Από την εφημερίδα "ΣΥΝ(+)είδηση"
«Δεν έχω άλλη εικόνα απ΄ την πρώτη μέρα που μπήκα στην τάξη μου… ΄Ημουν τόσο ανυποψίαστη… Μόνον αυτή έχω. Έγραφα στον πίνακα τ΄ όνομά μου… Κι όταν γύρισα, αράδιαζε σφαίρες πιστολιού ο Μανωλιός, στο πρώτο θρανίο, «βάλε γρήγορα μέσα τις σφαίρες και βγάλε το βιβλίο σου», είχα πει αυστηρά…»
… » Αυστηρά; Η καρδιά μου το ήξερε… Μαυροντυμένα έρχονταν στο σχολείο, οδηγώντας μαύρα πανάκριβα δίθυρα 4χ4, μικρά παιδιά, αγριμάκια, κι έμοιαζαν τ΄ αυτοκίνητα σαν να μην τα οδηγούσε κανείς… Μήτε την γλώσσα τους καταλάβαινα… Δεν το έδειξα, όμως, σιγά σιγά την έμαθα, έμαθαν κι αυτά την δική μου… Αφού να φανταστείς, στην Αθήνα στο μέγαρο μουσικής, είχαν τελειώσει οι χοροί κι όμως παρέμεναν στην σειρά και δεν πλησίαζαν, κι όταν πήγα κοντά και τους ρώτησα, «γιατί παιδιά δεν πάτε να φάτε κάτι στον μπουφέ;» «δεν τρώμε εμείς σαν τσι διακονιάρηδες» μου εξήγησαν, και σπεύσαμε με τη συνάδελφο μου να τα σερβίρουμε επιστρατεύοντας μάλιστα όλη μας την πειθώ να φάμε μαζί τους μη νιώσουν μια ακόμη αποξένωση…
…» Είναι αλήθεια αυτό που λένε, εγκαταλελειμμένα χωριά, αφημένα στην μοίρα τους, από το 1951 δεν είχε πατήσει αστυνομία εκεί… Ο «πολιτισμός» όμως, «των καναλιών» είχε καταφέρει και τρύπωσε απ΄ τον αέρα… Κι έτσι ήρθαν τ΄ αυτοκίνητα, και τα κινητά, και το ουίσκυ, και τα καλάζνικοφ… Και τα καινούργια όπλα και το χασίς κι η κόκα… Έτσι ήρθαν κι αυτά.
…» Όμως μ΄ αγάπησαν γιατί τ΄ αγάπησα, -τόσο φιλόξενους ανθρώπους δεν έχω δει στη ζωή μου και μας σεβότανε απεριόριστα σ΄ όλο το χωριό … Είχε όλος ο Σύλλογός μας ζήλο επιμονή κι υπομονή, όλοι σκοτωνόμασταν για τα παιδιά μας, έτυχε έτσι, κι ο Διευθυντής κι η συναδέλφισσά μου, η φίλη μου που ήμασταν μαζί… στηρίζαμε ο ένας τον άλλον.
Έτσι στο τέλος της χρονιάς, πήραμε μαζί 16 παιδιά, και στο Παγκρήτιο διαγωνισμό χορού, κερδίσαμε το πρώτο Βραβείο. Και μετά χορέψαμε στο Μέγαρο Μουσικής. Έτσι έγινε και βρεθήκαμε στην Αθήνα…
Και να ΄ξερες τι ακούγαμε στον Παγκρήτιο από συναδέλφους… «Χαλάτε την πιάτσα εσείς…» κι αυτό ήταν το λιγότερο… Δυο χρόνια, περνούσα με τ΄ αυτοκίνητο μέσα απ΄ τ΄ Ανώγια για να πάω στα Λιβάδια κάθε πρωί, και είπαν ακόμα, «το μόνο αυτοκίνητο που δεν ήταν βαποράκι…» Ευτυχώς…
…» Δεν είχα επιλογή, ή πήγαινα ή δεν πήγαινα κι έμενα άνεργη για άλλον ένα χρόνο, και δεν είχα ιδέα, δεν μ΄ ενημέρωσε κανείς, γιατί όσους ενημέρωναν, έκαναν τα αδύνατα δυνατά να φύγουν.
Όμως πήγα και θα ξαναπήγαινα…
…» Εγκαταλελειμμένα. Εγκαταλελειμμένα πράγματι. Είναι αλήθεια αυτό που λένε.
Κι οι πολιτικοί; Ίσως να είναι αλήθεια και ότι ποτέ δεν ψήφισαν, ότι οι «Καλπογιάννηδες» τα βάζανε μόνοι τους τα ψηφοδέλτια και οι ίδιοι τα μετρούσαν… Γιατί…
…» Σ΄ όλο το χωριό δεν υπήρχε ούτε ένα όνομα σε -άκης. Ούτε Ένα. Είναι αυτή η ιστορία με τα επίθετα… «Τα Ζωνιανιά δεν πατήθηκαν ποτέ, απ΄ τους Τούρκους», έλεγαν…
«Τώρα βλέπω αυτά που γίνονται και πονάει η καρδιά μου… Tα παιδιά μου λέω, τι να απογίνανε…»
Και βούρκωσε η Χαρά, δυο χρόνια Φιλόλογος ειδικών μαθησιακών δυσκολιών… Αναπληρώτρια ήταν, στο γυμνάσιο Κράνας ανάμεσα στα Ζωνιανά και στα Λιβάδια-είχαμε πιάσει την κουβέντα στο αεροπλάνο γυρνώντας στην Αθήνα- και δεν χόρταινα να την ακούω.
«… Γιατί καμιά φορά, μια Δασκαλίτσα, κουβαλάει στους ώμους της όλη την Κρήτη. Και κουβαλώντας όλη την Κρήτη κουβαλάει κι όλη την Ελλάδα. «Αυτήν την Ελλάδα που μας έμεινε» που λέει ο Ελύτης ή «την παράλληλη Ελλάδα» που λέει κι ο Γραμματικάκης στο κείμενο του…», σκεφτόμουν…
Γεια σου Χαρά… Μια χαρά κοπέλι είσαι… Κι η ειδικότητά σου: «Φιλόλογος Ειδικών Δυνάμεων».
Κι αν πήγαιναν σαν και σένα στα Ζωνιανιά να διδάξουν και να εμπνεύσουν όλα αυτά τα χρόνια; … Όχι πολλές… Είκοσι δασκάλες σαν και σένα απ΄ το 51, αν πήγαιναν, ίσως δεν χρειαζόταν να πατήσει το πόδι του εκεί, κανείς πολιτικός… Καμιά Αστυνομία...
Γιατί τέτοια Πολιτική και τέτοια Αστυνομία… Καλύτερα να μην πήγαιναν ποτέ…
- Αγρίμια κι αγριμάκια μου,λάφια μου μερωμένα,πέστε μου που 'ναι οι τόποι σας,που 'ναι τα χειμαδιά σας;- Γκρεμνά' ναι εμάς οι τόποι μας,λέσκες τα χειμαδιά μας,τα σπηλιαράκια του βουνούείναι τα γονικά μας.
Κύριε Γιάννη,
Ευχαριστώ πολύ για το άρθρο και τα καλά σας λόγια.
Δεν έχω ξαναδιαβάσει τη «φωνή» μου ίσως γιατί δεν έχω δώσει ποτέ συνέντευξη σε κάποιον! Έχω συνηθίσει να γράφω απευθείας τις σκέψεις μου… Παρόλα αυτά η αλήθεια είναι ότι πλησίασε κατά πολύ στο ύφος που θα τα έγραφα και αυτό είναι συγκινητικό!
Οι μόνες διορθώσεις που έκανα αφορούσαν την ακρίβεια κάποιων στοιχείων. Η πένα σε αυτήν την περίπτωση είναι δική σας και τη σέβομαι.
Θα ήθελα ωστόσο να τονιστεί κάπου η σημασία του συνόλου και όχι τόσο του ατόμου (της Χαράς) μιας και χωρίς το σύνολο δυστυχώς είναι πολύ πιθανόν η Χαρά να μην είχε να μοιραστεί τίποτα για το περσινό της σχολείο με τους ευγενικούς συνεπιβάτες της. . .
Θα χαρώ να μάθω πότε θα μπορώ να δω το άρθρο σας στην ιστοσελίδα σας.
Με εκτίμηση,
Χαρά
… » Αυστηρά; Η καρδιά μου το ήξερε… Μαυροντυμένα έρχονταν στο σχολείο, οδηγώντας μαύρα πανάκριβα δίθυρα 4χ4, μικρά παιδιά, αγριμάκια, κι έμοιαζαν τ΄ αυτοκίνητα σαν να μην τα οδηγούσε κανείς… Μήτε την γλώσσα τους καταλάβαινα… Δεν το έδειξα, όμως, σιγά σιγά την έμαθα, έμαθαν κι αυτά την δική μου… Αφού να φανταστείς, στην Αθήνα στο μέγαρο μουσικής, είχαν τελειώσει οι χοροί κι όμως παρέμεναν στην σειρά και δεν πλησίαζαν, κι όταν πήγα κοντά και τους ρώτησα, «γιατί παιδιά δεν πάτε να φάτε κάτι στον μπουφέ;» «δεν τρώμε εμείς σαν τσι διακονιάρηδες» μου εξήγησαν, και σπεύσαμε με τη συνάδελφο μου να τα σερβίρουμε επιστρατεύοντας μάλιστα όλη μας την πειθώ να φάμε μαζί τους μη νιώσουν μια ακόμη αποξένωση…
…» Είναι αλήθεια αυτό που λένε, εγκαταλελειμμένα χωριά, αφημένα στην μοίρα τους, από το 1951 δεν είχε πατήσει αστυνομία εκεί… Ο «πολιτισμός» όμως, «των καναλιών» είχε καταφέρει και τρύπωσε απ΄ τον αέρα… Κι έτσι ήρθαν τ΄ αυτοκίνητα, και τα κινητά, και το ουίσκυ, και τα καλάζνικοφ… Και τα καινούργια όπλα και το χασίς κι η κόκα… Έτσι ήρθαν κι αυτά.
…» Όμως μ΄ αγάπησαν γιατί τ΄ αγάπησα, -τόσο φιλόξενους ανθρώπους δεν έχω δει στη ζωή μου και μας σεβότανε απεριόριστα σ΄ όλο το χωριό … Είχε όλος ο Σύλλογός μας ζήλο επιμονή κι υπομονή, όλοι σκοτωνόμασταν για τα παιδιά μας, έτυχε έτσι, κι ο Διευθυντής κι η συναδέλφισσά μου, η φίλη μου που ήμασταν μαζί… στηρίζαμε ο ένας τον άλλον.
Έτσι στο τέλος της χρονιάς, πήραμε μαζί 16 παιδιά, και στο Παγκρήτιο διαγωνισμό χορού, κερδίσαμε το πρώτο Βραβείο. Και μετά χορέψαμε στο Μέγαρο Μουσικής. Έτσι έγινε και βρεθήκαμε στην Αθήνα…
Και να ΄ξερες τι ακούγαμε στον Παγκρήτιο από συναδέλφους… «Χαλάτε την πιάτσα εσείς…» κι αυτό ήταν το λιγότερο… Δυο χρόνια, περνούσα με τ΄ αυτοκίνητο μέσα απ΄ τ΄ Ανώγια για να πάω στα Λιβάδια κάθε πρωί, και είπαν ακόμα, «το μόνο αυτοκίνητο που δεν ήταν βαποράκι…» Ευτυχώς…
…» Δεν είχα επιλογή, ή πήγαινα ή δεν πήγαινα κι έμενα άνεργη για άλλον ένα χρόνο, και δεν είχα ιδέα, δεν μ΄ ενημέρωσε κανείς, γιατί όσους ενημέρωναν, έκαναν τα αδύνατα δυνατά να φύγουν.
Όμως πήγα και θα ξαναπήγαινα…
…» Εγκαταλελειμμένα. Εγκαταλελειμμένα πράγματι. Είναι αλήθεια αυτό που λένε.
Κι οι πολιτικοί; Ίσως να είναι αλήθεια και ότι ποτέ δεν ψήφισαν, ότι οι «Καλπογιάννηδες» τα βάζανε μόνοι τους τα ψηφοδέλτια και οι ίδιοι τα μετρούσαν… Γιατί…
…» Σ΄ όλο το χωριό δεν υπήρχε ούτε ένα όνομα σε -άκης. Ούτε Ένα. Είναι αυτή η ιστορία με τα επίθετα… «Τα Ζωνιανιά δεν πατήθηκαν ποτέ, απ΄ τους Τούρκους», έλεγαν…
«Τώρα βλέπω αυτά που γίνονται και πονάει η καρδιά μου… Tα παιδιά μου λέω, τι να απογίνανε…»
Και βούρκωσε η Χαρά, δυο χρόνια Φιλόλογος ειδικών μαθησιακών δυσκολιών… Αναπληρώτρια ήταν, στο γυμνάσιο Κράνας ανάμεσα στα Ζωνιανά και στα Λιβάδια-είχαμε πιάσει την κουβέντα στο αεροπλάνο γυρνώντας στην Αθήνα- και δεν χόρταινα να την ακούω.
«… Γιατί καμιά φορά, μια Δασκαλίτσα, κουβαλάει στους ώμους της όλη την Κρήτη. Και κουβαλώντας όλη την Κρήτη κουβαλάει κι όλη την Ελλάδα. «Αυτήν την Ελλάδα που μας έμεινε» που λέει ο Ελύτης ή «την παράλληλη Ελλάδα» που λέει κι ο Γραμματικάκης στο κείμενο του…», σκεφτόμουν…
Γεια σου Χαρά… Μια χαρά κοπέλι είσαι… Κι η ειδικότητά σου: «Φιλόλογος Ειδικών Δυνάμεων».
Κι αν πήγαιναν σαν και σένα στα Ζωνιανιά να διδάξουν και να εμπνεύσουν όλα αυτά τα χρόνια; … Όχι πολλές… Είκοσι δασκάλες σαν και σένα απ΄ το 51, αν πήγαιναν, ίσως δεν χρειαζόταν να πατήσει το πόδι του εκεί, κανείς πολιτικός… Καμιά Αστυνομία...
Γιατί τέτοια Πολιτική και τέτοια Αστυνομία… Καλύτερα να μην πήγαιναν ποτέ…
- Αγρίμια κι αγριμάκια μου,λάφια μου μερωμένα,πέστε μου που 'ναι οι τόποι σας,που 'ναι τα χειμαδιά σας;- Γκρεμνά' ναι εμάς οι τόποι μας,λέσκες τα χειμαδιά μας,τα σπηλιαράκια του βουνούείναι τα γονικά μας.
Κύριε Γιάννη,
Ευχαριστώ πολύ για το άρθρο και τα καλά σας λόγια.
Δεν έχω ξαναδιαβάσει τη «φωνή» μου ίσως γιατί δεν έχω δώσει ποτέ συνέντευξη σε κάποιον! Έχω συνηθίσει να γράφω απευθείας τις σκέψεις μου… Παρόλα αυτά η αλήθεια είναι ότι πλησίασε κατά πολύ στο ύφος που θα τα έγραφα και αυτό είναι συγκινητικό!
Οι μόνες διορθώσεις που έκανα αφορούσαν την ακρίβεια κάποιων στοιχείων. Η πένα σε αυτήν την περίπτωση είναι δική σας και τη σέβομαι.
Θα ήθελα ωστόσο να τονιστεί κάπου η σημασία του συνόλου και όχι τόσο του ατόμου (της Χαράς) μιας και χωρίς το σύνολο δυστυχώς είναι πολύ πιθανόν η Χαρά να μην είχε να μοιραστεί τίποτα για το περσινό της σχολείο με τους ευγενικούς συνεπιβάτες της. . .
Θα χαρώ να μάθω πότε θα μπορώ να δω το άρθρο σας στην ιστοσελίδα σας.
Με εκτίμηση,
Χαρά
2 comments:
καλησπέρα κι από εδώ!!!
Καλησπέρα!
:)
Post a Comment