Κι ο έρωτας άλυτο μυστήριο,
φωνάζεις,
μα δεν ακούει κανείς.
Φωνάζεις να λύσεις τα μάγια...
Τα αρχέγονα φτερά που σου άφησαν κληρονομιά οι αγγέλοι,
κέρινα κι αυτά.
Λιώνουν με την πρώτη μεγάλη φωτιά,
κι εσύ πλάσμα γλυκό,
πλασμένο για τον έρωτα
καταριέσαι την πλάση.
Καταριέσαι την ανόητη καρδιά και το άκαρδο μυαλό.
Γιατί;
Ρωτάς ξανά και ξανά...
Μια απάντηση δεν πήρες μέχρι τώρα.
Μα δεν φοβάσαι πια γιατί έμαθες να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια
μέχρι να στρέψουν εκείνοι το βλέμμα τους,
μέχρι να ενοχληθούν από τη μεγάλη τάχα αδιακρισία σου,
μέχρι να σε ερωτευθούν,
μέχρι να τα κλείσουν μια για πάντα.
Και τα βράδια μοναχή δεν φοβάσαι εκείνο το μεγάλο θέλω που έγινε πρέπει.
Όχι πια.
13 comments:
Παντα στα ματια να κοιτας την ψυχη των αλλων,και τον ιδιο τον ερωτα.
Να μην κανεις πισω οχι εσυ,οχι εγω ,οχι κανενας.........
Έτσι θέλω να ζω, sanjo.
Έτσι...και να μπορώ να κοιτάζω κατάματα τους άλλους και τον εαυτό μου.
Μα πάντα κάποιος βρίσκεται να φοβάται...είτε οι άλλοι, είτε εγώ η ίδια.
Δεν είναι κακό, είναι ανθρώπινο. Το θέμα είναι να μην φοβόμαστε τους φόβους μας.
Και να γνωρίζουμε πως είναι πιο αληθινό το να παραδεχόμαστε καμιά φορά πως δεν βαστάμε ολάκερη την αλήθεια στους μικρούς μας ώμους.
Καλώς ήρθες...
@ sanjo, παρεπιπτόντως δεν θα ξεχάσω ποτέ τα "γυναικόμηλα"...
:)
Ανθρώπινη δειλία. Όπου "ανθρώπινος" εννοούμε "δικαιολογημένος". Σωστά.
Και μετά τι; Φρένο;
Το θέλω παύει να είναι θέλω όταν γίνεται πρέπει; Δεν μπορεί, κάποιες φορές θα συνυπάρχουν. Πρέπει να μπορούν, θέλω να μπορούν..
Καλημέρα σου :)
Μετράς τις δυνάμεις σου.
Ανταγωνίζεσαι τον εαυτό σου.
Κατανοείς τον κόσμο.
Αναλογίζεσαι τα εφόδια.
Βάζεις χάνζαπλαστ στις πληγές.
Μεταμορφώνεις τα θέλω.
Βαστάς τα πρέπει.
Παραδέχεσαι την αλήθεια.
Νιώθεις δειλός.
Είσαι άνθρωπος.
Δικαιο - λογία.
Δικαιο - λογικό.
Λογικά δίκαιο.
Nefelia, μπορείς να κάνει ό,τι θέλεις.
Κι αν το θέλω γίνει πρέπει θα έχει γίνει επειδή το θέλησες.
Όσο για το μετά, άγνωστο.
Ολάκερη στο τώρα.
Καλή σου μέρα.
:)
Υπάρχει η αγάπη
Υπήρχε από πάντα
Σκάβει από μέσα τον πλανήτη
Σιγά σιγά ρουφάει τα σωθικά του
Κι όλο μας ονειρεύεται
Την ώρα που βουλιάζουμε στο τίποτα
Μια για πάντα
Κι ύστερα η σιωπή
Ως που να ξεπεταχτούν
Καινούργιες ράτσες
Για να μιλούν
Πως κάποια πλάσματα
Προϊστορικά ζήσαν και βασίλεψαν
Στην πλάτη του θάνατου
Γεμάτη σπυριά
Γεμάτη αγάπη
Κι ούτε οι θεοί τους ξέραν
Τι εννοούσαν
Μ' αυτή τη λέξη
Τρύπες
Λες ούτε ο Θεός μας να ξέρει τι σημαίνει αυτή η λέξη?
Υπάρχουν τόσες όψεις για να δει κανείς αυτό το άθλιο νόμισμα...και έχω τι φρικτή υποψία πως δεν είναι μονάχα δύο...
Αγάπη...αγάπη...
Δεν ξέρω τι είναι τούτο... αλλά είμαι φοβερά ευτυχής στην ιδέα και μόνο του απειροελάχιστου βιώματός της.
Δεν θέλω να φύγω από αυτή τη ζωή ξένη με την αγάπη, όποιος κι αν είναι ο ορισμός της, όποιο κι αν είναι το κόστος της.
Πολύ όμορφο το απόσπασμα από τις τρύπες.
Καλησπέρα,paraloge.
στα μάτια και στα χείλη...για να βλέπεις πως σχηματίζονται μαζί τα βλέμματα κι οι λέξεις...ή οι σιωπές...
@ navigator, τι όμορφο και τι αληθινό...και πόσο σπάνιο μια αλήθεια να είναι όμορφη. Καλημέρα...όλη μέρα!
ο έρωτας
ένα μεγάλο μυστήριο
και η απουσία επίσης
και η διαχρονική συνουσία της όποιας ταραχής
βυθισμένη στον αφρό κρασιού σε ποτήρι χαμηλό
υπό πίεση γεμισμένο
σαν την επιστροφή
από την άγνοια
από την αδράνεια
από την φαντασιακή επίπληξη των δήθεν ειδικών...
και των μυαλών τα κρύσταλλα
σε λίγο καφέ ζεσταίνουν την επιφάνεια...
και τα πατώματα τρίζουν
και τα πέλματα τραγοδούν..
Σε φιλώ.
Επέστρεψα
Χορεύουμε;
...ο έρωτας, τι ανυπόφορα ηδονικός που είναι, θέε μου...
πόση ομορφιά μπορεί να έχει ο πόνος τούτος...
και η απουσία που αντέχεται τίποτα άλλο παρά λησμονιά.
Χάρηκα που επέστρεψες. Κι εγώ είμαι λίγο απούσα τον τελευταίο καιρό...Αλλαγές μέσα μου.
Τα μάτια αρχίζουν να βλέπουν διαφορετικά και η καρδιά αλλιώτικα να χτυπά.
Εννοείται πως χορεύουμε.
Δεν θα μπορούσα να αρνηθώ μια τέτοια χαρά, άλλωστε.
πρόσκληση κυρία μου...
Έρχομαι...φυλάξου...
:)
Post a Comment