την πάμε αυτήν την αλήθεια;
Η αλήθεια είναι πως εμείς είμαστε μέρος του όλου.
Είμαστε κομμάτι του θεατρικού.
Η αλήθεια είναι πως εμείς οι ίδιοι είμαστε φυγόπονοι και θυματοποιούμαστε γιατί είναι εύκολο και προκαλεί συμπόνια το να είσαι το θύμα.
Παρένθεση. (
Κάπου είχα γράψει ότι προτιμώ να με πληγώνουν παρά να πληγώνω τους ανθρώπους.
Είμαι τόσο καλός άνθρωπος ή μήπως είναι πιο εύκολο για μένα να είμαι το θύμα; Δεν ξέρω.
Κλείνει η παρένθεση ).
Έτσι λοιπόν…συμφωνώ εν ολίγοις ότι όντως ο κόσμος πάσχει από έλλειψη χαρακτήρα.
Πάσχει από έλλειψη συνείδησης και κρίσης.
Δεν έχουμε το κουράγιο να κάνουμε αυτό που θα θέλαμε οι άλλοι να κάνουν σε εμάς.
Δεν έχουμε το κουράγιο να ζήσουμε ακριβώς όπως θα θέλαμε.
Δεν έχουμε τη δύναμη να πούμε όχι, να κλείσουμε κάθε πηγή μολύνσεως της καρδιάς και του μυαλού μας γιατί τότε είμαστε εξωγήινοι, γιατί τότε είμαστε διαφορετικοί και η διαφορετικότητα πονάει και το διαφορετικό δεν το αντέχουν οι άνθρωποι.
Γιατί τότε θα κατηγορηθούμε ως μονόχνοτοι και ρομαντικοί μαλάκες.
Κανένας δεν μπορεί να μας περιορίσει όσο το ίδιο μας το μυαλό.
Μετά από εκεί και πέρα είναι θέμα επιλογών.
Αχ αυτές οι επιλογές…πάλι αυτές μπροστά μου.
Υπάρχουν παντού και είναι άπειρες.
Διάλεξε και πάρε.
Εκτός λοιπόν από αυτοκίνητο, σπίτι, γκόμενο και γκόμενα ας επιλέξουμε και πως θα θέλαμε πραγματικά να είμαστε.
Ας κοιτάξουμε να διαλέξουμε και έναν χαρακτήρα.
Ό, τι δώσουμε αυτό θα πάρουμε.