Υπόσχεση

Μια μέρα σου υπόσχομαι...θα γίνουμε ένα με αυτό
που διαπερνά τα πάντα.

Φεύγω...

Ήρθε η ώρα.

Δεν ήταν όμορφα, έχω μάθει εξάλλου να μην λέω ψέματα.

Ήταν άσχημα. Πολύ άσχημα.

Αλλά δεν υπήρχε άλλος δρόμος.

Και αυτός ο δρόμος μου έμαθε πολλά.

Θα προσπαθήσω να μην τον ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.

Χαίρομαι για όλους όσους γνώρισα εδώ μέσα.

Πραγματικά...

Απλώς, φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή μας που πρέπει να επιλέξουμε τι θέλουμε

και να κατανοήσουμε εκ βαθέων τι θα μας έκανε πραγματικά ευτυχισμένους.

Ίσως τα ξαναπούμε σε άλλα επίπεδα, σε άλλες διαστάσεις, κάτω από άλλες συνθήκες

ή και τις ίδιες. Ίσως βέβαια να μην τα ξαναπούμε και ποτέ.

Να είμαστε όλοι καλά και κάθε μέρα να γινόμαστε όλο και πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι,

όποιο κι αν είναι το κόστος.

Και κάθε μέρα να είναι μια άλλη μέρα έστω και κάτω από τον ίδιο ουρανό,

έστω και κάτω από τον ίδιο ήλιο.

Γειά μας.

: )

Αναγκαίον...

Όταν κάτι δεν είναι καλό, είναι κακό.
Όταν το κακό είναι αναπόφευκτο, είναι αναγκαίο κακό.
Όταν το κακό είναι αναγκαίο, τότε είναι καλό.

Ονείρεμα

Ένα δέντρο το ρούφηξε η γη.
Γύρισε ολάκερο στις ρίζες του.
Μάνα γη, γιατί σε φοβούνται οι άνθρωποι;
Κι ακόμα δεν κατάλαβα τι πιότερο μας κατατρώει...
Η ανυπαρξία ή το άγνωστο;
Μα τι σημασία έχουν πια όλα αυτά;
Το μόνο που απέμεινε στην πλάση τούτη
μια γυναίκα στα λευκά να παίζει τσέλο...
γαλήνια προσμένοντας να αρχίσει
να χτίζεται από το μηδέν ο κόσμος.

Το μεγάλο θέλω που έγινε πρέπει

Κι ο έρωτας άλυτο μυστήριο,
φωνάζεις,
μα δεν ακούει κανείς.
Φωνάζεις να λύσεις τα μάγια...
Τα αρχέγονα φτερά που σου άφησαν κληρονομιά οι αγγέλοι,
κέρινα κι αυτά.
Λιώνουν με την πρώτη μεγάλη φωτιά,
κι εσύ πλάσμα γλυκό,
πλασμένο για τον έρωτα
καταριέσαι την πλάση.
Καταριέσαι την ανόητη καρδιά και το άκαρδο μυαλό.
Γιατί;
Ρωτάς ξανά και ξανά...
Μια απάντηση δεν πήρες μέχρι τώρα.
Μα δεν φοβάσαι πια γιατί έμαθες να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια
μέχρι να στρέψουν εκείνοι το βλέμμα τους,
μέχρι να ενοχληθούν από τη μεγάλη τάχα αδιακρισία σου,
μέχρι να σε ερωτευθούν,
μέχρι να τα κλείσουν μια για πάντα.
Και τα βράδια μοναχή δεν φοβάσαι εκείνο το μεγάλο θέλω που έγινε πρέπει.
Όχι πια.

Απλώς ζην

Τα χνώτα έκαναν την εμφάνισή τους.

Γιατί για να γίνουν τα αόρατα ορατά

χρειάζονται απότομες πτώσεις στις θερμοκρασίες της ζωής.

Διαφορετικά υπολογίζεις τα μάτια για μάτια

και βαφτίζεις το είδωλό σου εαυτό.

Ζήσε απλά ή απλά ζήσε και τότε θα βιώσεις

ολάκερη την χαώδη πολυπλοκότητα του "απλώς ζην".

Ένας εντυπωσιακός (ά)τίτλος.

Τόσον καιρό εκείνη η σπείρα,
σαν να έβγαινε από τα έγκατα της γης και ήθελε να φτάσει ίσαμε την άκρη που δεν έχει ο ουρανός.

Κι εσύ έπρεπε να φτάσεις χαμηλά,

να πέσεις σαν σκυλί στα τέσσερα

για να την δεις και να την κλείσεις σε κάθε κύτταρό σου.

Έτσι έπρεπε να γίνει

κι ας ξέρεις πως δεν πρέπει να σκέφτεσαι έτσι,

έτσι πρέπει για να αντέξεις το βάρος της μοιραίας τύχης.

Επιλέγεις ή όχι, πρέπει να μάθεις να είσαι ευτυχισμένος.

Πρέπει να ζήσεις...στο επιτάσσει η ζωή.

Έτσι έπρεπε.

Μακά(β)ριο πλάσμα

κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση

αυτού που δεν είσαι και δεν θέλεις πια να είσαι,

αυτού που δεν είσαι και θέλεις να γίνεις,

αυτού που είσαι και θέλεις να κρατήσεις,

αυτού που δεν είσαι και ορκίστηκες να αηδιάζεις στην ιδέα να γίνεις.

Ζωή, χώμα, νερό και πνοές μου, βλέμματα σημάδι, έρωτες...

τι μουσικές παίζουν όλα στο στομάχι μου και

τι λαβύρινθους μπλέκουν στο μυαλό μου.

Θεική πνοή του άπιαστου κράτα με ζωντανή σ' αυτό το ατέρμoνο σχήμα

και υπόσχομαι να είμαι έτοιμη για πτώσεις και ανόδους

σε κάθε δευτερόλεπτο του ανύπαρκτου χρόνου.

Δυό δάχτυλα σιωπή...

Δυό δάχτυλα σιωπή στο δωμάτιο, στο τραπεζάκι, στην άκρη της βιβλιοθήκης.
Δυό δάχτυλα σιωπή για όλα όσα είπες αλλά ήταν σαν να μην μιλούσες.
Δυό δάχτυλα σιωπή για εκείνα που επιμελώς μηρύκαζες χρόνια τώρα.
Και για τα άλλα τα πάντα ανείπωτα.
Όχι, όχι δεν πρόκειται να τα πω.
Έτσι ανείπωτα θα μείνουν για να θυμάμαι κάτι από τον εαυτό μου.
Τα γράφω σε χαρτί, τα ζωγραφίζω βουτηγμένα σε χρώματα, τα χορεύω με τα χέρια
μα πότε δεν τα λέω.
Δυό δάχτυλα σιωπή.
Ένα για τη δική μου κι ένα για τη δική σου.
Τι κι αν ψάχνουμε κι οι δυο την ευτυχία...
Μπορεί για μας ευτυχία να είναι τούτο: Η σιωπή.

Αγρίμια και αγριμάκια μου...

Από την εφημερίδα "ΣΥΝ(+)είδηση"

«Δεν έχω άλλη εικόνα απ΄ την πρώτη μέρα που μπήκα στην τάξη μου… ΄Ημουν τόσο ανυποψίαστη… Μόνον αυτή έχω. Έγραφα στον πίνακα τ΄ όνομά μου… Κι όταν γύρισα, αράδιαζε σφαίρες πιστολιού ο Μανωλιός, στο πρώτο θρανίο, «βάλε γρήγορα μέσα τις σφαίρες και βγάλε το βιβλίο σου», είχα πει αυστηρά…»
… » Αυστηρά; Η καρδιά μου το ήξερε… Μαυροντυμένα έρχονταν στο σχολείο, οδηγώντας μαύρα πανάκριβα δίθυρα 4χ4, μικρά παιδιά, αγριμάκια, κι έμοιαζαν τ΄ αυτοκίνητα σαν να μην τα οδηγούσε κανείς… Μήτε την γλώσσα τους καταλάβαινα… Δεν το έδειξα, όμως, σιγά σιγά την έμαθα, έμαθαν κι αυτά την δική μου… Αφού να φανταστείς, στην Αθήνα στο μέγαρο μουσικής, είχαν τελειώσει οι χοροί κι όμως παρέμεναν στην σειρά και δεν πλησίαζαν, κι όταν πήγα κοντά και τους ρώτησα, «γιατί παιδιά δεν πάτε να φάτε κάτι στον μπουφέ;» «δεν τρώμε εμείς σαν τσι διακονιάρηδες» μου εξήγησαν, και σπεύσαμε με τη συνάδελφο μου να τα σερβίρουμε επιστρατεύοντας μάλιστα όλη μας την πειθώ να φάμε μαζί τους μη νιώσουν μια ακόμη αποξένωση…
…» Είναι αλήθεια αυτό που λένε, εγκαταλελειμμένα χωριά, αφημένα στην μοίρα τους, από το 1951 δεν είχε πατήσει αστυνομία εκεί… Ο «πολιτισμός» όμως, «των καναλιών» είχε καταφέρει και τρύπωσε απ΄ τον αέρα… Κι έτσι ήρθαν τ΄ αυτοκίνητα, και τα κινητά, και το ουίσκυ, και τα καλάζνικοφ… Και τα καινούργια όπλα και το χασίς κι η κόκα… Έτσι ήρθαν κι αυτά.
…» Όμως μ΄ αγάπησαν γιατί τ΄ αγάπησα, -τόσο φιλόξενους ανθρώπους δεν έχω δει στη ζωή μου και μας σεβότανε απεριόριστα σ΄ όλο το χωριό … Είχε όλος ο Σύλλογός μας ζήλο επιμονή κι υπομονή, όλοι σκοτωνόμασταν για τα παιδιά μας, έτυχε έτσι, κι ο Διευθυντής κι η συναδέλφισσά μου, η φίλη μου που ήμασταν μαζί… στηρίζαμε ο ένας τον άλλον.
Έτσι στο τέλος της χρονιάς, πήραμε μαζί 16 παιδιά, και στο Παγκρήτιο διαγωνισμό χορού, κερδίσαμε το πρώτο Βραβείο. Και μετά χορέψαμε στο Μέγαρο Μουσικής. Έτσι έγινε και βρεθήκαμε στην Αθήνα…
Και να ΄ξερες τι ακούγαμε στον Παγκρήτιο από συναδέλφους… «Χαλάτε την πιάτσα εσείς…» κι αυτό ήταν το λιγότερο… Δυο χρόνια, περνούσα με τ΄ αυτοκίνητο μέσα απ΄ τ΄ Ανώγια για να πάω στα Λιβάδια κάθε πρωί, και είπαν ακόμα, «το μόνο αυτοκίνητο που δεν ήταν βαποράκι…» Ευτυχώς…
…» Δεν είχα επιλογή, ή πήγαινα ή δεν πήγαινα κι έμενα άνεργη για άλλον ένα χρόνο, και δεν είχα ιδέα, δεν μ΄ ενημέρωσε κανείς, γιατί όσους ενημέρωναν, έκαναν τα αδύνατα δυνατά να φύγουν.
Όμως πήγα και θα ξαναπήγαινα…
…» Εγκαταλελειμμένα. Εγκαταλελειμμένα πράγματι. Είναι αλήθεια αυτό που λένε.
Κι οι πολιτικοί; Ίσως να είναι αλήθεια και ότι ποτέ δεν ψήφισαν, ότι οι «Καλπογιάννηδες» τα βάζανε μόνοι τους τα ψηφοδέλτια και οι ίδιοι τα μετρούσαν… Γιατί…
…» Σ΄ όλο το χωριό δεν υπήρχε ούτε ένα όνομα σε -άκης. Ούτε Ένα. Είναι αυτή η ιστορία με τα επίθετα… «Τα Ζωνιανιά δεν πατήθηκαν ποτέ, απ΄ τους Τούρκους», έλεγαν…

«Τώρα βλέπω αυτά που γίνονται και πονάει η καρδιά μου… Tα παιδιά μου λέω, τι να απογίνανε…»
Και βούρκωσε η Χαρά, δυο χρόνια Φιλόλογος ειδικών μαθησιακών δυσκολιών… Αναπληρώτρια ήταν, στο γυμνάσιο Κράνας ανάμεσα στα Ζωνιανά και στα Λιβάδια-είχαμε πιάσει την κουβέντα στο αεροπλάνο γυρνώντας στην Αθήνα- και δεν χόρταινα να την ακούω.
«… Γιατί καμιά φορά, μια Δασκαλίτσα, κουβαλάει στους ώμους της όλη την Κρήτη. Και κουβαλώντας όλη την Κρήτη κουβαλάει κι όλη την Ελλάδα. «Αυτήν την Ελλάδα που μας έμεινε» που λέει ο Ελύτης ή «την παράλληλη Ελλάδα» που λέει κι ο Γραμματικάκης στο κείμενο του…», σκεφτόμουν…

Γεια σου Χαρά… Μια χαρά κοπέλι είσαι… Κι η ειδικότητά σου: «Φιλόλογος Ειδικών Δυνάμεων».
Κι αν πήγαιναν σαν και σένα στα Ζωνιανιά να διδάξουν και να εμπνεύσουν όλα αυτά τα χρόνια; … Όχι πολλές… Είκοσι δασκάλες σαν και σένα απ΄ το 51, αν πήγαιναν, ίσως δεν χρειαζόταν να πατήσει το πόδι του εκεί, κανείς πολιτικός… Καμιά Αστυνομία...
Γιατί τέτοια Πολιτική και τέτοια Αστυνομία… Καλύτερα να μην πήγαιναν ποτέ…

- Αγρίμια κι αγριμάκια μου,λάφια μου μερωμένα,πέστε μου που 'ναι οι τόποι σας,που 'ναι τα χειμαδιά σας;- Γκρεμνά' ναι εμάς οι τόποι μας,λέσκες τα χειμαδιά μας,τα σπηλιαράκια του βουνούείναι τα γονικά μας.

Κύριε Γιάννη,
Ευχαριστώ πολύ για το άρθρο και τα καλά σας λόγια.
Δεν έχω ξαναδιαβάσει τη «φωνή» μου ίσως γιατί δεν έχω δώσει ποτέ συνέντευξη σε κάποιον! Έχω συνηθίσει να γράφω απευθείας τις σκέψεις μου… Παρόλα αυτά η αλήθεια είναι ότι πλησίασε κατά πολύ στο ύφος που θα τα έγραφα και αυτό είναι συγκινητικό!
Οι μόνες διορθώσεις που έκανα αφορούσαν την ακρίβεια κάποιων στοιχείων. Η πένα σε αυτήν την περίπτωση είναι δική σας και τη σέβομαι.
Θα ήθελα ωστόσο να τονιστεί κάπου η σημασία του συνόλου και όχι τόσο του ατόμου (της Χαράς) μιας και χωρίς το σύνολο δυστυχώς είναι πολύ πιθανόν η Χαρά να μην είχε να μοιραστεί τίποτα για το περσινό της σχολείο με τους ευγενικούς συνεπιβάτες της. . .

Θα χαρώ να μάθω πότε θα μπορώ να δω το άρθρο σας στην ιστοσελίδα σας.

Με εκτίμηση,
Χαρά

Το νου σου στην καρδιά

Έχε το νου σου εχέφρωνα άνθρωπε.
Μην τύχει και σε κοροιδέψει η Αλήθεια μασκαρεμένη Ψέμα.
Έχε το νου σου στο νου σου, μην σε περάσουν για ηλίθιο.

Τεμάχισε τα Πάντα και πάρε για ρέστα το
ίσως,
προσωποποίησέ τα,
ονομάτισέ τα,
ταυτοποίησέ τα και οπωσδήποτε
αμφισβήτησέ τα.

Προπαντώς αυτό.
Μα άκουσε, το νου σου στην καρδιά.
Γιατί αυτή χτυπά ολάκερη,
ημιχρηστικέ νου,
για να μην καταλήξεις ημιχρηστικός άνθρωπος.

Ονειροφασκιώματα

Μάνα,

πολλά παράπονα έχω από σένα,

αλλά δεν έχω κανένα

γιατί είσαι μάνα.

Μάνα, όταν ήμουν παιδί

γιατί με φάσκιωνες

με πανιά, υφάσματα και υλικά που τα πιάνει το ανθρώπινο χέρι;

Μάνα,

μάνα είσαι και θα 'πρεπε να 'χες καταλάβει το παιδί σου.

Με όνειρα

και σύννεφα θα 'θελα να με φασκιώνεις.

Γιατί ο άνθρωπος για το άπιαστο είναι φτιαγμένος.

Με το ανείπωτο στ' αυτιά

Μικρό μου μυστικό,
μεγάλες ομολογήσεις μου φέρνεις.
Κάθε βράδυ τριγυρνάς στο κρεβάτι
και ομολογείς το ανείπωτο.
Θα το πάρω και θα το κρύψω στ' αυτιά
μην τυχόν και ντύσουμε τις ομολογήσεις εξομολογήσεις.
Εξάλλου, πότε άρεσαν στης καρδιάς οι μεταμφιέσεις;

Ένα σήκωμα των ώμων

Ναι, ναι ήταν σίγουρη για την απόφασή της.
Έπρεπε να αλλάξει.Να γίνει κάτι κι αυτή.
Σηκώθηκε μεσημέρι. Σχεδόν απόγευμα.
Είχε ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ.
Το είχε αποφασίσει.
Δεν ήθελε πια να είναι μόνη.
Κουράστηκε.
Σκεφτόταν πως αν δεν μπορεί να μοιραστεί τώρα τα χείλη της που είναι απαλά και το κορμί της που είναι νέο πότε θα το έκανε?
Το αποφάσισε...άνοιξε την πόρτα και κοντοστάθηκε.
Την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια που για δευτερόλεπτα μαγεύτηκε από την ομορφιά τους.
-Πρέπει να καταλάβεις...
Άλλωστε τι Μοναξιά είσαι εσύ που δεν μπορείς να μείνεις λεπτό μόνη?
Εκείνη δεν μίλησε.
Ποτέ δεν μιλούσε. Απλώς ακολουθούσε.
Έτσι και τώρα.
Δεν έβγαλε άχνα.
Παρά μονάχα έκανε το βήμα και έφυγε.
Χάθηκε στους διαδρόμους.
Έμεινε απόλυτα ικανοποιημένη με την απόφασή της και με την έκβαση αυτής.
Τώρα πια δεν ήταν μόνη.
Ήταν ένα σήκωμα των ώμων.

Νίκη ήτ(τ)αν.

- Μα δεν είναι δίκαιο!
- Και ποιός σου είπε, μικρό ωραιοπαθές πλάσμα, πως η ζωή μας διέπεται από διακαιοσύνη, ροζ κορδελίτσες και ατέλειωτα "happy end" ;
Μάθε να χάνεις.
Και καλύτερα ξεκίνα να χάνεις από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Παίξε ένα σκάκι με τον εαυτό σου.
Θα δεις πως είναι να χάνει ο ένας για να κερδίσει ο άλλος.

Το γενεαλογικό δέντρο

Περιστάσεις
Αυστηρές μητέρες που μπουκώνουν τα στόματα των παιδιών τους με λέξεις. Για να μεγαλώνουν.
Στιγμές
Βιαστές της σκέψης και του μυαλού.
Κανένας δεν προβλέπει τιμωρία για τέτοιου είδους εγκλήματα, αφού δεν υφίστανται καν.
Συνθήκες
Θήκες, σαν αποθηκευτικοί χώροι απόψεων. Αναλόγως με το "συν" περιπλανιέσαι στους εαυτούς σου και διαλέγεις ποιον θέλεις να παρουσιάσεις στο σόου της κοινωνικότητας.
Συγγενείς εξ αίματος με τις Αναιρέσεις.
Αρχικά, με τους άλλους.
Έπειτα, σφηνώνει το "αυτό" και εχθρός σου γίνεται ο εαυτός σου.

Αναιρέσεις
Όμορφες, πανταχού παρούσες, ειδικευμένες στην τέχνη της αποπλάνησης. Θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τις Σειρήνες του Οδυσσέα. Πιθανότατα να τίθεται θέμα αιμομιξίας με τις Συνθήκες αλλά φροντίζουν πάντα να καλύπτουν τους εαυτούς τους με τους εαυτούς τους.
Τυχαίο
Το αγαπημένο παιδί της Μοίρας. Οιδιπόδεια και τέτοια. Εξωτερικά αφελές και αθώο, στην ουσία όμως πανούργο.Αναζητά πλάτες. Αυτός είναι ο προορισμός του. Άξιον απορίας πόσα μαχαίρια κρατά.
Μοίρα
Γυναίκα μοιραία που αν την πιστέψεις, μοιραία θα σε οδηγήσει στα μονοπάτια του αναπόφευκτου.
Σιωπή
Πτυχιούχος λογοθεραπεύτρια, ασχολείται ερασιτεχνικά και με τη μουσική, αιώνια υπερασπιστής της αλήθειας. Κατά τα άλλα, λάτρης της διπλωματίας.
Λόγος
Πολιτικός που και ο ίδιος έχει χάψει το παραμύθι που έχει πλάσει. Ενίοτε παράνομος εραστής της Σιωπής.
Αλήθεια - Ψέμα
Η σειρά ας θεωρηθεί τυχαία. Το Τυχαίο πάντα φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν. Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι αυτό?
Παρά ένα γράμμα δεν είναι το Α και το Ω.
Παρά λίγο και τα δύο άκρα θα ενώνονταν.
Σιαμαία που ο χωρισμός τους θα σήμαινε αυτοστιγμεί και το θάνατό τους.
Φόβος
Το μαύρο πρόβατο της οικογενείας.
Ο εγκληματίας των εγκληματιών.
Ερμαφρόδιτος. Μπορεί να κυοφορήσει και να γεννήσει πολλά συναισθήματα.
Για του Λόγου το Αληθές πολύ δημιουργικός.
Θανάσιμος εχθρός της Αγάπης.
Αγάπη
Κατάγεται από το Αγαπώ.
Από το Α και το Ω.
Δεν ντρέπεται για την καταγωγή της όσο κι αν την έχουν ευτελίσει.
Αυτή γνωρίζει.
Είναι η τρίσβαθη ρίζα και το τελευταίο φύλλο που ακουμπά τον ουρανό.

Πολύ κα_ό για το τίποτα.

Το μαρτύριο υπάρχει και σε βασανίζει,

σε καταδυναστεύει,

αγέρωχος βασιλιάς στο θρόνο της σκέψης,

όσο μπορείς να το αντέξεις,

όσο το αναβάλλεις,

όσο το αφήνεις.

Και γιατί όλα αυτά?

Ποια αβάσιμη κρυφή ενοχή θέλεις να ξεπληρώσεις?

Ή μήπως και πάλι περιμένεις ανταμοιβές?

Από ποιόν και για-τί?

Και ο λαβύρινθος σε οδηγεί ξανά και ξανά στο ίδιο μονοπάτι.

Μπροστά σου αυτός ο δρόμος εδώ και χρόνια.

Ο εαυτός.

Ο κόσμος.

Και για άλλη μια φορά δεν καταλήγεις.

Μόνο συμπληρώνεις γραμμές γράμματα, πιτσιλάς πιτσιλιές σε οθόνες

και σκέφετεσαι σκέψεις

και τόσα άλλα σύστοιχα αντικείμενα.

Αλλά δεν καταλήγεις.

Εφηβικές μαλακίες.

Και μετά οι μεσήλικες μαλακίες.

Αλλά και πάλι δεν θα έχει απαντηθεί τίποτα.

Τίποτα.

Πολύ κα_ό για το τίποτα.

Ένας αληθινός ποιητής

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν,και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα.
Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους φτωχούς,
είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια, θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που έφτυσα,έζησα την απάνθρωπη στιγμή,
όταν ανακαλύπτεις, πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα,
ντρόπιασα τ' όνομά μου για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου
―κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός.
Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες,
αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου που τα ήθελε όλα,
τού δωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα και πείναγε,
τού δωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ, χρέη, εξευτελισμούς,και πείναγε.
Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση,
κατηγόρησα,έκανα το χρέος μου από υπολογισμό,
και την άλλη στιγμή, χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου
και τον μοίρασα στα σκυλιά.
Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό.

Τάσος Λειβαδίτης

"Τέχνη"

Άκρη

- Τι ψάχνεις?

- Την άκρη.

- Ένα θα σου πω και βάλτο καλά στο μυαλό σου...

η άκρη δεν είναι στην άκρη.

Από δω και πέρα άκρα του τάφου.

Και ο χρόνος ξεκινά από τώρα...

Από την αρχή ξεκινάω τη ζωή μου.

Όλα τα μηδενίζω. Από την αρχή με πλάθω...

Λίγο χώμα, πολύ νερό και η απαραίτητη δόση πνοής μην σκορπίσω, μην λασπώσω.

Όλα από την αρχή.

Ανατρέπω τα δεδομένα, ξεπερνάω τα όρια, από την αρχή διαγράφω γενετικούς κώδικες

και χαρακτήρες, μοίρες και τυχαία.

Αλλάζω, μεταμορφώνομαι και ο χρόνος ξεκινά από τώρα...

Ποτέ δεν είναι αργά για να συνθλίψεις κάτι.

Ποτέ δεν είναι αργά για να ανατρέψεις.

Ο χρόνος είναι απάτη και οι ρυτίδες απατεώνες.

Τίποτα πια δεν θα είναι όπως πριν.

Τίποτα.

Κι αν νομίζεις πως όλα όσα έζησες σε χάραξαν υπολόγιζέ τα για όνειρα,

για γεννήματα του ισχυρού μυαλού που παίζει παιχνίδια και σε δοκιμάζει.

Από την αρχή με φτιάχνω, επιμελώς ατημέλητη, κομμάτι κομμάτι.

Από τώρα ξεκινάει η ζήση.

Θέλω να βρεθώ με την ουσία μου.

Διάλογος και πάλι...

- Τι θέλεις?
- Τα πάντα και άλλα τόσα. Θέλω ό, τι μπορώ να πάρω.
- Και, τι θα καταλάβεις?
- Τίποτα...και πάλι τίποτα.
- Τότε?
- Πρέπει να θέλω για να μην ξεχνάω ότι ζω. Είμαι μισή εδώ και η άλλη μισή ανεβασμένη στην αιώρα.
Πρέπει να λέω κάτι για να μην ξεχνάω τη φωνή μου.
Πρέπει να αγαπάω για να συνεχίσω να με υπολογίζω για να άνθρωπο. Κατά τα άλλα τίποτα. Ένα τίποτα.