Ένα δέντρο το ρούφηξε η γη.
Γύρισε ολάκερο στις ρίζες του.
Μάνα γη, γιατί σε φοβούνται οι άνθρωποι;
Κι ακόμα δεν κατάλαβα τι πιότερο μας κατατρώει...
Η ανυπαρξία ή το άγνωστο;
Μα τι σημασία έχουν πια όλα αυτά;
Το μόνο που απέμεινε στην πλάση τούτη
μια γυναίκα στα λευκά να παίζει τσέλο...
γαλήνια προσμένοντας να αρχίσει
να χτίζεται από το μηδέν ο κόσμος.
19 comments:
na giati, i like you!
@vavanta, μου αρέσει πολύ που έρχεσαι απρόσμενα και κάνεις το σχόλιό σου...πάντα ανάλαφρο και αισιόδοξο, γεμάτο χαρά και ανεμελιά... Στ' αλήθεια...
Να 'σαι καλά και να έρχεσαι
:)
Πολλά ωραία τα ποιήματα σας...
Καλή τύχη tanguera στον διαγωνισμό!
Από τον σκοινοβάτη τις καλύτερες ευχές, και καλή Άνοιξη!
To παραπάνω γραπτό έχει κάποια στοιχεία που επαναλαμβάνονται στα γραπτά σου που προφανώς σε εκφράζουν και καλά κάνουν. Το δέος μπροστά στο άγνωστο και η γαλήνια (παθητική;)αντιμετώπιση του από την γυναίκα-το θηλυκό στοιχείο. Η ανάγκη σου μου είναι πολύ οικεία. Σε φιλώ
Μα ο κόσμος ποτέ πια
ποτέ δεν θα γυρίσει στο μηδέν
Και τα λευκά, μαυρίζουν
και το τσέλο βουβή μουσική ηχεί
Και η ανυπαρξία, το άγνωστο
ένα γίνονται και λιώνουν
Κι αυτό που εσένα κατατρώει
ανθρώπους αλλιώτικους λυτρώνει
Και η γη, αυτή η μάνα
πλέον δε ρουφά, μα μόνο φτύνει
Κι εσύ ελπίδα;
Χάθηκες; Ή είσαι μόνη σου θαρρώ;
Και το γιατί γίνεται χάδι της στιγμής...
@ skoinovati, ευχαριστώ πολύ.
Για έναν άνθρωπο γεμάτο ανασφάλειες είναι μεγάλη υπόθεση δυο καλές, ειλικρινείς κουβέντες...
Ευχαριστώ πολύ.
Εύχομαι λοιπόν κι εγώ καλή άνοιξη γεμάτη δημιουργικότητα, αγάπη κόκκινες τουλίπες και άγριες παπαρούνες. Να 'σαι καλά.
Θα περάσω κι εγώ από σένα...
Είμαι λίγο εκτός αυτόν τον καιρό.
Φιλιά.
@ ergaleio, πόσο χαίρομαι κάθε φορά που περνάς από εδώ και αφήνεις το σχόλιο σου. Ίσως γιατί, όπως γράφεις κι εσύ, οι ανάγκες μου σου είναι οικείες και τούμπαλιν...είναι κάτι που έχω καταλάβει κι εγώ.
Έχεις απόλυτο δίκιο. Στα γραπτά μου επαναλαμβάνονται οι ίδιες ανησυχίες στολισμένες με άλλα λόγια και αποτυπένες με άλλες λέξεις κάθε φορά. Προσπαθώ να ομορφύνω τους φόβους μου. Μάταιος αγώνας μα δεν έχω άλλη επιλογή. Μόνο έτσι μπορώ να τους αντιμετωπίσω, να τους εξασθενίσω και τελικά να τους εξουδετερώσω.
Το συγκεκριμένο γραπτό αποτελεί απόδοση ενός ονείρου που είχα (περίπου συνειδητό)... Η αίσθηση της γαλήνιας προσμονής, καθόλου παθητικής, έχει μείνει αποτυπωμένη στο μνημονικό μου. Αυτή η γυναίκα είχε μια ήρεμη δύναμη και ήταν σαν να έκλεινε μέσα σε κείνους τους ήχους ολάκερη της σοφία της ανθρωπότητας. Δεν ξέρω, πολύ περίεργο ήταν. Μακάρι να με βοηθούσαν παραπάνω οι λέξεις...
Να σαι καλά και να προσέχεις.
Σε φιλώ.
@ paraloge, τι ωραίο σχόλιο...στ' αλήθεια...
Συγχώρα με όμως που θα διαφωνήσω.
Ακόμα κι αν ο κόσμος δεν μηδενιστεί ποτέ και ολάκερος ο κόσμος μαυρίσει, ακόμα και αν ο ήχος άλαλος βαφτιστεί και η ελπίδα η στερνή θανατωθεί, το γιατί δεν θα γίνει ποτέ χάδι...ποτέ. Αγρύπνιες, μαχαίρι κοφτερό, χορός και ποίημα, δάκρυα και γέλιο, μα χάδι ποτέ.
Καλό σου βράδυ.
Η μανα γη εχει γιορτη αυριο?
@ stereotype, για τη μάνα γη κάθε μέρα είναι μια μικρή γιορτή.
Δεν θα πει ποτέ όχι όμως σε μια από καρδιάς ευχή...
:)
Φιλιά.
μάλλον η ανυπαρξία...
ίσως γιατί το άγνωστο μοιάζει στα μάτια μου περισσότερο με τροφή.
Αληθινά ξεχωριστό το βύθισμα του δέντρου μέσα από τα λόγια σου
και φανερά ελεγειακός ο ήχος του τσέλου
με την γυναίκα στα λευκά
να τον μετουσιώνει σε ηδονή.
Μη σταματάς να κλείνεις ματιά στα ονειρέματά σου...
άλλωστε οφείλουν στο όνομά τους να είναι συνειδητά.
Σε φιλώ.
Μια γυναίκα με ένα τσέλο...και ένας άντρας με ένα bandoneon...αυτός δίνει το ρυθμό, και εκείνη παίζει το θέμα από το libertango...:)
Όμορφο post...
υ.γ. ναι...ασχολούμαι...
@dim, τρομερά και τα δύο.
Απόλυτα και σχετικά πιάνονται χέρι με χέρι και χορεύουν χορό ανίκητο και αέναο.
Με γκρεμίζουν και με αναγεννούν.
Τροφή και πληγή.
Δεν ξέρω να προτιμώ και να διαλέγω.
Είμαι ανίκανη στις αποφάσεις.
Ξέρω όμως να νιώθω.
Και νιώθω τι πρέπει να μάθω.
Φιλιά πολλά.
Πάντα απίστευτα όμορφα τα σχόλια σου...
@ navigator, αλήθεια; Πόσο καιρό χορεύεις;
Επιτέλους βρίσκω έναν διαδικτυακό καβαλιέρο!
Λίγο δυστυχώς...
sorry που άργησα τόσο να σου απαντήσω αλλά όπως μπορείς να περάσεις να δεις...έλειπα...!
http://melani-stin-asphalto.blogspot.com/2008/03/im-back.html
Λόγια-λόγια ,πολλές με ή χωρίς νόημα λέξεις,σου πέρασε απο το νου ποτέ οτι μπορείς να ζείς χωρίς λόγια χωρίς σκέψεις.
Να δημιουργείς χωρίς να ρωτάς γιατί;
Yπάρχει ενας κόσμος που δημιουργεί στα γιαπιά στα χωράφια στις θάλασσες,στις υπόγειες στοές εκεί που άνθρωπος καταξιώνεται γιατί προσφέρει χωρίς να ρωτά ποιος είναι που παει,χαίρεται γιαυτό που είναι και που κάνει.
@ Navigator, δεν πειράζει που άργησες...κι εγώ άργησα εξάλλου.
Αν συνεχίσεις το τάνγκο θα δεις ότι θα το λατρέψεις...
Καλησπέραααα!
@ Απρόσκλητε, καλώς μας ήρθες.
Ναι, μου έχει περάσει αυτό από το μυαλό. Για να πω την αλήθεια, θα ήθελα να τα σταματήσω όλα και να γίνω σαν αυτόν τον κόσμο που περιγράφεις. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Και ίσως μια μέρα να γίνω...
Δεν ήμουν πάντα έτσι ξέρεις. Έγινα.
Ωστόσο, μπορείς να μου πεις κι εσύ κάτι;
Δεν μπορώ να σου πω τίποτα γιατί προσπαθώ με πολύ κόπο να γίνω αυτό που περιγράφω.Αν ανοίξω διάλογο είναι σαν να εγκαταλείπω τη προσπάθεια .Απο την άλλη μεριά προβληματίζομαι μήπως αυτά τα λόγια οι σκέψεις με διαφοροποιούν απο τα ζώα ,οπως λέει η τρέχουσα αντίληψη για το κόσμο.Αλλά και αυτό δεν το γνωρίζω γιατί ίσως και τα ζώα σκέφτονται σαν και μας.Εχω πέσει σε ενα κύκλο ερωτημάτων που με οδηγούν σε αδιέξοδο.Μήπως η έλειψη πειστικών απαντήσεων με κάνει να σκέφτομαι ετσι κα σε μια στιγμή παρόρμησης προσπάθησα να σου θυμήσω κατι που και σενα σου εχει περάσει απο το μυαλό αλλά εντούτοις σου αρέσουν οι λέξεις και οι σκέψεις που ταξιδεύουν μαζί με αυτές.πχ< ήχος άλαλος βαπτιστεί>
Post a Comment