Σαν νεκρή...

Θέλω μια θάλασσα.
Να μπω μέσα της, να κλείσω τα μάτια,
να επιπλεύσω παραδομένη εντελώς στο ρυθμό της
και να ακούω τα εντός της.
Να ακούω το βουητό της σιωπής της.
Και να είμαι σαν νεκρή.
Τόσο σίγουρη γι΄αυτό που γίνεται.
Να μην επιδέχεται ούτε το παραμικρό "αν", την απειροελάχιστη αμφιβολία, ούτε χιλιοστό αντίρρησης.
Σαν νεκρή.
Σίγουρη για το παρελθόν, αδιάφορη για το μέλλον, ολόκληρη στο τώρα.
Τίποτε άλλο.
Τί-ποτε.

Στο παζάρι των ονείρων

Για περάστε, για περάστε....
εσείς κυρία μου πώς το θέλετε το όνειρό σας...?
Εγώ θα σας πρότεινα αυτό το αστραφτερό που είναι απραγματοποίητο.
Γιατί φανταστείτε να πάρετε ένα που μπορεί να πραγματοποιηθεί και να μην το πραγματοποιήσετε?
Δεν θα αισθάνεστε δυστυχισμένη...?
Αυτό, αυτό πάρτε για να μπορείτε να κοιμάστε τα βράδια.

Ζωή

Μια ρουφιξιά από καφέ είναι η ζωή,
μια τζούρα από το καλύτερο τσιγάρο,
ένα βλέμμα μαγικό, ένα χαμόγελο αληθινό,
ένα νοσταλγικό άρωμα στο δρόμο,
ένας ήχος που σου φέρνει κρυφό χαμόγελο,
δυό στιχάκια σ' ένα κομμάτι χαρτί,
μια ανάσα από τον αέρα που αναπνέουμε,
μια στιγμή μοναδική,
ένα άγγιγμα τυχαίο, ένας ύπνος σε καθαρά σεντόνια,
ένα πρωινό γεμάτο ήλιο,
ένα βράδυ μεθυστικό,
ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα,
μια στιγμή στις τόσες της ανθρωπότητας,
ένα εισητήριο χωρίς επιστροφή,
ένα ζουμερό φιλί στα χείλη,
ένας άρρωστος έρωτας.
Τελικά, η ζωή τρία γράμματα.

"Ζωή γλυκιά να σου δώσω μια σπρωξιά στο κενό μου
να πέσεις μα πως μετανιώνω σαν φτάνεις γυμνή εκεί στην άκρη."

Συνήθεις Ύποπτοι

Μονόλογος 1

Μπορεί να είμαι τρελή και να μην ισχύει το ρητό
"κανείς τρελός δεν ξέρει ότι είναι τρελός".
Τι γίνεται τώρα?
Τουλάχιστον είμαι εγώ.
Ένα σώμα και μια ψυχή πλασμένη από εκατομμύρια άλλες.
Αλλά μία.
Εγώ.
Καμιά κουβέντα.
.-

"Οι τελευταίοι"

Και συχνά ενώ βρίσκεσαι στο κρεβάτι με μια γυναίκα

ή σ' ένα φιλικό σπίτι, πλάι στο τσάι ή σε μια κομματική

συγκέντρωση

σηκώνεσαι αθόρυβα και φεύγεις απ' την πίσω πόρτα

αφήνοντας στη θέση σου έναν καθρέφτη. Γιατί οι άνθρωποι

μόνο όταν βλέπουν τον εαυτό τους μέσα σου

βεβαιώνονται ότι κι εσύ υπάρχεις.

Τάσος Λειβαδίτης, "Οι τελευταίοι"

Τελικά...

Τελικά...
όταν είναι κανείς πραγματικά χαρούμενος ή στενοχωρημένος δεν γράφει στο blog.
Απλά, ζει ως το κόκαλο αυτό το αληθινό που του έχει προσφέρει η ζωή.

Στιγμές

Υπάρχουν στιγμές που δεν σε ικανοποιεί κανένα τραγούδι,

καμιά μελωδία δεν μπορεί να εκφράσει αυτόν τον λαβύρινθο που υπάρχει μέσα σου.

Κανένας στίχος, κανενός ποιήματος δεν μπορεί να σε γιατρέψει.

Υπάρχουν στιγμές που κανένα τσιγάρο δεν σου φαίνεται αρκετά βαρύ

και που οι φίλοι σου φαντάζουν απόμακροι.

Στιγμές που και η σιωπή είναι τόσο θορυβώδης.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές, όπως τώρα, που το μόνο που θα ήθελα

είναι να πατήσω ένα delete, τόσο εύκολα όσο το κάνω στον υπολογιστή,

και να ξαναρχίσω από την αρχή.

Τα πάντα.

Όλα.

Ηλίθιες σκέψεις, ανόητες, ανούσιες. Ουτοπίες.

Ε και?

Δικαίωμα στο όνειρο.