Αγρίμια και αγριμάκια μου...

Από την εφημερίδα "ΣΥΝ(+)είδηση"

«Δεν έχω άλλη εικόνα απ΄ την πρώτη μέρα που μπήκα στην τάξη μου… ΄Ημουν τόσο ανυποψίαστη… Μόνον αυτή έχω. Έγραφα στον πίνακα τ΄ όνομά μου… Κι όταν γύρισα, αράδιαζε σφαίρες πιστολιού ο Μανωλιός, στο πρώτο θρανίο, «βάλε γρήγορα μέσα τις σφαίρες και βγάλε το βιβλίο σου», είχα πει αυστηρά…»
… » Αυστηρά; Η καρδιά μου το ήξερε… Μαυροντυμένα έρχονταν στο σχολείο, οδηγώντας μαύρα πανάκριβα δίθυρα 4χ4, μικρά παιδιά, αγριμάκια, κι έμοιαζαν τ΄ αυτοκίνητα σαν να μην τα οδηγούσε κανείς… Μήτε την γλώσσα τους καταλάβαινα… Δεν το έδειξα, όμως, σιγά σιγά την έμαθα, έμαθαν κι αυτά την δική μου… Αφού να φανταστείς, στην Αθήνα στο μέγαρο μουσικής, είχαν τελειώσει οι χοροί κι όμως παρέμεναν στην σειρά και δεν πλησίαζαν, κι όταν πήγα κοντά και τους ρώτησα, «γιατί παιδιά δεν πάτε να φάτε κάτι στον μπουφέ;» «δεν τρώμε εμείς σαν τσι διακονιάρηδες» μου εξήγησαν, και σπεύσαμε με τη συνάδελφο μου να τα σερβίρουμε επιστρατεύοντας μάλιστα όλη μας την πειθώ να φάμε μαζί τους μη νιώσουν μια ακόμη αποξένωση…
…» Είναι αλήθεια αυτό που λένε, εγκαταλελειμμένα χωριά, αφημένα στην μοίρα τους, από το 1951 δεν είχε πατήσει αστυνομία εκεί… Ο «πολιτισμός» όμως, «των καναλιών» είχε καταφέρει και τρύπωσε απ΄ τον αέρα… Κι έτσι ήρθαν τ΄ αυτοκίνητα, και τα κινητά, και το ουίσκυ, και τα καλάζνικοφ… Και τα καινούργια όπλα και το χασίς κι η κόκα… Έτσι ήρθαν κι αυτά.
…» Όμως μ΄ αγάπησαν γιατί τ΄ αγάπησα, -τόσο φιλόξενους ανθρώπους δεν έχω δει στη ζωή μου και μας σεβότανε απεριόριστα σ΄ όλο το χωριό … Είχε όλος ο Σύλλογός μας ζήλο επιμονή κι υπομονή, όλοι σκοτωνόμασταν για τα παιδιά μας, έτυχε έτσι, κι ο Διευθυντής κι η συναδέλφισσά μου, η φίλη μου που ήμασταν μαζί… στηρίζαμε ο ένας τον άλλον.
Έτσι στο τέλος της χρονιάς, πήραμε μαζί 16 παιδιά, και στο Παγκρήτιο διαγωνισμό χορού, κερδίσαμε το πρώτο Βραβείο. Και μετά χορέψαμε στο Μέγαρο Μουσικής. Έτσι έγινε και βρεθήκαμε στην Αθήνα…
Και να ΄ξερες τι ακούγαμε στον Παγκρήτιο από συναδέλφους… «Χαλάτε την πιάτσα εσείς…» κι αυτό ήταν το λιγότερο… Δυο χρόνια, περνούσα με τ΄ αυτοκίνητο μέσα απ΄ τ΄ Ανώγια για να πάω στα Λιβάδια κάθε πρωί, και είπαν ακόμα, «το μόνο αυτοκίνητο που δεν ήταν βαποράκι…» Ευτυχώς…
…» Δεν είχα επιλογή, ή πήγαινα ή δεν πήγαινα κι έμενα άνεργη για άλλον ένα χρόνο, και δεν είχα ιδέα, δεν μ΄ ενημέρωσε κανείς, γιατί όσους ενημέρωναν, έκαναν τα αδύνατα δυνατά να φύγουν.
Όμως πήγα και θα ξαναπήγαινα…
…» Εγκαταλελειμμένα. Εγκαταλελειμμένα πράγματι. Είναι αλήθεια αυτό που λένε.
Κι οι πολιτικοί; Ίσως να είναι αλήθεια και ότι ποτέ δεν ψήφισαν, ότι οι «Καλπογιάννηδες» τα βάζανε μόνοι τους τα ψηφοδέλτια και οι ίδιοι τα μετρούσαν… Γιατί…
…» Σ΄ όλο το χωριό δεν υπήρχε ούτε ένα όνομα σε -άκης. Ούτε Ένα. Είναι αυτή η ιστορία με τα επίθετα… «Τα Ζωνιανιά δεν πατήθηκαν ποτέ, απ΄ τους Τούρκους», έλεγαν…

«Τώρα βλέπω αυτά που γίνονται και πονάει η καρδιά μου… Tα παιδιά μου λέω, τι να απογίνανε…»
Και βούρκωσε η Χαρά, δυο χρόνια Φιλόλογος ειδικών μαθησιακών δυσκολιών… Αναπληρώτρια ήταν, στο γυμνάσιο Κράνας ανάμεσα στα Ζωνιανά και στα Λιβάδια-είχαμε πιάσει την κουβέντα στο αεροπλάνο γυρνώντας στην Αθήνα- και δεν χόρταινα να την ακούω.
«… Γιατί καμιά φορά, μια Δασκαλίτσα, κουβαλάει στους ώμους της όλη την Κρήτη. Και κουβαλώντας όλη την Κρήτη κουβαλάει κι όλη την Ελλάδα. «Αυτήν την Ελλάδα που μας έμεινε» που λέει ο Ελύτης ή «την παράλληλη Ελλάδα» που λέει κι ο Γραμματικάκης στο κείμενο του…», σκεφτόμουν…

Γεια σου Χαρά… Μια χαρά κοπέλι είσαι… Κι η ειδικότητά σου: «Φιλόλογος Ειδικών Δυνάμεων».
Κι αν πήγαιναν σαν και σένα στα Ζωνιανιά να διδάξουν και να εμπνεύσουν όλα αυτά τα χρόνια; … Όχι πολλές… Είκοσι δασκάλες σαν και σένα απ΄ το 51, αν πήγαιναν, ίσως δεν χρειαζόταν να πατήσει το πόδι του εκεί, κανείς πολιτικός… Καμιά Αστυνομία...
Γιατί τέτοια Πολιτική και τέτοια Αστυνομία… Καλύτερα να μην πήγαιναν ποτέ…

- Αγρίμια κι αγριμάκια μου,λάφια μου μερωμένα,πέστε μου που 'ναι οι τόποι σας,που 'ναι τα χειμαδιά σας;- Γκρεμνά' ναι εμάς οι τόποι μας,λέσκες τα χειμαδιά μας,τα σπηλιαράκια του βουνούείναι τα γονικά μας.

Κύριε Γιάννη,
Ευχαριστώ πολύ για το άρθρο και τα καλά σας λόγια.
Δεν έχω ξαναδιαβάσει τη «φωνή» μου ίσως γιατί δεν έχω δώσει ποτέ συνέντευξη σε κάποιον! Έχω συνηθίσει να γράφω απευθείας τις σκέψεις μου… Παρόλα αυτά η αλήθεια είναι ότι πλησίασε κατά πολύ στο ύφος που θα τα έγραφα και αυτό είναι συγκινητικό!
Οι μόνες διορθώσεις που έκανα αφορούσαν την ακρίβεια κάποιων στοιχείων. Η πένα σε αυτήν την περίπτωση είναι δική σας και τη σέβομαι.
Θα ήθελα ωστόσο να τονιστεί κάπου η σημασία του συνόλου και όχι τόσο του ατόμου (της Χαράς) μιας και χωρίς το σύνολο δυστυχώς είναι πολύ πιθανόν η Χαρά να μην είχε να μοιραστεί τίποτα για το περσινό της σχολείο με τους ευγενικούς συνεπιβάτες της. . .

Θα χαρώ να μάθω πότε θα μπορώ να δω το άρθρο σας στην ιστοσελίδα σας.

Με εκτίμηση,
Χαρά

Το νου σου στην καρδιά

Έχε το νου σου εχέφρωνα άνθρωπε.
Μην τύχει και σε κοροιδέψει η Αλήθεια μασκαρεμένη Ψέμα.
Έχε το νου σου στο νου σου, μην σε περάσουν για ηλίθιο.

Τεμάχισε τα Πάντα και πάρε για ρέστα το
ίσως,
προσωποποίησέ τα,
ονομάτισέ τα,
ταυτοποίησέ τα και οπωσδήποτε
αμφισβήτησέ τα.

Προπαντώς αυτό.
Μα άκουσε, το νου σου στην καρδιά.
Γιατί αυτή χτυπά ολάκερη,
ημιχρηστικέ νου,
για να μην καταλήξεις ημιχρηστικός άνθρωπος.

Ονειροφασκιώματα

Μάνα,

πολλά παράπονα έχω από σένα,

αλλά δεν έχω κανένα

γιατί είσαι μάνα.

Μάνα, όταν ήμουν παιδί

γιατί με φάσκιωνες

με πανιά, υφάσματα και υλικά που τα πιάνει το ανθρώπινο χέρι;

Μάνα,

μάνα είσαι και θα 'πρεπε να 'χες καταλάβει το παιδί σου.

Με όνειρα

και σύννεφα θα 'θελα να με φασκιώνεις.

Γιατί ο άνθρωπος για το άπιαστο είναι φτιαγμένος.

Με το ανείπωτο στ' αυτιά

Μικρό μου μυστικό,
μεγάλες ομολογήσεις μου φέρνεις.
Κάθε βράδυ τριγυρνάς στο κρεβάτι
και ομολογείς το ανείπωτο.
Θα το πάρω και θα το κρύψω στ' αυτιά
μην τυχόν και ντύσουμε τις ομολογήσεις εξομολογήσεις.
Εξάλλου, πότε άρεσαν στης καρδιάς οι μεταμφιέσεις;

Ένα σήκωμα των ώμων

Ναι, ναι ήταν σίγουρη για την απόφασή της.
Έπρεπε να αλλάξει.Να γίνει κάτι κι αυτή.
Σηκώθηκε μεσημέρι. Σχεδόν απόγευμα.
Είχε ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ.
Το είχε αποφασίσει.
Δεν ήθελε πια να είναι μόνη.
Κουράστηκε.
Σκεφτόταν πως αν δεν μπορεί να μοιραστεί τώρα τα χείλη της που είναι απαλά και το κορμί της που είναι νέο πότε θα το έκανε?
Το αποφάσισε...άνοιξε την πόρτα και κοντοστάθηκε.
Την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια που για δευτερόλεπτα μαγεύτηκε από την ομορφιά τους.
-Πρέπει να καταλάβεις...
Άλλωστε τι Μοναξιά είσαι εσύ που δεν μπορείς να μείνεις λεπτό μόνη?
Εκείνη δεν μίλησε.
Ποτέ δεν μιλούσε. Απλώς ακολουθούσε.
Έτσι και τώρα.
Δεν έβγαλε άχνα.
Παρά μονάχα έκανε το βήμα και έφυγε.
Χάθηκε στους διαδρόμους.
Έμεινε απόλυτα ικανοποιημένη με την απόφασή της και με την έκβαση αυτής.
Τώρα πια δεν ήταν μόνη.
Ήταν ένα σήκωμα των ώμων.

Νίκη ήτ(τ)αν.

- Μα δεν είναι δίκαιο!
- Και ποιός σου είπε, μικρό ωραιοπαθές πλάσμα, πως η ζωή μας διέπεται από διακαιοσύνη, ροζ κορδελίτσες και ατέλειωτα "happy end" ;
Μάθε να χάνεις.
Και καλύτερα ξεκίνα να χάνεις από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Παίξε ένα σκάκι με τον εαυτό σου.
Θα δεις πως είναι να χάνει ο ένας για να κερδίσει ο άλλος.

Το γενεαλογικό δέντρο

Περιστάσεις
Αυστηρές μητέρες που μπουκώνουν τα στόματα των παιδιών τους με λέξεις. Για να μεγαλώνουν.
Στιγμές
Βιαστές της σκέψης και του μυαλού.
Κανένας δεν προβλέπει τιμωρία για τέτοιου είδους εγκλήματα, αφού δεν υφίστανται καν.
Συνθήκες
Θήκες, σαν αποθηκευτικοί χώροι απόψεων. Αναλόγως με το "συν" περιπλανιέσαι στους εαυτούς σου και διαλέγεις ποιον θέλεις να παρουσιάσεις στο σόου της κοινωνικότητας.
Συγγενείς εξ αίματος με τις Αναιρέσεις.
Αρχικά, με τους άλλους.
Έπειτα, σφηνώνει το "αυτό" και εχθρός σου γίνεται ο εαυτός σου.

Αναιρέσεις
Όμορφες, πανταχού παρούσες, ειδικευμένες στην τέχνη της αποπλάνησης. Θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τις Σειρήνες του Οδυσσέα. Πιθανότατα να τίθεται θέμα αιμομιξίας με τις Συνθήκες αλλά φροντίζουν πάντα να καλύπτουν τους εαυτούς τους με τους εαυτούς τους.
Τυχαίο
Το αγαπημένο παιδί της Μοίρας. Οιδιπόδεια και τέτοια. Εξωτερικά αφελές και αθώο, στην ουσία όμως πανούργο.Αναζητά πλάτες. Αυτός είναι ο προορισμός του. Άξιον απορίας πόσα μαχαίρια κρατά.
Μοίρα
Γυναίκα μοιραία που αν την πιστέψεις, μοιραία θα σε οδηγήσει στα μονοπάτια του αναπόφευκτου.
Σιωπή
Πτυχιούχος λογοθεραπεύτρια, ασχολείται ερασιτεχνικά και με τη μουσική, αιώνια υπερασπιστής της αλήθειας. Κατά τα άλλα, λάτρης της διπλωματίας.
Λόγος
Πολιτικός που και ο ίδιος έχει χάψει το παραμύθι που έχει πλάσει. Ενίοτε παράνομος εραστής της Σιωπής.
Αλήθεια - Ψέμα
Η σειρά ας θεωρηθεί τυχαία. Το Τυχαίο πάντα φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν. Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι αυτό?
Παρά ένα γράμμα δεν είναι το Α και το Ω.
Παρά λίγο και τα δύο άκρα θα ενώνονταν.
Σιαμαία που ο χωρισμός τους θα σήμαινε αυτοστιγμεί και το θάνατό τους.
Φόβος
Το μαύρο πρόβατο της οικογενείας.
Ο εγκληματίας των εγκληματιών.
Ερμαφρόδιτος. Μπορεί να κυοφορήσει και να γεννήσει πολλά συναισθήματα.
Για του Λόγου το Αληθές πολύ δημιουργικός.
Θανάσιμος εχθρός της Αγάπης.
Αγάπη
Κατάγεται από το Αγαπώ.
Από το Α και το Ω.
Δεν ντρέπεται για την καταγωγή της όσο κι αν την έχουν ευτελίσει.
Αυτή γνωρίζει.
Είναι η τρίσβαθη ρίζα και το τελευταίο φύλλο που ακουμπά τον ουρανό.