Ναι, ναι ήταν σίγουρη για την απόφασή της.
Έπρεπε να αλλάξει.Να γίνει κάτι κι αυτή.
Σηκώθηκε μεσημέρι. Σχεδόν απόγευμα.
Είχε ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ.
Το είχε αποφασίσει.
Δεν ήθελε πια να είναι μόνη.
Κουράστηκε.
Σκεφτόταν πως αν δεν μπορεί να μοιραστεί τώρα τα χείλη της που είναι απαλά και το κορμί της που είναι νέο πότε θα το έκανε?
Το αποφάσισε...άνοιξε την πόρτα και κοντοστάθηκε.
Την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια που για δευτερόλεπτα μαγεύτηκε από την ομορφιά τους.
-Πρέπει να καταλάβεις...
Άλλωστε τι Μοναξιά είσαι εσύ που δεν μπορείς να μείνεις λεπτό μόνη?
Εκείνη δεν μίλησε.
Ποτέ δεν μιλούσε. Απλώς ακολουθούσε.
Έτσι και τώρα.
Δεν έβγαλε άχνα.
Παρά μονάχα έκανε το βήμα και έφυγε.
Χάθηκε στους διαδρόμους.
Έμεινε απόλυτα ικανοποιημένη με την απόφασή της και με την έκβαση αυτής.
Τώρα πια δεν ήταν μόνη.
Ήταν ένα σήκωμα των ώμων.
11 comments:
Μοναξιά μου όλα
μοναξιά μου τίποτα
πολύ όμορφο Μαρία μου, πραγματικά πολύ όμορφο.
γλυκό φιλί καληνύχτας πέρασα να σου αφήσω μετά από μια δύσκολη ημέρα
@paraloge ευχαριστώ για το τραγούδι...
@Κωνσταντίνε ευχαριστώ κι εσένα...
Ευτυχώς η μέρα διαρκεί μια μέρα και μετά έρχεται μια άλλη καινούρια. Πάει πέρασε.
Φιλιά
πολύ όμορφο... πάρα πολύ...
"ένα σήκωμα των ώμων"
ρε, ήταν πολύ ωραίο, δεν μπορώ να πω κάτι άλλο...
Ενα σήκωμα των ώμων, μια ευγενική προέκταση του δεξιού βραχίονα, έλαφρυ λύγισμα των κάτω κλειδώσεων, σχεδόν σκόρπιες λέξεις "χορεύετε?"
Εκείνη δεν μίλησε.
Ποτέ δεν μιλούσε.
Ακούει ένα σαξόφωνο στου διαδρόμου την άκρη, βγαίνει απ' το δωμάτιο στο ισόγειο έχουν πάρτυ, ποτά και τζαμαρίσματα με μουσικές του κόσμου, αλκοόλ και συναισθήματα μπερδεύονται μπροστά της.
Σηκώθηκε μεσημέρι. Σχεδόν απόγευμα.
Είχε ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ.
Μεσ' την χάρα τα πράγματα, μέσα στον πόνο γέλια, δένει το νήμα των στιγμών στου χρόνου την ανέμη, τυλίγω ξετυλίγω το, τι μένει?
Το είχε αποφασίσει.
Δεν ήθελε πια να είναι μόνη.
Άλλωστε τι Μοναξιά είσαι εσύ που δεν μπορείς να μείνεις λεπτό μόνη?
Όλα σου γυαλίζουν σε τραβάν από μακριά, ότι λάμπει τώρα είναι χρυσάφι, μα όσο τα πλησιάζεις όλα γίνονται φώτια και έτσι καίγεσαι μαζί με τα ξερά.
Τώρα πια δεν ήταν μόνη.
Βλέπεις στο γυαλί ενα χαμόγελο σφιχτό και ένα δάχτυλο που όλο έσενα δείχνει, κλείσε και κλείδωσε την τύχη σου αν θες να δείς καλό και ότι πιάνουμε θα γίνεται χρυσό.
Τωρα σίγουρα δεν ήταν μόνη.
Πότε δεν ήταν.
Στην παραπάνω ανάρτηση βοήθησε και η φίλη Κρίστη, την θυμάσαι έτσι δεν είναι?
Χαίρομαι!
@Μορφέα σ' ευχαριστώ. Πέρασα κι από σένα και είδα την ανάρτησή σου.
Πολύ καλή. Θα περάσω να σχολιάσω.
Τώρα τελευταία έγραψα κάτι ανάλογο και μου έκανε εντύπωση ο συγχρονισμός των σκέψεων μας.
Θα το δημοσιεύσω λίαν συντόμως.
@jan τελικά γράφεις πολύ όμορφα, πολύ πιο τεχνικά απ' ότι εγώ. Μόνον φρόντισε η τεχνική να μην παραγκωνίζει το συναίσθημα.
Τώρα θα μου πεις ότι ο καθένας έχει τον τρόπο του.
Σίγουρα!
Και απορώ γιατί δίνω συμβουλές αφού στην πραγματικότητα τις σιχαίνομαι.? Δεν ξέρω και πάλι.
"Όλα σου γυαλίζουν σε τραβάν από μακριά, ότι λάμπει τώρα είναι χρυσάφι, μα όσο τα πλησιάζεις όλα γίνονται φώτια και έτσι καίγεσαι μαζί με τα ξερά."¨
Τι όμορφο στ' αλήθεια.
Μα όσο όμορφα κι αν είναι όλα τριγύρω, όσο κι αν γυαλίζουν, όσα καράτια κι αν είναι το χρυσάφι...έχω μάθει τι πραγματικά μετράει στη ζωή μου και μέχρι να το βρω θα παραμένω ένα σήκωμα των ώμων.
Αυτή είναι η πληρωμή για τους αιθεροβάμονες.
Και δεν είναι και άσχημη.
Αν και έχω ανοιχτούς λογαριασμούς ακόμα με το τίποτα, υποψιάζομαι πως
Όλα είναι ένα.
@gazakas χαίρομαι που χαίρεσαι.
Είναι μέχρι να γίνει η αρχή...
Μετά αυτή η ενέργεια είναι μεταδοτική και ανακυκλώσιμη.
Είναι μέχρι να βρεις την πηγή.
Άπαξ και την βρεις, χα! την πάτησε η Κυρία Θλίψη.
Δεν υπάρχει όμορφη ή τεχνική γραφή, παρά μόνο μιά ορατή, πασπαλισμένη σε χαρτί, προέκταση της φαντασίας μας.
Ακριβώς. Αλλά η διαχείριση της διαχείρισης της φαντασίας μας και ταυτόχρονα η εναποθέτησή της σε ένα κομμάτι χαρτί μπορεί να ονομαστεί ως τεχνική ή καλύτερα ως προσωπικό ύφος.
Συμφωνούμε;
Υπάρχουν γραφόμενα που σε κάνουν να κλαίς και άλλα να σκέφτεσαι.
Εγώ μάλλον προτιμώ αυτά που απευθύνονται σε όλη μου την ύπαρξη και όχι μεμονωμένα στο μυαλό ή στην καρδιά. Αυτά που απευθύνονται στο είναι μου και το προκαλούν και το "αλιεύουν" όταν καλά καλά εγώ η ανόητη δεν έχω υποψιαστεί την ύπαρξή του.
Πάλι πήρα φόρα...
πιάνεται όταν σηκώνεις μόνος τους ώμους ή απαιτείται τουλάχιστον καθρέφτης?
να είσαι καλά, είναι πολύ όμορφο.
Post a Comment