Αν...

Αν ο κόσμος ήταν ώρα θα ήταν οχτώ παρά τέταρτο.
Αν ήταν ποτήρι θα ήταν σφηνάκι.
Αν ήταν ποτό θα ήταν τεκίλα.
Αν ήταν τσιγάρο θα ήταν το τελευταίο.
Αν ήταν τρίχα θα ήταν κατσαρή.
Αν ήταν όργανο θα ήταν τσέλο.
Αν ήταν γλώσσα θα ήταν η γερμανική.
Αν ήταν σκηνοθέτης θα ήταν ο Αγγελόπουλος.
Αν ήταν φίλος θα ήταν άσπονδος.
Αν ήταν εχθρός θα ήταν θανάσιμος.
Αν ήταν μελωδία θα ήταν μινόρε.
Αν ήταν μάτια θα ήταν μαύρα.
Αν ήταν χαρτί θα ήταν κωλόχαρτο.
Αν ήταν χορός θα ήταν τάνγκο.
Αν ήταν όνειρο θα ήταν ανικανοποίητο.
Αν ήταν εποχή θα ήταν άνοιξη.
Αν ήταν πράγμα θα ήταν κλουβί.
Αν ήταν πολυμορφία θα ήταν γοητευτική.
Αν ήταν γοητεία θα ήταν ακαταμάχητη
Αν ήταν πειρασμός θα ήταν αστραφτερός.
Αν ήταν έρωτας θα ήταν καθρέφτης.
Αν ήταν καθρέφτης θα ήταν παραμορφωτικός.
Αν ήταν κόμπος θα ήταν στο λαιμό.
Αν ήταν φυτό θα ήταν κισσός.
Αν ήταν φιλί θα ήταν πίσω από το αυτί.
Αν ήταν καιρός θα ήταν ήλιος με δόντια.
Αν ήταν δόντια θα ήταν φρονημίτες.
Αν ήταν φρούτο θα ήταν καρπούζι.
Αν ήταν λαχανικό θα ήταν αγγούρι.
Αν ήταν σημείο του σώματος θα ήταν βλέφαρα.
Αν ήταν βρωμιά θα ήταν σκόνη.
Αν ήταν επιταγή θα ήταν ακάλυπτη.
Αν ήταν παιδί θα ήταν κακομαθημένο.
Αν ήταν δίαιτα θα ήταν εξαντλητική.
Αν ήταν συναίσθημα θα ήταν αντιφατικό.
Αν ήταν εφημερίδα θα ήταν αθλητική.
Αν ήταν σχήμα θα ήταν κύκλος.
Αν ήταν ρούχο θα ήταν μάλλινο.
Αν ήταν αξεσουάρ θα ήταν γραβάτα.
Αν ήταν βρακί θα ήταν στρινγκ.
Αν ήταν αναπτήρας θα ήταν ζίπο.
Αν ήταν επάγγελμα θα ήταν παπάς.
Αν ήταν γεύση θα ήταν γλυκόπικρη.
Αν ήταν ανάσα θα ήταν πρωινή.
Αν ήταν κύμα θα ήταν επικύνδινο.
Αν ήταν θάλασσα θα ήταν βυθός.
Αν ήταν αρρώστια θα ήταν ανίατη.
Αν ήταν κάδρο θα ήταν στραβοτοποθετημένο.
Αν ήταν ιατρική θα ήταν ομοιοπαθητική.
Αν ήταν ζώο θα ήταν σαλιγκάρι.
Αν ήταν ψάρι θα ήταν γοργόνα.
Αν ήταν ντουζ θα ήταν σκοτσέζικο.
Αν υπάρχει απορία για οποιοδήποτε «αν» μπορώ να τη λύσω με κάθε λεπτομέρεια.

Κεφάλαιο 66

Θα σας παραθέσω ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κομμάτι από το βιβλίο του Μανώλη Ανδριωτάκη "Blog. Ειδήσεις απ' το δικό σου δωμάτιο" Εκδόσεις : Νεφέλη.

"Η χρήση του Διαδικτύου και των ιστολογίων συνεπάγεται συχνά την αυτόματη άρση ιδιωτικότητας των χρηστών. Αυτή μάλιστα. πρόκειται για την πλέον διάσημη αντίρρηση των τεχνοφοβικών και μαζί την πιο βάσιμη. Το ζήτημα της απώλειας της ιδιωτικότητας θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στην ανάλυση του περιεχομένου των ιστολογίων, εφόσον τα τελευταία υπηρετούν σε πολύ μεγάλο βαθμό ένα εξομολογητικό ύφος και είδος.
Εμφανίζεται όμως εδώ, διότι συνδέεται με μια μείζονος σημασίας, επίπτωση. Το οριστικό και αμετάκλητο τράβηγμα της κουρτίνας, η αδιαπραγμάτευτη έκθεση του μύχιου, γίνεται το φετίχ των μοντέρνων κοινωνιών. Βιώνουμε το αργό αλλά σταθερό ξεπέρασμα ενός πολιτισμού που διαφύλατε ηθικά την ιδιωτικότητα κι εισερχόμαστε σε μια εποχή όπου όλα είναι φανερά. Η ανάδυση της διάφανης πραγματικότητας συμβαδίζει με το Διαδίκτυο, αφού το τελευταίο βασίζει την επέκτασή του ακριβώς στην κατάλυση των ορίων του ιδιωτικού. Τώρα το δημόσιο δεν μπορεί παρά να είναι και ιδιωτικό, κι αντίστροφα.
Κάθετι τείνει προς τη δημόσια υπερέκθεσή του, σε βαθμό που τα όρια μεταξύ οικείου κι ανοικείου, αληθινού και προσποιητού, ιδιωτικού και δημοσίου να ξεθωριάζουν επικύνδινα. Γνωρίζοντας πως κάθε κίνησή σου παρακολουθείται και καταγράφεται, γίνεσαι αναπόφευκτα υποκριτής του εαυτού σου. Τα επίπεδα υποκριτικής είναι πολλά, όπως και οι βαθμοί συνείδησης.
Μια ολόκληρη κοινωνία όμως, που τείνει προς το ακαταλόγιστο, διατρέχει κίνδυνο. Οι παίκτες των ριάλιτι σόου υποστηρίζουν ότι μετά από τις πρώτες ώρες παραμονής τους στά στούντιο - σπίτια, όπου παρακολουθούνται σε διαρκή βάση, ξεχνούν ότι υπάρχουν κάμερες γύρω τους και συμπεριφέρονται κανονικά.
Το ίδιο θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε κι όλοι εμείς, οι πολίτες που διατρέχοντας το δημόσιο χώρο, γνωρίζουμε ότιι οι κινήσεις μας καταγράφονται από τα κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης. Η τηλε - επιτήρηση έχει εγκατασταθεί πλέον στις συνειδήσεις μας ως αναγκαίο κακό, το οποίο θα μας προστατέψει από το έγκλημα, τους ασυνείδητους κλπ.
Με το άλλοθι της αποτροπής και της καταστολής τρομοκρατικών και άλλων ενεργειών, η παρακολούθηση έχει επιβάλλει τη συναίνεση των κοινωνιών στην αυτο - επιτήρησσή τους. Γιατί δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτός που γνωρίζει ότι τον παρακολουθούν, υπόκειται σε μια βία η οποία τον ωθεί σε πράξεις που ενδεχομένως, υπό άλλες συνθήκες να μην ήταν καν στις προθέσεις του.
Ο φόβος της επιτήρησης, μαζί με την άλλη του όψη, την επιδειξιομανία, δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την τελειοποίηση της πανοπτικής κοινωνίας...
Το βαθμιαίο τέλος της αυθεντικότητας και της ειλικρίνιας ακολουθείται από τη ζωηρότατη αποθέωση της προσομοίωσης, της υπερέκθεσης, του - υπάρχω μόνο όσο με κοιτάζουν - ."

Το βιβλίο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και ιδιαίτερα για μας όπου είμαστε μέρος όλου αυτού που καλείται ιστολόγιο. Έχει και άλλα αποσπάσματα ωραία τα οποία θα παραθέσω την επόμενη φορά που δεν θα βαριέμαι την αντιγραφή.

Ανισσόροπη ισορροπία

Δεν ξέρω τι να κάνω.
Πριν καλά καλά το καταλάβω έχω πιάσει στα χέρια μου το τηλέφωνο.
Πριν το συνειδητοποιήσω έχουν σχηματίσει τα δάχτυλα τον αριθμό.
Σε ποιόν τηλεφωνώ και στ΄αλήθεια τι παίρνω να του πω;
Το πόσο μόνη νιώθω;
Το ότι υπάρχουν στιγμές που όλα μα όλα γύρω μου είναι μετέωρα;
Το ότι σε κάθε φράση και σκέψη μου χρησιμοποιώ το μάλλον, το δεν ξέρω και το πιθανώς;
Εν ολίγοις, τι προσπαθώ να κάνω; Να καλύψω όλα αυτά τα εσωτερικά κενά μου, με ποιόν;
Θέατρο.
Γίνομαι ηθοποιός του εαυτού μου.
Παίζω το θέατρο της ζωής μου.
Υποκρίνομαι απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό.
Και εδώ;
Εδώ γιατί γράφω;
Τι ζητάω με το να γράφω σκέψεις και προβληματισμούς μου σε ένα Blog που γνωρίζω πως θα διαβάσουν κάποιοι άνθρωποι;
Ζητάω γνώμη; Επιβεβαίωση; Αποδοχή;
Η αλήθεια υπάρχει μέσα μου. Την γνωρίζω. Ενδόμυχα τη γνωρίζω.
Πάντα είχα δυο φωνές μέσα μου. Δύο πρόσωπα. Εκ διαμέτρου αντίθετα.
Όσο ήμουν μικρότερη πάντα έπνιγα τη μια φωνή για να μην με μπλέξω σε τέτοιες μπερδεμένες καταστάσεις. Είπαμε... ασφαλής μέσα στον μικρόκοσμό μου.
Αποφάσισα όμως ότι αυτό είναι δειλία.
Μια δειλία που δεν μ' αφήνει να ζήσω όπως πραγματικά θα ήθελα.
Δεν ξέρω αν είμαι απολύτως έτοιμη να εναρμονίσω μέσα μου αυτές τις δύο φωνές.
Δεν ξέρω αν είναι η ώρα να φέρω σε ισορροπία τις δύο πλευρές μου.
Γιατί εξάλλου στα 23 μου να τα έχω βρει όλα αυτά;
Θα ήταν μια ανισόρροπη ισορροπία.
Θα φέρω ειρήνη μέσα μου. Μια γλυκιά σιγουριά ρέει σε κάθε κύτταρό μου πως όλα θα πάνε καλά.
Προς το παρόν όμως κηρύσσω πόλεμο.
Κάθε μέρα, κάθε ώρα και λεπτό.
Κάθε μέρα από την αρχή.

Το προϊόν απευθύνεται σε ενήλικες

Τσιγάρο και καφές το πρωί. Τουαλέτα.
Ένα μετά το φαγητό. Για την χώνεψη.
Ένα τσιγάρο και φεύγουμε. Σαν ρολόι.
Ένα τσιγάρο πριν να κάνεις έρωτα. Καίγεται μόνο του στο τασάκι.
Ένα τσιγάρο πριν κοιμηθείς. Για το φεγγάρι που ακόμα κοιτάς μόνη.
Ένα τσιγάρο. Γιατί σε βλάπτει.
Ένα. Το τελευταίο. Όλο λες θα το κόψεις.
Ένα τσιγάρο με το ποτό. Για να φυσήξεις τον καπνό ερωτικά.
Ένα τσιγάρο. Λίγα ακόμα νεκρά κύτταρα στον εγκέφαλό σου.
Ένα τσιγάρο. Για να ενοχλήσεις όσους σε ενοχλούν.
Ένα ακόμα εκλεκτό.
Ένα πακέτο κάθε μέρα για όλα αυτά που θέλω να αλλάξω μέσα μου, γύρω μου, στους ανθρώπους, στον κόσμο.
Γι’ αυτούς που ψάχνουν την αγάπη μέσα σ’ αυτήν την αγριότητα.
Γι’ αυτούς που μιλούν στο Θεό, ακόμα.
Γι’ αυτούς που νιώθουν με πάθος.
Γι’ αυτούς που πιστεύουν στα απίθανα.

Ερώτηση 1η:

Χθες έβρεχε όλη μέρα.
Απίστευτο νερό στους δρόμους.
Κι αυτή η μυρωδιά του βρεγμένου δρόμου με κάνει να αισθάνομαι έντονα την ανθρώπινη υπόστασή μου.
Χθες το βράδυ γύρισα στο σπίτι μετά τη δουλειά και ένιωθα τόσο κουρασμένη.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι και ενώ νύσταζα δεν ήθελα να κοιμηθώ.
Τελικά έκανα έναν καφέ, άναψα και ένα τσιγάρο και άρχισα να γράφω…
Τι ωραία αίσθηση…
Να έχει περάσει μια μέρα γεμάτη από σκέψεις, πράξεις, συναντήσεις, άγχη και μπόλικη βροχή και να αράζεις στο κρεβάτι ανάμεσα στα μαξιλάρια και στα σκεπάσματα και να γράφεις.
Τελευταία κοιμάμαι ελάχιστα.
Είναι τόσο όμορφο κάθε κομμάτι της ημέρας που δεν θέλω να χάνω κανένα.
Και παρόλο που η μέρα είναι γνωστή για τις ευεργετικές της ιδιότητες, το βράδυ είναι διάσημο για τις δημιουργικές του ιδιότητες.
Το βράδυ μπορώ να έχω απόλυτο έλεγχο του εαυτού μου μέσα στην τέλεια σιωπή που επικρατεί.
Το βράδυ μπορώ να έχω το φεγγάρι, εκείνο τον πανέμορφα διαολεμένο κύκλο στο βάθος του ουρανού, μπορώ να έχω τα αστέρια, μπορώ να έχω την έμφυτη μελαγχολία μου, ακατέργαστη δίχως τις εξωτερικές επιδράσεις των ανθρώπων που την μετριάζουν. Η μελαγχολία στο ζενίθ της.
Το βράδυ μπορώ να ηρεμώ να παίρνω χαρτί και στυλό, να έχω το κρεβάτι μου και όλες τις ανησυχίες μου μαζί.
Η μέρα είναι όμορφη αλλά το βράδυ είναι μαγικό.
Δίχως τη νύχτα οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να ερωτευθούν.
Και ίσως δίχως τον έρωτα δεν θα ήταν άνθρωποι.


Υ.Γ. Κάπου διάβασα πως διαβάζοντας βιβλία μας δίνεται η δυνατότητα να συνομιλήσουμε με τους σοφότερα μυαλά της ανθρωπότητας. Τώρα δεν μπορώ να είμαι και σίγουρα για την σοφία του μυαλού του Τομ Ρόμπινς αλλά είμαι σίγουρη για την τρέλα του. Λοιπόν μια φορά που έτυχε να συνομιλήσω μαζί του μέσω του «τρυποκάρυδου» μου έθεσε το εξής ερώτημα που απάντηση δεν νομίζω να επιδέχεται.
«… Πάνω από μια ώρα, η Λη – Τσέρι αγνάντευε το άπειρο του ουρανού. «Έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι?» ρώτησε η πριγκίπισσα το Μαγεμένο Βασιλόπουλο.
Το Μαγεμένο Βασιλόπουλο έκανε σα να του ‘ χαν κάνει μια χαζή ερώτηση. Ίσως και να ‘ταν έτσι. Το ίδιο ερώτημα στη Ρέμινγκτον SL3 έδωσε την εξής απάντηση:
Ο Άλμπερ Καμύ έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
Ο Τόμ Ρόμπινς έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος.
Σίγουρα όταν το ‘ γραψε ο Καμύ θα ‘χε στραβοκοιμηθεί κι ο Ρόμπινς θα ΄χε ξεχάσει να βάλει ξυπνητήρι.
Ένα είναι το σοβαρό. Κι αυτό είναι :
ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ?
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου πω αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σε καθησυχάσω για την αρχή και το τέλος του χρόνου.
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου αποκαλύψω αν έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι.»

Καμιά ιδέα;

Καλύτερα σιωπή

Ακούω γύρω μου συνεχώς φωνές.
Ανθρώπους σαν σε ταινία να πηγαίνουν και να έρχονται πέρα δώθε σαν τρελοί.
Τους ακούω ακατάπαυστα να μιλάνε και να λένε οτιδήποτε θα μπορούσε να βάλει το ανθρώπινο μυαλό.
Ένα ακατάπαυστο βουητό ηχεί στ' αυτιά μου.
Μιλάνε και μιλάνε. Γιατί όλο αυτό?
Αφού δεν χρησιμοποιούν τη γλώσσα για να πουν αυτά που νιώθουν αλλά για να κρύψουν αυτά που νιώθουν.
Η γλώσσα πλέον δεν αποτελεί ειλικρινή μορφή επικοινωνίας αλλά μια μάσκα πίσω από την οποία κρυβόμαστε. Μιλάμε και προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους ότι δεν έχουμε ανασφάλειες, ότι δεν φοβόμαστε, ότι δεν μας νοιάζει, ότι όλα πάνε καλά...
Τους κοιτάζω και τους ακούω αλλά δεν τους ακούω.
Ακούω όποιον έχει να μου πει μια αλήθεια.
Οποιαδήποτε αλήθεια. Την αλήθεια του.
Αλλιώς καλύτερα σιωπή.
Γι' αυτό επιδίδομαι με πάθος στην τέχνη.
Αν έφταναν τα λόγια από μόνα τους , δεν θα υπήρχε η τέχνη.
Γι΄ αυτό μου αρέσει ο χορός ως μορφή έκφρασης.
Είναι ένας από τους τρόπους που εκφράζομαι, που μαρτυράω, που ξεδιπλώνομαι.
Ο χορός είναι μια εκ βαθέων εξομολόγηση.
Ένας αδιάψευστος μάρτυρας του είναι σου.
Όταν βλέπω έναν άνθρωπο να χορεύει καταλαβαίνω αυτόματα την προσωπικότητά του, το πάθος του, τον τρόπο που κάνει έρωτα, τον τρόπο που φιλάει.
Καταλαβαίνω ότι δεν θα καταλάβαινα με ατέλειωτες συζητήσεις.
Ένας χορός χίλιες λέξεις.

"Ολόκληρη η τέχνη αποτελεί μια μορφή λογοτεχνίας,
γιατί ολόκληρη η τέχνη συνίσταται σε μια προσπάθεια να ειπωθεί κάτι.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να ειπωθεί κάτι : μιλώντας και σωπαίνοντας.
Οι τέχνες που δεν είναι λογοτεχνία είναι προβολές μιας εκφραστικής σιωπής."

Φερνάντο Πεσσόα

Έμβρυο να ξαναγίνω μάνα

Υπάρχουν στιγμές όπως τώρα που θα ήθελα πολύ να ξαναγυρίσω πίσω στη μήτρα που με γέννησε.
Να ξαναγίνω έμβρυο και να τρυπώσω στη φιλόξενη εκείνη κοιλιά που με κράτησε μέσα της για 9 ολόκληρους μήνες.
Να γυρίσω στο υγρό μου, ήσυχο και ασφαλές περιβάλλον όπου βίωνα την απόλυτη τελειότητα.
Την απόλυτη άγνοια και τελικά την απόλυτη ευτυχία.
Βγαίνοντας έξω στον κόσμο ο άνθρωπος απομακρύνεται από τα ένστικτά του.
Οι γονείς, το περιβάλλον, το σχολείο, η κοινωνία σε γεμίζει με κανόνες, με άπειρη λογική και με έντονα "πρέπει" τα οποία απομακρύνουν τον άνθρωπο από την ουσία του.
Τον απομακρύνουν από τα υλικά που είναι φτιαγμένος.
Τον απομακρύνουν από την απόλυτη ευτυχία που βίωνε εκεί μέσα μελανιασμένος και κόκκινος.
Πιστεύω πως ο άνθρωπος βιώνει την απόλυτη ευτυχία όταν είναι έμβρυο και όταν πεθαίνει. Τα άλλα όλα είναι απλά δρόμος που σε οδηγούν από τη μια μεριά στην άλλη. Απο κεί και πέρα η βούληση μας έγκειται στον πιο δρόμο θα διαλέξουμε, τον εύκολο ή τον κακοτράχαλο; Καθένας έχει τις παγίδες του.
Διαλέξτε.

Κάποιος σοφός είπε:
" Κάθε οργασμός είναι ένας μικρός θάνατος και ο θάνατος είναι ο μεγαλύτερος οργασμός."