- Τι θέλεις?- Τα πάντα και άλλα τόσα. Θέλω ό, τι μπορώ να πάρω.
- Και, τι θα καταλάβεις?
- Τίποτα...και πάλι τίποτα.
- Τότε?
- Πρέπει να θέλω για να μην ξεχνάω ότι ζω. Είμαι μισή εδώ και η άλλη μισή ανεβασμένη στην αιώρα.
Πρέπει να λέω κάτι για να μην ξεχνάω τη φωνή μου.
Πρέπει να αγαπάω για να συνεχίσω να με υπολογίζω για να άνθρωπο. Κατά τα άλλα τίποτα. Ένα τίποτα.
25 comments:
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω
έλεγα περνούν τα χρόνια θα συμμορφωθώ
Μα είναι δώρο άδωρο ν' αλλάξεις χαρακτήρα
τζάμπα κρατάς λογαριασμό τζάμπα σωστός με το στανιό
...είπε ο Σωκράτης!!!
Καλημέρες!!!
Καλημέρα!
"Ένα τίποτα"; Όπως λέμε "ένα μηδέν"; 1-0; Ποιος νίκησε;
Καλώς ήρθες! Εύχομαι εύκολη προσαρμογή και επαναφορά στην πραγματικότητα... Δεν υπάρχει ούτε νίκη, ούτε ήττα παρά μόνο ένα τίποτα...Σε κάλυψα?
Καλώς σας βρήκα! Δεν ξέρω αν με κάλυψες (αυτό το ρήμα πάντα έφερνε στο νου μου παράξενους συνειρμούς), αλλά έχω ακόμα μία απορία: μπορεί το τίποτα να είναι μόνο ένα;
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ναι. Ένα πελώριο τίποτα.
Είμαστε λοιπόν πολύ τυχεροί αφού μπορούμε να γεμίσουμε αυτό το πελώριο τίποτα με ό,τι θέλουμε...
Ναι φυσικά, αλλά αυτό είναι μάταιο και παράλογο. Μπορούμε απλά να το αφήσουμε ένα τίποτα. Να το αφήσουμε να είναι ό,τι είναι.
Τρελαίνομαι για ματαιότητες και παραλογισμούς...Εξάλλου, το τίποτα δεν έχει καμία ιδιότητα ώστε να το αφησουμε ό,τι είναι: απλά, ΔΕΝ είναι.
Το τίποτα δεν είναι...δύο αρνήσεις μας κάνουν?
Δεν ξέρω για σένα, αλλά εμένα μου κάνουν :-)
Ευχοναι να αποκτάς αυτό που πραγματικά θες και επιθυμείς.
Εγώ πάλι εύχομαι να μην επιθυμώ τίποτα. Η επιθυμία είναι περίεργο πράγμα... Μέρες αντικοινωνικότητας...Θα περάσουν που θα πάει?
Ευχαριστώ πάντως...
Καλημέρα
Όσο για σένα, ξέρεις εσύ...αυτό δεν είναι απάντηση, είναι άτακτη υπεκφυγή. Λοιπόν δύο αρνήσεις με τι αντιστοιχούν?
Ε, να μην είμαι κι εγώ λιγάκι άτακτος;
Λοιπόν, η σύντομη απάντηση είναι ότι δύο αρνήσεις ισοδυναμούν με μια κατάφαση, πράγμα που οδηγεί με τη νοητική υπερταχεία στο συμπέρασμα ότι για να πεις "Ναι" στη ζωή, στον Έρωτα, στην ομορφιά, πρέπει να αρνηθείς δύο φορές: την πρώτη ότι η ζωή έχει σκοπό και τη δεύτερη ότι έχει λογική :)
Η μακροσκελής απάντηση απαιτεί ποτό (-ά).
Έφυγα για Ιταλία!!!
-Τι θέλεις?
-Να είμαι ευτυχισμένος.
-Δηλαδή...?
-Δεν έχει δηλαδή.
-Τι είναι ευτυχία για σένα? Πως τη ορίζεις?
-Την ευτυχία δεν την ορίζεις. Ξέρει μόνο ότι σου λείπει. Όταν δεν την ζεις...
Μορφέα εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο περίεργα πλάσματα...ακόμα κι αν τη ζούμε, ακόμα κι αν είναι στη ζωή μας και μας περιβάλλει, εμείς για κάποιον λόγο πάντα αναγνωρίζουμε πως ήμασταν ευτυχισμένοι εκ των υστέρων...τι να πω? Ίσως η αναγνώριση της ευτυχίας να προυποθέτει πολύ μεγάλη ωριμότητα και κατανόηση του κόσμου. Δυστυχώς πάντα κάτι μας λείπει, πάντα κάτι μας κυνηγάει και κάτι θέλουμε να φτάσουμε. Καλημέρα.
Καλημέρα(λίγο καθυστερημένα)
Δεν χρειάζεται ωριμότητα. Χρειάζεται να κατανοήσουμε τις ανάγκες μας. Αν μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό θα καταλαβαίναμε όλοι το πόσο ολιγαρκείς είμαστε στην πραγματικότητα. Έτσι μαθαίνουμε όμως να ζούμε.
"You can't teach an old dog new tricks"
;-)
Η αλήθεια είναι όμως πως για να αναγνωρίσει και εν συνεχεία να κατανοήσει ένας άνθρωπος τις ανάγκες του, απαιτείται μεγάλη ωριμότητα. Σκέψου στον κόσμο που ζούμε πόσες πλασματικές ανάγκες μας δημιουργούν και εμείς τις νομίζουμε για πραγματικές? Κι ύστερα ποιές από αυτές τις ανάγκες μας ικανοποιούν και ταιριάζουν στην ιδιοσυγρασία μας? Όλο αυτό προυποθέτει γνώση του εαυτού σου και συνειδητοποίηση. Δεν είναι απλά τα πράγματα παρόλο που είναι...
I can teach an old dog my tricks...
:)
Ααχχ.... Μακάρι να ήταν έτσι. Να ζούσαμε σε έναν κόσμο που θα μας μάθαινε να ικανοποιούμε τις πραγματικές μας ανάγκες. Τουλάχιστον μπορούμε έστω και ατομικά, έστω και για λίγο να ζήσουμε σε αυτή την ψευδαίσθηση. Γιατί αργά ή γρήγορα όλοι υποκύπτουμε. Θέλω να αργήσει αυτή η μέρα για μένα. Που θα παραδώσω τα όπλα. Σε ένα βιβλίο που τέλειωσα χθες λέει ότι η ζωή είναι ένας συνεχής πόλεμος. Απλά διαλέγουμε πλευρά. Έτσι είναι, δεν μπορείς να μην πολεμήσεις. Και δεν έχει σημασία η έκβαση.
Η ζωή είναι όλα και τίποτα μαζί. Εγώ τάσσομαι υπέρ της ειρήνης. Είναι κι αυτή μια πλευρά. Θα έλεγα πως η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας, μια πορεία προς το αναπόφευκτο τίποτα. Δεν πρέπει να ζητάμε ανταμοιβή για αυτό. Η ανταμοιβή είναι γύρω μας, μέσα μας, είναι παντού. Μας δίνεται απλόχερα κάθε πρωί με το άνοιγμα των ματιών και αποσύρεται μαζί μας κάθε βράδυ στο κλείσιμο των βλεφάρων.
Το τίποτα που ίσως περικλείει κάθε πτυχή αυτού του ακατανήτου , κατά τρόπο όμοιο, πάντα... Περίπλοκο αυτό το τίποτα..Τόσο, που ώρες ώρες αναρωτιέμαι άραγε υπήρξε κάτι απ' ό,τιβίωσα..ή τίποτα δεν έζησα τελικά...;
Αντικειμενικά δεν μπορείς να γνωρίζεις αν υπήρξαν αυτά που έζησες. Αντικειμενικά έχω την φρικτή υποψία ότι τίποτα δεν μπορούμε να ορίσουμε ως αληθινό. Η αλήθεια μιας κατάστασης, ενός βιώματος, ενός συναισθήματος, μιας ιδέας, ενός πιστεύω υπάρχει μόνο μέσα μας. Εφόσον λοιπόν υπάρχουν μέσα σου αυτά τα βιώματα, άρα εκ των πραγμάτων για σένα υπήρξαν, υφίστανται και τα ορίζεις ως αληθινά. Απο κει και πέρα, δεν μπορώ να ορίσω αντικειμενικά κάτι αληθινό που να είναι ευρέως αποδεκτό. Κάπου είχα διαβάσει ότι "απόλυτη αλήθεια δεν υπάρχει, αυτό είναι μια απόλυτη αλήθεια". Έχω ξεφύγει μήπως από το θέμα? Γιατί έχω μια τάση να καταλαβαίνω ότι με απασχολεί...
“Η ζωή δεν είναι αυτή που έζησε κανείς, αλλά αυτή που θυμάται και όπως τη θυμάται για να τη διηγηθεί.”
Είπε ο Gabriel Garcia Marquez κι εγώ συμφώνησα μαζί του. Από το "αντικειμενικό" απουσιάζουν τα συναισθήματα.
Και για να επανέλθω, όσο το τίποτα δεν είναι απάντηση στο "τι θέλεις", καλά είναι ακόμα...
Καλή σου μέρα!
Δεν ξέρω αν συμφωνώ ή διαφωνώ μαζί σου... Ναι μεν αλλά... Τι είναι η ζωή? Ένα μεσοδιάστημα από το ένα σκοτάδι στο άλλο? Είναι αυτό και μετά, τίποτα άλλο? Πλέον δεν ξέρω αν με απασχολεί η ζωή ως έννοια και ούτε κόπτομαι για να την ορίσω.
Ζωή είναι χίλια δυο πράγματα, μπορεί και τρία γράμματα όπως λέει το άσμα. Εμένα αυτό που με τσακίζει είναι το πως θέλω να τη ζήσω... Και το πως εξαρτάται από το αν πιστεύουμε στην ύπαρξη της ψυχής. Το πως θα ζήσουμε δηλαδή εξαρτάται από το τι πιστεύουμε για μετά το θάνατο. Και κάπως έτσι αρχίζει η αναζήτηση της αλήθειας. Ποιά αλήθεια? Αφού δεν θα τη μάθουμε ποτέ. Η ζωή μάλλον είναι ένα κακόγουστο παιχνίδι με μια και μοναδική έκβαση όπου όλοι το παίζουμε ανεξάρτητα από το ότι είναι σίγουρα χαμένο. Αλλά το παίζουμε γιατί είναι ωραίο το γαμ...νο.!Αυτά λοιπόν...Πήρα φόρα.
Post a Comment