Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό. Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει και η τελεία.
Το θαύμα είναι η οκνηρία του Θεού ή μάλλον η οκνηρία που Του αποδίδουμε, εφευρίσκωντας το θαύμα.
Οι Θεοί είναι η ενσάρκωση αυτού που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε."
Απόσπασμα από το "Βιβλίο της Ανησυχίας" του Φ. Πεσσόα
Πολύ καλό το βιβλίο και νομίζω πως πολλά αποσπάσματα του με εκφράζουν κατά ένα μεγάλο βαθμό. Η αλήθεια είναι πως από μικρή ανησυχούσα για τα πάντα. Ντρεπόμουν σε βαθμό αηδίας και έκλαιγα με το παραμικρό.
Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθομαι μόνη και να σκέφτομαι ώρες ολόκληρες. Ώρες μόνη να προβληματίζομαι, να σκέφτομαι, να δημιουργώ με την φαντασία μου σενάρια, να κάθομαι αμίλητη. Η μάνα μου πάντα με κοιτούσε και στεναχωριόταν. Γιατί δεν παίζεις με την Μαρία έξω? Ρωτούσε συνέχεια αλλά εγώ ποτέ δεν γούσταρα ιδιαίτερα να παίζω με τους άλλους, Μου άρεσε πιο πολύ να είμαι μόνη και να σκέφτομαι. Ήμουν η χαρά του κάθε γονιού. Όπου με έβαζαν εκεί καθόμουν χωρίς να κάνω φασαρία, χωρίς να κουνιέμαι ιδιαίτερα. Κυριολεκτικά παιδί για υιοθέτηση. Περίεργη από μικρή.
Ωστόσο μεγαλώνοντας και τρώγοντας αρκετές απογοητεύσεις, όχι μόνον ερωτικές, έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου. Αυτό το στοίχημα αφορούσε στην κοινωνικότητά μου, στις σχέσεις μου με τους άλλους και στην αλλαγή του εσωστρεφούς χαρακτήρα μου. Ήθελα να γίνω σαν όλους τους άλλους αποβάλλοντας αρκετά την ευαισθησία μου, την ανησυχία μου για ότι συνέβαινε γύρω μου και ενισχύοντας τον χαρακτήρα μου με αρκετή δόση χοντροπετσιάς. Ήταν απαραίτητο για την επιβίωση μου στον κόσμο αυτό γιατί διαφορετικά δεν θα τον άντεχα. Τα έχω καταφέρει σε ένα μεγάλο βαθμό, έχω προσαρμοστεί και πλέον είμαι μια μέσα στο πλήθος. Κυκλοφορώ χωρίς ποτέ όμως να απαρνιέμαι τον γενετικό μου κώδικα. Χωρίς ποτέ να παριστάνω κάποια άλλη. Απλά έχω δυναμώσει για να μπορώ να υπάρχω. Δεν γίνεται αλλιώς. Και όταν καμιά φορά μέσα στον κόσμο βλέπω κάποιον απ' τους δικούς μου σκέφτομαι πως δεν είμαι μόνη.
Σκέφτομαι πως υπάρχουν και άλλοι σαν κι εμένα που προσπαθούν να επιβιώσουν σ΄αυτήν την άγρια πραγματικότητα. Και τότε απλά ανακουφίζομαι, παίρνω κουράγιο και λέω να συνεχίσω να ζώ.
Κάποιοι φίλοι μου λένε πως η σκέψη αναστέλει τη δράση, κάποιοι άλλοι πως η σκέψη στακίζει τη θέληση. Έχουν δίκιο. Έχω σκεφτεί τόσο πολύ σ΄ αυτά τα 23 χρόνια που ελάχιστα έχω κάνει. Αυτό το θεωρώ πως είναι από τις μεγαλύτερες αμαρτίες μου (όχι απέναντι στο Θεό αλλά απένατι στον εαυτό μου). Σπαταλάω τη ζωή που μου δόθηκε κάνοντας όνειρα και ποτέ δεν πραγματοποιώ τίποτα. Δεν έχω βρει ακόμα το νόημα όλων αυτών και μάλλον δεν θα το βρώ και ποτέ.
Η ζωή δεν έχει ένα και αντικειμενικό νόημα. Ο καθένας της προσδίδει το δικό του.
Η ζωή είναι απλά για να τη ζούμε.
4 comments:
Είσαι τόσο …γλυκιά.
Ο τρόπος που γράφεις και που σκέφτεσαι, πραγματικά με χαλαρώνει και με κάνει να ονειρεύομαι.
Καλημέρα. Χαίρομαι γι' αυτό. Φαίνεται πως δεν είμαι μόνη σ' αυτόν τον κόσμο και αυτό κάνει όλη τη μέρα καλημέρα.:)
Στους ανθρώπους η ζωή μπορεί να εχει διαφορετικό νόημα στο καθένα. Στην ουσία όμως και σοτ βαθύτερο νόημα. Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΖΟΥΜΕ, ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ: ΜΙΑ ΟΛΟΤΗΤΑ. Δεν χρειάζεται ούτε έχει αναγκης εξαρτήσεις.Είναι μια διάσταση που έχει αξία απο μόνη της. Καλημέρα. Γράφεις πολύ ομορφα έχεις προβληματισμούς και ανυσηχίες, και είανι πολύ καλό αυτο και αποτυπώνεις ευστοχα αυτο που θες να εκφράσεις.Τις καλημέρες μου
Καλησπέρα lockheart. Ευχαριστώ για τα σχόλια. Για μένα είναι πολύ σημαντικό να βρίσκω ανθρώπους -έστω και μέσα από έναν ψυχρό και απρόσωπο υπολογιστή- να επικοινωνώ και να ανταλλάσσω απόψεις. Χαίρομαι που υπάρχει ανταπόκριση. Αυτό μου θυμίζει την παρουσία μου στον κόσμο.
Post a Comment