Όπου είμαι εκεί θέλω να μένω...Μα πάντα φεύγω.
Κι όταν φεύγω, πάντα θέλω να γυρίσω.
Μια ατέλειωτη σπείρα.
Αδυσώπητο σχήμα, επ' άπειρον προορισμός, στριφογυριστό ταξίδι.
Προσωρινή μονιμότητα.
Μόνιμα προσωρινή.
Και τα χείλη πάλι και πάλι, και πάλι ένα δεν ξέρω λένε, λες και άλλες λέξεις δεν έχουν μάθει.
Αναλφάβητος οργανισμός, δυσλεξικός έρωτας και ημιμαθής καρδιά.
Θέλω να μείνω.
Θέλω να φύγω.
Θα φύγω αλλά θα γυρίσω.
Αφού θα γυρίσω γιατί να φύγω?
Γιατί θέλω... γιατί έτσι νομίζω πως κάτι θα αλλάξει.
6 comments:
...όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν...
Όπου κι αν πηγαίνουμε, όπου κι αν επιστρέφουμε έχουμε έναν συνοδοιπόρο πάντα παρών, είτε τον θέλουμε είτε όχι...τον απερίσπαστο εαυτό μας...οπότε μάλλον η αλλαγή δεν έγκειται στον έξω κόσμο αλλά στον μέσα. Αν δεν αλλάξουμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παραμικρό, από αυτά που μας πονάνε και μας κατακεραυνώνουν, στους άλλους. Καλημέρα paraloge...
Δεν έχω να πω κάτι. Να, νιώθω ένα σφίξιμο. Εκεί, στο στήθος, αριστερά...
Περίεργους, όμορφους συνοδοιπόρους συναντάς, αν θέλεις να μοιράσεις την καρδιά σου...
Μορφέα όταν μοιράζεις την καρδιά σου στο μακρύ αλλά μικρό ταξίδι της ζωής , πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχτείς και την περίπτωση ότι μπορεί οι συνοδοιπόροι σου να σε πληγώσουνε. Αν δεν είσαι έτοιμος τότε η απώλεια φαντάζει τεράστια και οι δρόμοι γεμίζουν διασταυρώσεις όπου δεν ξέρεις κατά που να κατευθυνθείς. Θέλει καιρό για να αναδιοργανωθεί η εσωτερική σου πυξίδα..., να διαλέξεις τα μονοπάτια και να ξαναμπείς ολόκληρος στον εαυτό σου. Εσύ δεν φοβάσαι?
Αν φοβαμαι... Πολύ... Απλά κάποια στιγμή δέχτηκα ότι ο πόνος θα είναι πάντα δίπλα μου σαν τη σκιά μου, μέσα μου όπως το αίμα μου, θα τον κουβαλώ και θα θρέφεται από όλα αυτά που δεν τολμώ να ζήσω, από τις αμφιβολίες, και από την εμπιστοσύνη που θα φοβάμαι να δείξω στους άλλους. Είναι δύσκολη η ζωή με τους ανθρώπους. Είναι ακόμα δυκολότερη χωρίς αυτούς. Λίγοι θα σταθούν δίπλα σου χωρίς να περιμένουν κάτι για αντάλλαγμα. Αξίζει να τους ψάχνεις. Συνέχεια...
Έτσι είναι το ξέρω, το γνωρίζω και συνεχίζω. Συνεχίζω να ψάχνω και να αναρωτιέμαι και να αμφιβάλλω και να συμφωνώ. Συνεχίζω, δεν μπορώ εξάλλου να σταματήσω. Αυτός είναι ένας δρόμος που καθώς τον διαβαίνεις σβήνεται πίσω σου. Συντρίβεται σιγά σιγά με το κάθε βήμα σου. Είναι ένας δρόμος όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Και συνεχίζεις να ψάχνεις... Καλημέρα
Post a Comment