Το μαρτύριο υπάρχει και σε βασανίζει,
σε καταδυναστεύει,
αγέρωχος βασιλιάς στο θρόνο της σκέψης,
όσο μπορείς να το αντέξεις,
όσο το αναβάλλεις,
όσο το αφήνεις.
Και γιατί όλα αυτά?
Ποια αβάσιμη κρυφή ενοχή θέλεις να ξεπληρώσεις?
Ή μήπως και πάλι περιμένεις ανταμοιβές?
Από ποιόν και για-τί?
Και ο λαβύρινθος σε οδηγεί ξανά και ξανά στο ίδιο μονοπάτι.
Μπροστά σου αυτός ο δρόμος εδώ και χρόνια.
Ο εαυτός.
Ο κόσμος.
Και για άλλη μια φορά δεν καταλήγεις.
Μόνο συμπληρώνεις γραμμές γράμματα, πιτσιλάς πιτσιλιές σε οθόνες
και σκέφετεσαι σκέψεις
και τόσα άλλα σύστοιχα αντικείμενα.
Αλλά δεν καταλήγεις.
Εφηβικές μαλακίες.
Και μετά οι μεσήλικες μαλακίες.
Αλλά και πάλι δεν θα έχει απαντηθεί τίποτα.
Τίποτα.
Πολύ κα_ό για το τίποτα.
19 comments:
Πολυ καλο για τα παντα γλυκο μου μαρτυριο που μ οδηγεις εκει στο τελος του δρομου με γυμνα ποδια και μπαλωμενα ρουχα με τον ηλιο ακριβως πανω απο μετωπο να καθρευτιζει το χαμενο παιδικο χαμογελο εκει στο τελος του δρομου να κρατηθω απο το χερι Του να βαπτιστω στο πνευμα Του
καλημέρα Μαρία, καλή μας εβδομάδα.
"πολύ κακό για το τίποτα";
δε θα με βρεις σύμφωνο.
πολλές απαντήσεις δίνονται σε όλα μας τα ερωτήματα, σε όλες μας τις σκέψεις. απλώς είναι το μαρτύριο του ανθρώπου, του ευαίσθητου, του σκεπτόμενου, να γεννάει διαρκώς και νέες σκέψεις και νέα ερωτήματα. είναι το ανικανοποίητο της ίδιας της ζωής.
μα ο δρόμος έχει να μας διδάξει πολλά. κι εγώ τον προτιμώ τον δρόμο, όσο και αν πράγματι συχνά είναι μαρτύριο, είναι μονχικός, γεμάτος σκέψεις βασανιστικές, από τον εφησυχασμό, την επιφανειακή διαβίωση.
και μερικές φορές γράφω για να τον εξηγήσω, να του δώσω σχήμα και μορφή, να ξορκίσω τα εντός μου.
όχι, πολύ κακό για το τίποτα.
πολυ κακό ναι. αλλά κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο. και τις μάχες μας τις διαλλέγουμε; ή μας διαλλέγουν εκείνες;
Τανγκό μές στον καθρέφτη, ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ
"Γερνάμε κάνοντας όπισθεν. Ό,τι δυνατό σχηματίσθηκε εντός μας, από παλιά, δεν σβήνει. Αντίθετα, μαζεύει, πυκνώνει, βαραίνει. Γίνεται μήτρα. Επιστρέφουμε, χωνόμαστε μέσα της, και στη στάση του εμβρύου περιμένουμε το θάνατό μας."
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ...
ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ.
ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ.
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟΣ, ΣΤΡΩΜΕΝΟΣ ΜΑΛΑΚΗ ΑΜΜΟ? ΔΥΣΒΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΡΑΧΥΣ. ΕΡΗΜΙΑ, ΜΟΝΑΞΙΑ, ΚΑΜΙΑ ΣΚΙΑ ΓΙΑ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ. ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΕΙ ΜΟΧΘΟ ΠΟΛΥ, ΑΔΕΙΑΣΜΑ ΚΑΙ ΓΕΜΙΣΜΑ ΨΥΧΗΣ ΣΥΝΑΜΑ.ΓΙΑΤΙ Ο,ΤΙ ΧΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ.
s'agapo poly. Z29
Κωνσταντίνε, η οικοδέσποινά μας δεν είπε τίποτα για "κακό". Έγραψε "κα_ό" και θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει ένα "λ", ένα "ρ", ακόμα κι ένα "ν" ή ένα "π" για να βρεθεί σε ακόμα πιο σουρεαλιστικά μονοπάτια.
Θα προτιμήσω το "πολύ καλό για το τίποτα": αν στο τέλος του ταξιδιού δεν βρίσκεται παρά το τίποτα, ας είναι τότε όμορφο το ταξίδι τουλάχιστον...
@gazakas
δυστυχώς (τίποτα προσωπικό) θα πρέπει να συμφωνήσω μαζί σου! κεκτημένη ταχύτητα, απαισιόδοξη διάθεση, κουρασμένα μάτια, όλα αυτά μαζί και ταυτόχρονα τίποτα με έκαναν να μη παρατηρήσω σωστά.
ευχαριστώ για τη διόρθωση!
η τανγκουερα δεν ειπε τιποτα...ολοι λεμε το ιδιο με αλλα λογια.ειμαστε και πολυ ψαγμενοι να ουμε...τρεξτε τωρα στους δρομους γιατι αυτα τα λογια τα ζουν αλλοι...
@ Ησύχιε τι όμορφη που είναι η σιωπή.
@ Κωνσταντίνε καλησπέρα.
Το γράμμα το συμπληρώνεις εσύ...
Επίσης,δες λίγο διαφορετικά το τίποτα.
Το τίποτα είναι όλα.
Και το όλα τίποτα.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ίδιο το "μαρτύριο" γεννά σκέψεις για το μαρτύριο.
Είναι αναπόφευκτο το μαύρο χρώμα.
Κατά τα άλλα με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη...έχω αποδεχτεί το μαρτύριο μου, πλέον δεν το βλέπω καν σαν μαρτύριο.
Νιώθω τον δρόμο σε κάθε βήμα μου και χαίρομαι που έχω δυο πόδια, καβατζωμένα φτερά και πολλές γάζες για να τον περάσω.
Χαίρομαι που είμαι ταξιδιώτης.
Είναι όμορφα τα ταξίδια.
Και τέλος οι μάχες...τις διαλέγουμε και μας διαλέγουν.
@Croft να ήξερες πόσο συμφωνώ μ' αυτό. Πολύ ωραίο.
Καλησπέρες...
@Ζουλού κι εγώ σ' αγαπώ.
Ίσως να χάνω μέρες και μήνες και χρόνια προσπαθώντας να καταλάβω και να βιώσω κάτι που δεν υπάρχει.
Όμως η ζωή και ο εαυτός δεν ανέχεται το εκ του ασφαλούς "ρίσκο". Δεν ανέχεται ολόκληρες πίτες και χορτάτους σκύλους.
Όλα μέσα μας είναι,
αρκεί να ανοίγουμε τα μάτια όταν βουτάμε στα τρίσβαθα της ψυχής. Και αν τσούξουν λίγο δεν πειράζει...
Σε φιλώ.
@ gazakas εκτιμώ και επιδιώκω την διαφορετικότητα. Μέσα από τέτοια κείμενα μπορείς να συναντήσεις εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις, σε καμιά περίπτωση άστοχες και να διαπιστώσεις πολλά πράγματα.
Σκέψου πάντως και το ενδεχόμενο κάποιος να μην λέει καλά το ρ?
Ησύχιε γιατί δεν βγαίνεις κι εσύ μόνον κάθεσαι και διαβάζεις ποιήμτα του Ρίλκε?
mparavo vaso eisai poli kali...
Τι όμορφο που είναι να ζεις
να μπορείς να διαβάζεις τον κόσμο
τη ζωή να τη νοιώθεις τραγούδι χαράς
τι όμορφο που είναι να ζεις
σαν παιδί να απορείς και να ζεις.
Κι όμως είναι ν΄απορεις πως αυτο το ωραιο τραγούδι
πως αυτη η ζωή η γεμάτη χαρά
έχει γίνει σκληρή
εχει γινει φτηνη
και τόσο πικραμένη
που είναι πονεμένη
Τι όμορφο που είναι να ζεις
να σου λεν καλημέρα του κόσμου τα χείλη
τη ζωή να την κάνεις τραγούδι αγάπης
τι όμορφο που είναι να ζείς
σαν παιδί να απορείς και να ζεις
γλυκό φιλί καλημέρας Μαρία μου. και χαμόγελο
Κωνσταντίνε είναι πραγματικό όμορφο να ζεις...
Αν δεν ήταν, πολύ απλά θα σταματούσαμε αυτόν τον παραλογισμό της ζωής...
αλλά είναι τόσο όμορφο το να ζεις την κάθε μέρα, το κάθε λεπτό...
γεμάτος αβεβαιότητα και προσπαθώντας μάταια. Τόσο ωραία. Αυτό θα πει "ζω", ξέρω την ματαιότητα, γνωρίζω την έκβαση, προσπαθώ στο όνομα του ανεκπλήρωτου αλλά ζω.
Ξαναδιάβασα το εξής σε ένα βιβλίο που είχα διαβάσει παλιότερα και νομίζω ότι ταιριάζει στην περίσταση. Τι σου βγάζει;
To ποτάμι μοιάζει με εμένα: μερικές φορές ταραχώδες και αφρώδες, πιο συχνά ήρεμο και σιωπηλό. Λυπήθηκα όταν έφτιαξαν φράγμα κάτω από το τεκέ και το εξέτρεψαν σε ένα χαντάκι για να το κάνουν υπάκουο και χρήσιμο, για να τρέχει μέσα σε ένα αυλάκι και να γυρίζει έναν νερόμυλο. Και χάρηκα όταν πλημμύρισε, κατάστρεψε το φράγμα και έρεε ελεύθερο. Παρόλα αυτά ήξερα ότι μόνο τα εξημερωμένα νερά μπορούν να αλέσουν σιτάρι.
Θα προτιμήσω το "ν".
Πολύ κανό για το τίποτα λοιπόν.
Μου αρέσει.
Έτσι για να μπω στα σουρεαλιστικά μονοπάτια που λέγαμε...
Φόβος...σε όλα τα επίπεδα που μας κάνει να ψάχνουμε τα πάντα.
Το απόσπασμα κρύβει μια αλήθεια.
Το ποτάμι μας μοιάζει.
Και εμείς μοιάζουμε στη ζωή.
Αναπόφευκτη κληρονομιά. (Πρώτη υπακοή. Ακολουθούν αμέτρητες.)
Στην αρχή λυπάμαι.
Αισθάνομαι τον περιορισμό, μπορεί και να οργίζομαι που με χρησιμοποιούν.
Μετά από όλα αυτά όμως, έρχεται ένα "ήξερα". Εδώ έρχεται και σφηνώνει η γνώση.
Γνωρίζω λοιπόν ότι μόνο αν εξημερωθώ μπορώ να δημιουργήσω,
να αλέσω το σιτάρι.
Οπότε τι γίνεται?
Τι επιλογές έχουμε?
Και αυτές που έχουμε υφίστανται πραγματικά ως επιλογές? Μέχρι που μπορεί να φτάσει το μυαλό σου και η φαντασία σου ώστε να δώσεις στον εαυτό σου μια λύση έξω από τις ανθρώπινες συμβάσεις?
Δεν ξέρω πραγματικά.
Αλλά ξέρω ότι αν ήξερα τότε θα ήμουν δέσμια αυτής της απόλυτης γνώσης.
Η άγνοια με οδηγεί στην αναζήτηση.
Και ίσως η διαρκής αναζήτηση να είναι η ελευθερία.
Για μένα η ελευθερία δεν έγκειται στο να είμαι αποδεσμευμένη από το κάθε τι. Ελευθερία είναι να αναγνωρίζεις τα δεσμά και να συνεχίζεις αυτόν τον παραλογισμό έχοντας υπόψιν ότι μπορεί να μην αλλάξει και τίποτα. Έχοντας υπόψιν ότι δεν υπάρχει ίχνος ανταμοιβής. Και όλο αυτό είναι η ίδια η ανταμοιβή, αν μπορεί κανείς να τη δει έτσι.
Τι λες? Θα ήθελα τη γνώμη σου.
Καλησπέρα.
@ Paraloge θα μπορούσες να πλάσεις κι εσύ μια λέξη...
"Πολύ καξό για τι τίποτα"...ή ακόμα καλύτερα να εφεύρεις ένα γράμμα που δεν υπάρχει.Και εκεί πάνω πλάσε αναρίθμητες ιστορίες και ονειρέψου. Κάνε ότι θέλεις...
Γίνε όσο παράλογος θέλεις. Αφού μπορείς...
@Lockheart κάτι έχω υπόψιν μου για τον Κύριο Φόβο. Θα τον εκθέσω ανεπανόρθωτα σε λίγες μέρες. Πέρνα να διαβάσεις τα τελευταία μαντάτα που κυκλοφορούν για του λόγου του.
Τις καλησπέρες μου και στους δυο.
Βρίσκω ότι είναι λίγο πεσιμιστικό αυτό που λες για την ελευθερία. Αλλά μπορεί να βρίσκεις την ισορροπία σου σε αυτό και να πορέυεσαι ωραία. Δεν σε ξέρω κιόλλας για να πω :)
Για εμένα η ομορφιά στην ζωή βρίσκεται στον ανταγωνισμό των αντιθέτων οπότε προσπαθώ να μην φοβάμαι τις αντιφάσεις μου. Να κάνω υπομονή όταν νοιώθω χάλια να κολυμπάω μέσα στον αρνητισμό μου με και να fight back που λένε με τα πράγματα που μου αρέσουν περισσότερο. Κυρίως προσπαθώ να συζητάω με φίλους και να μην απομονώνομαι στις σκέψεις μου.
Όσο μεγαλώνουμε σίγουρα φθιρόμαστε σαν χαρακτήρες. Αυτό είναι αναπόφεκτο. Όμως η ζωή έχει και φουσκονεριές έχει και ήρεμη ροή. Και τα δύο δεκτά και ωραία!
Σε φιλώ
Ευχαριστώ για το σχόλιο.
Να σαι καλά.
Post a Comment