Ονειροφασκιώματα

Μάνα,

πολλά παράπονα έχω από σένα,

αλλά δεν έχω κανένα

γιατί είσαι μάνα.

Μάνα, όταν ήμουν παιδί

γιατί με φάσκιωνες

με πανιά, υφάσματα και υλικά που τα πιάνει το ανθρώπινο χέρι;

Μάνα,

μάνα είσαι και θα 'πρεπε να 'χες καταλάβει το παιδί σου.

Με όνειρα

και σύννεφα θα 'θελα να με φασκιώνεις.

Γιατί ο άνθρωπος για το άπιαστο είναι φτιαγμένος.

Με το ανείπωτο στ' αυτιά

Μικρό μου μυστικό,
μεγάλες ομολογήσεις μου φέρνεις.
Κάθε βράδυ τριγυρνάς στο κρεβάτι
και ομολογείς το ανείπωτο.
Θα το πάρω και θα το κρύψω στ' αυτιά
μην τυχόν και ντύσουμε τις ομολογήσεις εξομολογήσεις.
Εξάλλου, πότε άρεσαν στης καρδιάς οι μεταμφιέσεις;

Ένα σήκωμα των ώμων

Ναι, ναι ήταν σίγουρη για την απόφασή της.
Έπρεπε να αλλάξει.Να γίνει κάτι κι αυτή.
Σηκώθηκε μεσημέρι. Σχεδόν απόγευμα.
Είχε ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ.
Το είχε αποφασίσει.
Δεν ήθελε πια να είναι μόνη.
Κουράστηκε.
Σκεφτόταν πως αν δεν μπορεί να μοιραστεί τώρα τα χείλη της που είναι απαλά και το κορμί της που είναι νέο πότε θα το έκανε?
Το αποφάσισε...άνοιξε την πόρτα και κοντοστάθηκε.
Την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια που για δευτερόλεπτα μαγεύτηκε από την ομορφιά τους.
-Πρέπει να καταλάβεις...
Άλλωστε τι Μοναξιά είσαι εσύ που δεν μπορείς να μείνεις λεπτό μόνη?
Εκείνη δεν μίλησε.
Ποτέ δεν μιλούσε. Απλώς ακολουθούσε.
Έτσι και τώρα.
Δεν έβγαλε άχνα.
Παρά μονάχα έκανε το βήμα και έφυγε.
Χάθηκε στους διαδρόμους.
Έμεινε απόλυτα ικανοποιημένη με την απόφασή της και με την έκβαση αυτής.
Τώρα πια δεν ήταν μόνη.
Ήταν ένα σήκωμα των ώμων.

Νίκη ήτ(τ)αν.

- Μα δεν είναι δίκαιο!
- Και ποιός σου είπε, μικρό ωραιοπαθές πλάσμα, πως η ζωή μας διέπεται από διακαιοσύνη, ροζ κορδελίτσες και ατέλειωτα "happy end" ;
Μάθε να χάνεις.
Και καλύτερα ξεκίνα να χάνεις από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Παίξε ένα σκάκι με τον εαυτό σου.
Θα δεις πως είναι να χάνει ο ένας για να κερδίσει ο άλλος.

Το γενεαλογικό δέντρο

Περιστάσεις
Αυστηρές μητέρες που μπουκώνουν τα στόματα των παιδιών τους με λέξεις. Για να μεγαλώνουν.
Στιγμές
Βιαστές της σκέψης και του μυαλού.
Κανένας δεν προβλέπει τιμωρία για τέτοιου είδους εγκλήματα, αφού δεν υφίστανται καν.
Συνθήκες
Θήκες, σαν αποθηκευτικοί χώροι απόψεων. Αναλόγως με το "συν" περιπλανιέσαι στους εαυτούς σου και διαλέγεις ποιον θέλεις να παρουσιάσεις στο σόου της κοινωνικότητας.
Συγγενείς εξ αίματος με τις Αναιρέσεις.
Αρχικά, με τους άλλους.
Έπειτα, σφηνώνει το "αυτό" και εχθρός σου γίνεται ο εαυτός σου.

Αναιρέσεις
Όμορφες, πανταχού παρούσες, ειδικευμένες στην τέχνη της αποπλάνησης. Θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τις Σειρήνες του Οδυσσέα. Πιθανότατα να τίθεται θέμα αιμομιξίας με τις Συνθήκες αλλά φροντίζουν πάντα να καλύπτουν τους εαυτούς τους με τους εαυτούς τους.
Τυχαίο
Το αγαπημένο παιδί της Μοίρας. Οιδιπόδεια και τέτοια. Εξωτερικά αφελές και αθώο, στην ουσία όμως πανούργο.Αναζητά πλάτες. Αυτός είναι ο προορισμός του. Άξιον απορίας πόσα μαχαίρια κρατά.
Μοίρα
Γυναίκα μοιραία που αν την πιστέψεις, μοιραία θα σε οδηγήσει στα μονοπάτια του αναπόφευκτου.
Σιωπή
Πτυχιούχος λογοθεραπεύτρια, ασχολείται ερασιτεχνικά και με τη μουσική, αιώνια υπερασπιστής της αλήθειας. Κατά τα άλλα, λάτρης της διπλωματίας.
Λόγος
Πολιτικός που και ο ίδιος έχει χάψει το παραμύθι που έχει πλάσει. Ενίοτε παράνομος εραστής της Σιωπής.
Αλήθεια - Ψέμα
Η σειρά ας θεωρηθεί τυχαία. Το Τυχαίο πάντα φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν. Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι αυτό?
Παρά ένα γράμμα δεν είναι το Α και το Ω.
Παρά λίγο και τα δύο άκρα θα ενώνονταν.
Σιαμαία που ο χωρισμός τους θα σήμαινε αυτοστιγμεί και το θάνατό τους.
Φόβος
Το μαύρο πρόβατο της οικογενείας.
Ο εγκληματίας των εγκληματιών.
Ερμαφρόδιτος. Μπορεί να κυοφορήσει και να γεννήσει πολλά συναισθήματα.
Για του Λόγου το Αληθές πολύ δημιουργικός.
Θανάσιμος εχθρός της Αγάπης.
Αγάπη
Κατάγεται από το Αγαπώ.
Από το Α και το Ω.
Δεν ντρέπεται για την καταγωγή της όσο κι αν την έχουν ευτελίσει.
Αυτή γνωρίζει.
Είναι η τρίσβαθη ρίζα και το τελευταίο φύλλο που ακουμπά τον ουρανό.

Πολύ κα_ό για το τίποτα.

Το μαρτύριο υπάρχει και σε βασανίζει,

σε καταδυναστεύει,

αγέρωχος βασιλιάς στο θρόνο της σκέψης,

όσο μπορείς να το αντέξεις,

όσο το αναβάλλεις,

όσο το αφήνεις.

Και γιατί όλα αυτά?

Ποια αβάσιμη κρυφή ενοχή θέλεις να ξεπληρώσεις?

Ή μήπως και πάλι περιμένεις ανταμοιβές?

Από ποιόν και για-τί?

Και ο λαβύρινθος σε οδηγεί ξανά και ξανά στο ίδιο μονοπάτι.

Μπροστά σου αυτός ο δρόμος εδώ και χρόνια.

Ο εαυτός.

Ο κόσμος.

Και για άλλη μια φορά δεν καταλήγεις.

Μόνο συμπληρώνεις γραμμές γράμματα, πιτσιλάς πιτσιλιές σε οθόνες

και σκέφετεσαι σκέψεις

και τόσα άλλα σύστοιχα αντικείμενα.

Αλλά δεν καταλήγεις.

Εφηβικές μαλακίες.

Και μετά οι μεσήλικες μαλακίες.

Αλλά και πάλι δεν θα έχει απαντηθεί τίποτα.

Τίποτα.

Πολύ κα_ό για το τίποτα.

Ένας αληθινός ποιητής

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν,και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα.
Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους φτωχούς,
είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια, θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που έφτυσα,έζησα την απάνθρωπη στιγμή,
όταν ανακαλύπτεις, πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα,
ντρόπιασα τ' όνομά μου για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου
―κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός.
Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες,
αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου που τα ήθελε όλα,
τού δωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα και πείναγε,
τού δωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ, χρέη, εξευτελισμούς,και πείναγε.
Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση,
κατηγόρησα,έκανα το χρέος μου από υπολογισμό,
και την άλλη στιγμή, χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου
και τον μοίρασα στα σκυλιά.
Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό.

Τάσος Λειβαδίτης

"Τέχνη"