Πολύ σωστά. Τρία τα ενδεχόμενα. Είτε δεν υπάρχει άκρη. Είτε δεν την βλέπουμε. Είτε δεν ψάχνουμε σωστά. Το θέμα είναι γιατί ψάχνουμε να βρούμε την άκρη; Νομίζω όλα είναι πολύ ενδιαφέροντα και χωρίς αυτήν. Θα μου πείτε: "αλήθεια" Τα είπαμε ξανά... Θα μου πείτε το ταξίδι. Ναι.
Δυστυχώς φίλοι μου... Η μη-πληρότητα του Γκέντελ ίσως μας κόβει την ελπίδα ύπαρξης της άκρης...
Κι αν τη βρεις...? Θα βγεις από το λαβύρινθο? Ε, και...? Στο λαβύρινθο είναι η ζωή καλά κρυμμένη. Έξω, είναι για αυτούς που βαριούνται να ψάξουν, σε μια καρδιά, σε ένα κορμί, σε δυο μάτια, σε μια αγκαλιά...
(Ο Θησέας που βγήκε ζωντανός από το λαβύρινθο πλήρωσε...)
@paraloge πιθανότατα να μην υπάρχει άκρη αλλά δεν είναι και αυτό μια άκρη? Απλώς όπως κι αν έχει τελικά πρέπει να καταλήξουμε ή να μην καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα. Εγώ θεωρώ ότι είμαι πολύ μικρή για να καταλήξω ή να καταλήξω στο ότι δεν καταλήγω. Καλημέρες!
@morfea και πάλι μου θυμίζεις μια λέξη που θα ήθελα να μην υπάρχει ούτε ως λέξη, ούτε ως κατάσταση : το κόστος... τώρα θα μου πεις αν δεν πληρώσεις και αν δεν κοπιάσεις τι νόημα θα είχε μια απόλαυση, η γνώση, ο έρωτας...? Αυτό όμως δεν θα πάψει να είναι ένα όνειρό μου. Ονειρεύομαι ο κόσμος να είναι ευτυχισμένος χωρίς να πρέπει να πληρώσει ένα τίμημα για να εκτιμήσει αυτή την ευτυχία. Όνειρο είναι και ότι θέλω το κάνω... Δεν θα ήταν τέλεια? :)
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων. Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι για να γκρεμίζει την αδικία. Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις, ούτε στιγμή να ξεχαστείς. Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε. Μια στιγμή αν ξεχαστείς, αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στη δίνη του πολέμου, έτσι και σταματήσεις για μια στιγμή να ονειρευτείς εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές. Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι. Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι ένα οποιοδήποτε πρωινό. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι μπρος στα ντουφέκια!
Θα βρεθούμε κάπου στο δρόμο...μόνο άκουσε με δεν χρειάζεται βιασύνη. δεν χρειάζεται άγχος...Οι υπερβολές οδηγούν σε ακρότητες κι εγώ προσωπικά δεν τις θέλω... Καλό ταξίδι λοιπόν.
Το κόστος είναι μια πολύ σχετική έννοια. Υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν σε ενδιαφέρει το κόστος. Δεν το υπολογίζεις. Εγώ αναφέρθηκα στο ότι όποιος τελικά επιλέγει την εύκολη λύση(το να σκοτώσεις το Μινώταυρο δεν ήταν εύκολο, ήταν όμως το τέλος μιας κατάστασης, η άκρη...)νομίζοντας ότι ξέφυγε από τους δαίμονές τους στο τέλος την πατάει. Για μερικά πράγματα δεν χρειάζεται να αγχωνόμαστε και να τα ψιρίζουμε. Δεν χρειάζεται να τα κυνηγάμε τόσο πολύ και να προσπαθούμε να τα καταλάβουμε. Κάποια πράγματα απλά συμβαίνουν. Όπως η αγάπη...
Έχεις δίκιο...απόλυτο. Απλώς είναι κάποιες φάσεις στη ζωή μας που έρχονται τα πάνω κάτω. Κάποιες φορές που η γη χάνεται κάτω από τα πόδια μας και τα δεδομένα παύουν να είναι δεδομένα. Σ' αυτές λοιπόν τις φάσεις αμφισβητείς τα πάντα, ακόμα και τον εαυτό σου, και ψάχνεις ποιο δάχτυλο είναι εύκαιρο για να κρυφτείς από πίσω. Έχεις δίκιο. Κάποια πράγματα απλώς μας συμβαίνουν. Έρχονται αβίαστα. Πρέπει βέβαια να αφήσουμε τον εαυτό μας να τα δεχτεί. Εγώ πιστεύω πως πλέον είμαι σιγά σιγά στη φάση ίασης... Θα δείξει. Ευχαριστώ για το ξεμπέρδεμα, μου χρειαζόταν...
θα συμφωνήσω με τον φίλο μου τον μορφέα. μερικά πράγματα δε χρειάζεται να τα αναλύουμε, να τα εξηγούμε, να χάνουμε έτσι την ουσία τους συχνά πυκνά. ζήσε τα κι όπως έρθουν. τον δρόμο του ο καθένας μας τον κουβαλάει εντός του και αυτός του αποκαλύπτεται. και το μόνο ταξίδι που χρειάζεται να κάνουμε είναι κι αυτό μέσα μας και λέγεται ¨γνώριζε τον εαυτό σου". αλλά και πίστευε στον εαυτό σου. κι όλα να δεις που κάποτε θα μοιάζουν με αγάπη. κι αυτή θα είναι η άκρη που γυρεύεις. καλό σου βράδυ
@drunk tank το ταξίδι αυτό άργησε να έρθει για μένα γιατί δεν είχα καταλάβει τόσα χρόνια πως αν δεν γνωρίσεις τον εαυτό σου δεν θα μπορέσεις να γνωρίσεις κανέναν. Τόσο δοτική υπήρξα στο παρελθόν.Αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου δεν θα μπορέσεις να αγαπήσεις κανέναν. Και αυτό μεγαλώνοντας κατανόησα πλήρως πως δεν είναι εγωισμός, αλλά φυσικός νόμος και βασική προυπόθεση. Περιμένω σαν μικρό παιδί τη στιγμή εκείνη που θα νιώσω την αρμονία και την αγάπη να κυριεύουν κάθε γωνιά του κορμιού μου. Που θα με συνταράξουν και θα με αναγεννήσουν. Το ξέρω πως αυτό είναι η άκρη που ψάχνω εδώ και δύο χρόνια. Και θα έρθει η στιγμή αυτή το ξέρω. Να σαι καλά.
Νομίζω ότι η άκρη βρίσκεται στο να δημιουργείς τις συνθήκες που θα κάνουν το στριφογύρισμα στον λαβυρίνθό σου μεθυστικό. Γιορτή και πληγές!
Ο Subcomandante Μάρκος είχε γράψει μία ωραία παραβολή για τον σύγχρονο άνθρωπο. Δεν το θυμάμαι καλά αλλά έλεγε πάνω κάτω τα εξής:
Ο άνθρωπος βρίσκεται σε ένα λαβύρινθο και προσπαθεί να βρει διέξοδο.
Ο εξεγερμένος χτυπάει στους τοίχους στην προσπαθεία του να βγει. Στην προσπάθειά του αυτή γεμίζει πληγές αλλά γνωρίζει ότι δεν υπάρχει διέξοδο παραμόνο αν πέσουν τα τείχη.
Αυτό νομίζω ότι επεκτείνεται σε όλα τα πεδία της ζωής.
Αν ανθρώπινο μυαλό έχει δημιουργήσει αυτόν τον γαμημένο λαβύρινθο, ανθρώπινο μυαλό θα επινοήσει και τους τρόπους για να βγει από εκεί μέσα. Δεν ξέρω ποιός είναι ο τρόπος, ο δρόμος, η αιτία, το αποτέλεσμα, οι πληγές και τα ιάματα. Δεν ξέρω τίποτα, αλήθεια σου λέω. Και μέσα σ' αυτό το τίποτα τα βλέπω όλα και μέσα στο όλα βλέπω τόσο τίποτα... και αλήθεια σου λέω, ποιά αλήθεια...? Αυτό που μου γράφεις είναι ένας τρόπος για να βγούμε, ίσως και να είναι ο σωστός...ήδη αρχίζουν διεργασίες στο κεφάλι μου. Να σαι καλά. Θα σε επισκεφτώ λίαν συντόμως...και θα ρίξω αρμένικες ματιές στα γραπτά σου. Φιλιά.
καλησπέρα tanguera. δε θα διαφωνήσω με τον/την ergaleio για την παραβολή του Μάρκος. απλώς θα επισημάνω ότι η Αριάδνη για να βγει ο Θησέας από τον λαβύρινθο του είχε δώσει τον περίφημο μίτο. Δηλαδή του έλεγε να ακολουθήσει αντίστροφα την πορεία του. από ψυχολογικής απόψεως αυτό είναι περισσότερο επίπονο γιατί σημαίνει να βουτήξεις μέσα στον εαυτό σου, να ακολουθήσεις τα γεγονότα έως ότου βρεις τι πραγματικά σε έχει πληγώσει. πάντως, ειλικρινά σου μιλάω, θέλω σύντομα να σε "δω" να χαμογελάς. τις μέρες που μιλάμε εδώ, μου έχεις δείξει πως είσαι ένα πολύ έξυπνο κορίτσι, είσαι ακόμα πολύ μικρή σε ηλικία, και δεν υπάρχει λόγος να σπαταλάς έτσι τη ζωή σου. περιμένω χαμόγελο.
"Κοίτα με" ήδη τα χείλη σχηματίζουν ανοδική πορεία και η οδοντοστοιχία κάνει την παρθενική της εμφάνιση... Σε λίγο καιρό ίσως να ακούσεις μέχρι τα Γιάννενα το γέλιο μου. Αλλά δεν θέλω να σκέφτομαι το μέλλον. Θέλω να μείνω ολόκληρη στο τώρα. Ό, τι γίνει θα γίνει. Σε ευχαριστώ.
18 comments:
Πολύ σωστά.
Τρία τα ενδεχόμενα.
Είτε δεν υπάρχει άκρη.
Είτε δεν την βλέπουμε.
Είτε δεν ψάχνουμε σωστά.
Το θέμα είναι γιατί ψάχνουμε να βρούμε την άκρη;
Νομίζω όλα είναι πολύ ενδιαφέροντα και χωρίς αυτήν.
Θα μου πείτε: "αλήθεια"
Τα είπαμε ξανά...
Θα μου πείτε το ταξίδι. Ναι.
Δυστυχώς φίλοι μου...
Η μη-πληρότητα του Γκέντελ ίσως μας κόβει την ελπίδα ύπαρξης της άκρης...
Τις καλησπέρες μου!!!
Κι αν τη βρεις...? Θα βγεις από το λαβύρινθο? Ε, και...? Στο λαβύρινθο είναι η ζωή καλά κρυμμένη. Έξω, είναι για αυτούς που βαριούνται να ψάξουν, σε μια καρδιά, σε ένα κορμί, σε δυο μάτια, σε μια αγκαλιά...
(Ο Θησέας που βγήκε ζωντανός από το λαβύρινθο πλήρωσε...)
@paraloge πιθανότατα να μην υπάρχει άκρη αλλά δεν είναι και αυτό μια άκρη? Απλώς όπως κι αν έχει τελικά πρέπει να καταλήξουμε ή να μην καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα. Εγώ θεωρώ ότι είμαι πολύ μικρή για να καταλήξω ή να καταλήξω στο ότι δεν καταλήγω. Καλημέρες!
@morfea και πάλι μου θυμίζεις μια λέξη που θα ήθελα να μην υπάρχει ούτε ως λέξη, ούτε ως κατάσταση : το κόστος... τώρα θα μου πεις αν δεν πληρώσεις και αν δεν κοπιάσεις τι νόημα θα είχε μια απόλαυση, η γνώση, ο έρωτας...? Αυτό όμως δεν θα πάψει να είναι ένα όνειρό μου. Ονειρεύομαι ο κόσμος να είναι ευτυχισμένος χωρίς να πρέπει να πληρώσει ένα τίμημα για να εκτιμήσει αυτή την ευτυχία. Όνειρο είναι και ότι θέλω το κάνω... Δεν θα ήταν τέλεια? :)
και ειναι ο φοβος μου βαρης στη λασπη μην κολλησω μα ουτε στα ομορφα πατω και ειναι το κοστος μου μικρο στης ξεγνοιασιας τον ισκιο?
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!
Σου άρεσε ο Λειβαδίτης? Αυτό που σου είπα το βρήκες?
καλο ταξιδι καλη μου πεταλουδα.τωρα που σιγουρη πετας προς την αιωνιοτητα.
Θα βρεθούμε κάπου στο δρόμο...μόνο άκουσε με δεν χρειάζεται βιασύνη. δεν χρειάζεται άγχος...Οι υπερβολές οδηγούν σε ακρότητες κι εγώ προσωπικά δεν τις θέλω...
Καλό ταξίδι λοιπόν.
Το κόστος είναι μια πολύ σχετική έννοια. Υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν σε ενδιαφέρει το κόστος. Δεν το υπολογίζεις. Εγώ αναφέρθηκα στο ότι όποιος τελικά επιλέγει την εύκολη λύση(το να σκοτώσεις το Μινώταυρο δεν ήταν εύκολο, ήταν όμως το τέλος μιας κατάστασης, η άκρη...)νομίζοντας ότι ξέφυγε από τους δαίμονές τους στο τέλος την πατάει. Για μερικά πράγματα δεν χρειάζεται να αγχωνόμαστε και να τα ψιρίζουμε. Δεν χρειάζεται να τα κυνηγάμε τόσο πολύ και να προσπαθούμε να τα καταλάβουμε. Κάποια πράγματα απλά συμβαίνουν. Όπως η αγάπη...
Έχεις δίκιο...απόλυτο. Απλώς είναι κάποιες φάσεις στη ζωή μας που έρχονται τα πάνω κάτω. Κάποιες φορές που η γη χάνεται κάτω από τα πόδια μας και τα δεδομένα παύουν να είναι δεδομένα. Σ' αυτές λοιπόν τις φάσεις αμφισβητείς τα πάντα, ακόμα και τον εαυτό σου, και ψάχνεις ποιο δάχτυλο είναι εύκαιρο για να κρυφτείς από πίσω. Έχεις δίκιο. Κάποια πράγματα απλώς μας συμβαίνουν. Έρχονται αβίαστα. Πρέπει βέβαια να αφήσουμε τον εαυτό μας να τα δεχτεί. Εγώ πιστεύω πως πλέον είμαι σιγά σιγά στη φάση ίασης... Θα δείξει.
Ευχαριστώ για το ξεμπέρδεμα, μου χρειαζόταν...
θα συμφωνήσω με τον φίλο μου τον μορφέα. μερικά πράγματα δε χρειάζεται να τα αναλύουμε, να τα εξηγούμε, να χάνουμε έτσι την ουσία τους συχνά πυκνά.
ζήσε τα κι όπως έρθουν. τον δρόμο του ο καθένας μας τον κουβαλάει εντός του και αυτός του αποκαλύπτεται.
και το μόνο ταξίδι που χρειάζεται να κάνουμε είναι κι αυτό μέσα μας και λέγεται ¨γνώριζε τον εαυτό σου". αλλά και πίστευε στον εαυτό σου.
κι όλα να δεις που κάποτε θα μοιάζουν με αγάπη. κι αυτή θα είναι η άκρη που γυρεύεις.
καλό σου βράδυ
Αναζητώντας την άκρη του κύκλου...
@drunk tank το ταξίδι αυτό άργησε να έρθει για μένα γιατί δεν είχα καταλάβει τόσα χρόνια πως αν δεν γνωρίσεις τον εαυτό σου δεν θα μπορέσεις να γνωρίσεις κανέναν. Τόσο δοτική υπήρξα στο παρελθόν.Αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου δεν θα μπορέσεις να αγαπήσεις κανέναν. Και αυτό μεγαλώνοντας κατανόησα πλήρως πως δεν είναι εγωισμός, αλλά φυσικός νόμος και βασική προυπόθεση. Περιμένω σαν μικρό παιδί τη στιγμή εκείνη που θα νιώσω την αρμονία και την αγάπη να κυριεύουν κάθε γωνιά του κορμιού μου. Που θα με συνταράξουν και θα με αναγεννήσουν. Το ξέρω πως αυτό είναι η άκρη που ψάχνω εδώ και δύο χρόνια. Και θα έρθει η στιγμή αυτή το ξέρω.
Να σαι καλά.
@xiozil διαολεμένο σχήμα ο κύκλος έτσι?
Νομίζω ότι η άκρη βρίσκεται στο να δημιουργείς τις συνθήκες που θα κάνουν το στριφογύρισμα στον λαβυρίνθό σου μεθυστικό. Γιορτή και πληγές!
Ο Subcomandante Μάρκος είχε γράψει μία ωραία παραβολή για τον σύγχρονο άνθρωπο. Δεν το θυμάμαι καλά αλλά έλεγε πάνω κάτω τα εξής:
Ο άνθρωπος βρίσκεται σε ένα λαβύρινθο και προσπαθεί να βρει διέξοδο.
Ο εξεγερμένος χτυπάει στους τοίχους στην προσπαθεία του να βγει. Στην προσπάθειά του αυτή γεμίζει πληγές αλλά γνωρίζει ότι δεν υπάρχει διέξοδο παραμόνο αν πέσουν τα τείχη.
Αυτό νομίζω ότι επεκτείνεται σε όλα τα πεδία της ζωής.
Ρίξε μία ματιά σε αυτό που έγραψα!
Σε φιλώ
Ε*
http://ergaleio.blogspot.com/
Αν ανθρώπινο μυαλό έχει δημιουργήσει αυτόν τον γαμημένο λαβύρινθο, ανθρώπινο μυαλό θα επινοήσει και τους τρόπους για να βγει από εκεί μέσα. Δεν ξέρω ποιός είναι ο τρόπος, ο δρόμος, η αιτία, το αποτέλεσμα, οι πληγές και τα ιάματα. Δεν ξέρω τίποτα, αλήθεια σου λέω. Και μέσα σ' αυτό το τίποτα τα βλέπω όλα και μέσα στο όλα βλέπω τόσο τίποτα... και αλήθεια σου λέω, ποιά αλήθεια...? Αυτό που μου γράφεις είναι ένας τρόπος για να βγούμε, ίσως και να είναι ο σωστός...ήδη αρχίζουν διεργασίες στο κεφάλι μου.
Να σαι καλά.
Θα σε επισκεφτώ λίαν συντόμως...και θα ρίξω αρμένικες ματιές στα γραπτά σου.
Φιλιά.
καλησπέρα tanguera.
δε θα διαφωνήσω με τον/την ergaleio για την παραβολή του Μάρκος. απλώς θα επισημάνω ότι η Αριάδνη για να βγει ο Θησέας από τον λαβύρινθο του είχε δώσει τον περίφημο μίτο. Δηλαδή του έλεγε να ακολουθήσει αντίστροφα την πορεία του.
από ψυχολογικής απόψεως αυτό είναι περισσότερο επίπονο γιατί σημαίνει να βουτήξεις μέσα στον εαυτό σου, να ακολουθήσεις τα γεγονότα έως ότου βρεις τι πραγματικά σε έχει πληγώσει.
πάντως, ειλικρινά σου μιλάω, θέλω σύντομα να σε "δω" να χαμογελάς.
τις μέρες που μιλάμε εδώ, μου έχεις δείξει πως είσαι ένα πολύ έξυπνο κορίτσι, είσαι ακόμα πολύ μικρή σε ηλικία, και δεν υπάρχει λόγος να σπαταλάς έτσι τη ζωή σου.
περιμένω χαμόγελο.
υγ: σου άφησα κάποιες απαντήσεις και στα δικά μου
"Κοίτα με" ήδη τα χείλη σχηματίζουν ανοδική πορεία και η οδοντοστοιχία κάνει την παρθενική της εμφάνιση... Σε λίγο καιρό ίσως να ακούσεις μέχρι τα Γιάννενα το γέλιο μου. Αλλά δεν θέλω να σκέφτομαι το μέλλον. Θέλω να μείνω ολόκληρη στο τώρα. Ό, τι γίνει θα γίνει.
Σε ευχαριστώ.
νομίζω ότι ήδη κάτι βλέπω.
ανταποδίδω.
καλό σου βράδυ γλυκιά μου
Post a Comment