Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους φτωχούς,
είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια, θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που έφτυσα,έζησα την απάνθρωπη στιγμή,
όταν ανακαλύπτεις, πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα,
ντρόπιασα τ' όνομά μου για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου
―κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός.
Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες,
αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου που τα ήθελε όλα,
τού δωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα και πείναγε,
τού δωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ, χρέη, εξευτελισμούς,και πείναγε.
Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση,
κατηγόρησα,έκανα το χρέος μου από υπολογισμό,
και την άλλη στιγμή, χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου
και τον μοίρασα στα σκυλιά.
Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό.
Τάσος Λειβαδίτης
"Τέχνη"
11 comments:
καλημέρα (ή καλύτερα, καλό μεσημέρι)!
δεν είχα ποτέ σε μεγάλη εκτίμηση τον Λειβαδίτη, τμηματικά μου άρεσε αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να λάβει τη θέση άλλων ποιητών στην καρδιά μου.
το συγκεκριμένο ποίημα το αγνοούσα. είναι συγκλονιστικό θα έλεγα. ίσως πρέπει να τον κοιτάξω ξανά. τον έχω "παρατήσει" εδώ και πολλά χρόνια.
θα επανέλθω με άλλο μου σχόλιο, αν δεν ενοχλώ με τα πολλά σχόλια, αργότερα που θα έχω περισσότερο χρόνο.
Καλό μεσημέρι και σε σένα.
Προσωπικά, δίχως να έχω σφαιρική εικόνα και απόλυτη άποψη για αυτόν τον ποιητή, με συγκλονίζει. Μέχρι τώρα ότι έχω διαβάσει μου άρεσε αρκετά. Δεν ξέρω αν θα συνεχίζει μετά από χρόνια, όταν πλέον τα αναγνώσματά μου θα είναι σαφώς περισσότερα και ίσως "ωριμότερα".
Τώρα για μένα είναι ένας αληθινός ποιητής. Θα φανεί σε βάθος χρόνου αν κρατήσει αυτή η άποψη.
Όσο για τα σχόλια εννοείται πως δεν ενοχλούν...
Τα ξαναλέμε.
Γονάτισα συχνά στους στίχους του
-άλλες φορές για να είμαι ακόμα πιο κοντά τους, άλλες από ντροπή και άλλες νιώθωντας απέραντη ευγνωμοσύνη-
Δεν ξέρω αν αισθάνομαι την ποίησή του τόσο δική μου επειδή βρήκα σ' αυτή όσα γύρευα ή επειδή έχω πλαστεί τόσα χρόνια μαζί της.
Ξέρω μονάχα πως συχνά έχω συντροφιά μου μια τσακισμένη ομπρέλα, ξεφτισμένες βαλίτσες, ζητιάνους, τυφλούς και μονόχειρες...
Να' σαι καλά που τον μνημονεύεις...
Και κάτι που έγραψα σα μια άτεχνη μίμηση του τρόπου του και διαβάζοντάς το εκ των υστέρων βλέπω ότι θα μπορούσε να είναι άνετα γραμμένο για τον ίδιο:
ΚΡΟΥΣΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Αυτός εκεί
έχει μια σπάνια αρρώστια
Μαζεύει τα νεκρά πουλιά
από τις άκρες των ματιών μας
Χαϊδεύει τις αδέσποτες σκέψεις μας
-σκυλιά που τα βαρέθηκε ένα κακομαθημένο οχτάχρονο-
και τους προσφέρει στέγη, τροφή και προστασία
Τριγυρνά στις χωματερές της θλίψης σου
ψάχνοντας
ραγισμένους καθρέφτες
αόρατα φορέματα
εξόριστους πρίγκιπες
χαμένες Ατλαντίδες
Καμιά φορά
-ιδίως τις μέρες που οι άνθρωποι
πυκνώνουν γύρω του σαν νεκροί στη μνήμη ενός γέρου-
κρατά ένα φανάρι
στο αριστερό του χέρι
όπως κάποιοι κρατούν την αναπνοή τους
ή μια απελπισμένη υπόσχεση
Γυρεύει κι άλλους
σαν κι αυτόν
(ξέρεις, οι περισσότεροι φοβούνται μην κολλήσουν)
γιατί νιώθεις λιγότερο μόνος
όταν τα μάτια σου κοιτάζουν
μάτια κόκκινα απ ‘το δικό σου πυρετό.
Αυτός εκεί
είναι μια σπάνια αρρώστια.
Το μόνο που θέλει:
Να παραμείνει ανίατη.
Πολύ ωραίο. Καλησπέρα.
:)
ΥΓ. Μερικές φορές νιώθω ότι όλοι μας σε αυτό τον χώρο του διαδικτύου είμαστε κατα βάθος άνθρωποι που είτε είναι πολύ μόνοι είτε νιώθουν πολύ μόνοι. Αυτό το σκέφτομαι καθώς αντικαθιστώ το από τη φύση όμορφο χαμόγελο ενός ανθρώπου με την άνω κάτω τελεία και το τόξο που κλείνει την παρένθεση.
Το σιχαίνομαι το διαδίκτυο και τους υπολογιστές μαζί.
καλησπέρα γλυκιά μου tanguera (θα'θελα ένα όνομα να προσφωνώ!).
μισώ κι εγώ την έλλειψη κανονικής ανθρώπινης επαφής, το κοίταγμα στα μάτια, το χαμόγελο, τη ζεστή αγκαλιά.
όμως, εδώ, μέσα στο διαδίκτυο, οι ανθρώπινες επαφές είναι περισσότερο ειλικρινείς παρά ποτέ (υπάρχει βέβαια πάντοτε και το ενδεχόμενο να ισχύει και το ακριβώς αντίθετο, απλώς όσοι γίνανε "φίλοι" μου εδώ μέσα πιστεύω πραγματικά ότι είναι αυτό που μου δείχνουν). δεν υπάρχει αυτό το ενοχλητικό συμφέρον που σκεπάζει τις σχέσεις, δεν υπάρχει υποκρισία. όσοι γνώρισα είμαστε άνθρωποι που επιζητούν μία φιλοσοφική κουβέντα, ένα ψυχολογικό αποκούμπι, μια καλημέρα και μια καληνύχτα, ένα δικτυακό χαμόγελο.
έχω έντονη κοινωνική ζωή, αρκετούς φίλους αδελφικούς και αρκετές φίλες πραγματικές. όμως εδώ, συνεπικουρούμενος από την ανωνυμία-προστασία, μπορώ και τολμώ να ανοίγω πολύ τα κιτάπια του μυαλού και της ψυχής μου.
καταλαβαίνεις ότι λειτουργεί ουσιαστικά, πέραν των λογοτεχνικών αναζητήσεων και καφενέδων(δίχως αρνητική χροιά), και ως ομαδικό ψυχαναλυτήριο.
και πραγματικά χαίρομαι για αρκετούς που γνώρισα και αισθάνομαι φίλους μου. και κάποτε, το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου θα συναντηθώ με κάποιους. για να τσουγκρίσουμε επιτέλους τα ποτήρια μας.
σε θεωρώ μία από αυτούς.
καληνύχτα!
Καλημέρα, μπορείς να με προσφωνείς όπως σου ρχεται...εν μέρει συμφωνώ μαζί σου κι αυτοί που αναφέρεις είναι κάποιοι από τους λόγους που συνεχίζω να γράφω εδώ... Απλώς μερικές φορές με πιάνει και σκέφτομαι τι κάθεσαι και κάνεις? Αφού ουσιαστικά όλοι γνωρίζουμε ότι η άμεση ανταλλαγή συναισθημάτων, κουβέντων κτλ δεν αντικαθίσταται σε καμιά περίπτωση από αυτό το σκ...πραμα. Τέλος πάντων, με πιάνει κάποιες φορές και αμφισβητώ τα πάντα, οτιδήποτε κάνω και είμαι, οτιδήποτε μου συμβαίνει, κάθε δεδομένο...
Η αλήθεια πάντως είναι πως κι εγώ χαίρομαι για πολλούς από εσάς που γνώρισα εδώ και ίσως κάποια στιγμή να έρθουν έτσι και να βρεθούμε.
Καλημέρες.
Ομολογώ πως η κουβέντα με τον κωνσταντίνο μου άρεσε πιο πολύ από το κείμενο. Δεν έχω διαβάσει Λειβαδίτη. Μου άρεσε αυτό που διάβασα. Όσο για αυτά που λέτε, υπάρχει όντως πολύ μοναξιά στο δίκτυο. Αλλά τι είναι αυτό που ωθεί τον κόσμο να κάθεται μπροστά στην οθόνη και να μην βγαίνει έξω? Μήπως έχουμε βαρεθεί να "διασκεδάζουμε" όπως οι πολλοί? Μήπως θέλουμε να βγάλουμε άλλα πράγματα? Να κάνουμε σχέσεις, φιλικές και ερωτικές, πάνω σε άλλες βάσεις, πιο αληθινές? Δεν ξέρω. Αλλά πολλοί αναρωτιούνται τώρα τελευταία. Πρέπει να κανονίσουμε να βρεθούμε κι από κοντά. Αλλά έχει κι αυτό το ρίσκο του...
Μορφέα εγώ θα μπορούσα να δώσω μια εξήγηση πάνω στο ερώτημα "γιατί επικοινωνούμε μέσω ενός υπολογιστή, τι είναι αυτό που μας ωθεί σ' αυτό που κάνουμε...". Ωστόσο, δεν θεωρώ σωστό να αντιπροσωπεύσω όλη αυτή την κοινότητα. Αν θέλεις όμως θα μπορούσα να σου μιλήσω προσωπικά για το τι πιστεύω. Όσο για την συνάντηση συμφωνώ ότι έχει ένα μεγάλο ποσοστό ρίσκου. Πάντως δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε κάτι τέτοιο... Δεν ξέρω. Ούτως ή άλλως κάνουμε ό,τι θέλουμε. Σχεδόν.
:)
οι εκλογές κι ο θάνατος
ίδια μουνιά γαμούνε
τη δίκαιη κοινωνία
με δαυλί συμμετοχικό
και ασύμμετρο τρυπούνε
όταν φιλώ τα χείλη σου
μουδιάζει το καυλί μου
στου βενιζέλου την κοιλιά
πνίγομαι γιασεμί μου
Post a Comment