Να φύγω μακριά, μακριά, κι άλλο τόσο και να μην υπάρχει τίποτα και κανείς που να μπορεί να μου θυμίσει το ελάχιστο από αυτά που με πονάνε, από αυτά που φοβάμαι.
Τόσο μακριά. Ξέρω είναι μια ψευδαίσθηση η φυγή αλλά εδώ που φτάσαμε δεν μ' ενδιαφέρει τίποτα.
Δεν θέλω τίποτα παρά μόνο να φύγω κι ας είναι να γυρίσω.
Ένα ατέλειωτο ταξίδι θέλω να είναι η ζωή μου.
Θέλω θάλασσα. Θέλω αέρα. Θέλω λουλούδια και άμμο και πέτρες και στενά.
Θέλω να κλάψω...
Γιατί γύρισα?
Τι φοβήθηκα?
Θέλω να ξαναφύγω.
Μακριά.
Τώρα να κλείσω τα μάτια και να βρεθώ σε εκείνη την παραλία που το μόνο που με ένοιαζε ήταν μην με κάψει ο ήλιος. Σε εκείνο το νησί. Θέλω να φύγω... Ακούει κανείς?
8 comments:
Ακούει και σμίγει την κραυγή του με τη δική σου...
...και να που φτάσαμε εδώ
χωρίς αποσκευές
μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι...
...άλλοι πάλι δεν ήθελαν τίποτα παρά μόνο να φύγουν για να έχουν ένα μέρος να γυρίσουν κάποτε μετά από θάλασσες, συμπληγάδες και φόβους...
...και ήταν οι επιθυμίες της τόσο διάφανες, τόσο γεμάτες δάχτυλα, που οι νύχτες της έτρεμαν κάθε φορά που τη συναντούσαν...
Να κλείνεις τα μάτια σου όσο πιο συχνά μπορείς...
Φυγή...
Τόσο, μα τόσο παράξενη λέξη!!!
Κρύβει μια χαρά και μια θλίψη ταυτόχρονα...
Εγώ θα το ονόμαζα το post όχι "τάσεις φυγής", αλλά "τάσεις ζωής"!!!
Δε φαντάζεσαι πόσο πολύ τα νιώθω όσα έγραψες... Είναι φορές που θέλω να τα παρατήσω όλα και όλους και να φύγω, να εξαφανιστώ, να μη μπορεί να με βρει κανείς, να κάνω μια νέα αρχή και όλα να σβηστούν σαν να μην υπήρχαν ποτέ, σαν να μη με πόνεσαν ποτέ...
@gazakas άραγε τι να φταίει τι που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο?
@paralogos και πολύ καλά θα έκανες...γιατί τουλάχιστον εγώ καταλαβαίνω πως ζω όταν φεύγω...
@melian πάμε να φύγουμε?
Γιατί να θεωρούμε τη φυγή κάτι τρελό και μακρινό όταν είναι τόσο απλό? Μπορούμε απλώς να σηκωθούμε ένα πρωινό όπως αυτό και να φύγουμε? Τι θα πάθουμε μήπως θα χαθούμε? Ακόμα καλύτερα...
Άντε σηκωθείτε!!!
Ο χωρισμένος μου εαυτός
είναι που χώρισε τον κόσμο
από λάθος...
[Άραγε είναι τυχαίο που σου ήρθαν στίχοι από το "Φεύγω";]
Στην καρδιά μου όλο πιο κοντά...Που θα πάει θα φτάσω κάποτε...ίσως και να είμαι πολύ κοντά πλέον. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, ούτε φυσικά μοιραίο. Όλα είναι εδώ και τώρα, σ' αυτό το απόγευμα, ώρα έξι και δέκα. Τόσα χρόνια στασιμότητας μην τυχόν και ο προορισμός μου αποδειχτεί λάθος. Και?
Ούτως ή άλλως, είτε έτσι είτε αλλιώς το τώρα είναι τώρα έξι και δώδεκα. Και κυλάει τόσο γρήγορα...Γι' αυτό φεύγω...
Όλα είναι εδώ...
...ή εκεί.
Post a Comment