Καλύτερα σιωπή

Ακούω γύρω μου συνεχώς φωνές.
Ανθρώπους σαν σε ταινία να πηγαίνουν και να έρχονται πέρα δώθε σαν τρελοί.
Τους ακούω ακατάπαυστα να μιλάνε και να λένε οτιδήποτε θα μπορούσε να βάλει το ανθρώπινο μυαλό.
Ένα ακατάπαυστο βουητό ηχεί στ' αυτιά μου.
Μιλάνε και μιλάνε. Γιατί όλο αυτό?
Αφού δεν χρησιμοποιούν τη γλώσσα για να πουν αυτά που νιώθουν αλλά για να κρύψουν αυτά που νιώθουν.
Η γλώσσα πλέον δεν αποτελεί ειλικρινή μορφή επικοινωνίας αλλά μια μάσκα πίσω από την οποία κρυβόμαστε. Μιλάμε και προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους ότι δεν έχουμε ανασφάλειες, ότι δεν φοβόμαστε, ότι δεν μας νοιάζει, ότι όλα πάνε καλά...
Τους κοιτάζω και τους ακούω αλλά δεν τους ακούω.
Ακούω όποιον έχει να μου πει μια αλήθεια.
Οποιαδήποτε αλήθεια. Την αλήθεια του.
Αλλιώς καλύτερα σιωπή.
Γι' αυτό επιδίδομαι με πάθος στην τέχνη.
Αν έφταναν τα λόγια από μόνα τους , δεν θα υπήρχε η τέχνη.
Γι΄ αυτό μου αρέσει ο χορός ως μορφή έκφρασης.
Είναι ένας από τους τρόπους που εκφράζομαι, που μαρτυράω, που ξεδιπλώνομαι.
Ο χορός είναι μια εκ βαθέων εξομολόγηση.
Ένας αδιάψευστος μάρτυρας του είναι σου.
Όταν βλέπω έναν άνθρωπο να χορεύει καταλαβαίνω αυτόματα την προσωπικότητά του, το πάθος του, τον τρόπο που κάνει έρωτα, τον τρόπο που φιλάει.
Καταλαβαίνω ότι δεν θα καταλάβαινα με ατέλειωτες συζητήσεις.
Ένας χορός χίλιες λέξεις.

"Ολόκληρη η τέχνη αποτελεί μια μορφή λογοτεχνίας,
γιατί ολόκληρη η τέχνη συνίσταται σε μια προσπάθεια να ειπωθεί κάτι.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να ειπωθεί κάτι : μιλώντας και σωπαίνοντας.
Οι τέχνες που δεν είναι λογοτεχνία είναι προβολές μιας εκφραστικής σιωπής."

Φερνάντο Πεσσόα