Δυό δάχτυλα σιωπή στο δωμάτιο, στο τραπεζάκι, στην άκρη της βιβλιοθήκης.
Δυό δάχτυλα σιωπή για όλα όσα είπες αλλά ήταν σαν να μην μιλούσες.
Δυό δάχτυλα σιωπή για εκείνα που επιμελώς μηρύκαζες χρόνια τώρα.
Και για τα άλλα τα πάντα ανείπωτα.
Όχι, όχι δεν πρόκειται να τα πω.
Έτσι ανείπωτα θα μείνουν για να θυμάμαι κάτι από τον εαυτό μου.
Τα γράφω σε χαρτί, τα ζωγραφίζω βουτηγμένα σε χρώματα, τα χορεύω με τα χέρια
μα πότε δεν τα λέω.
Δυό δάχτυλα σιωπή.
Ένα για τη δική μου κι ένα για τη δική σου.
Τι κι αν ψάχνουμε κι οι δυο την ευτυχία...
Μπορεί για μας ευτυχία να είναι τούτο: Η σιωπή.
12 comments:
Χορός των χεριών σε δυο δάχτυλα σιωπή... μπορεί και να είναι ευτυχία.
Την σιωπή στην απόλυτη ακινησία να φοβάσαι...
Είναι οι σιωπές κι όχι τα λόγια που πονάνε.
Όχι πάντα. Σίγουρα, όχι πάντα.
Αναρωτιέμαι αν ποτέ η σιωπή επέφερε ευτυχία...
Πολύ φοβούμαι ότι...
Τρομερά σημαντικό πράγμα η σιωπή...
χωρίς αυτήν δεν θα νιώθαμε ποτέ πραγματικά μόνοι...
κάποτε ήθελα να μπω σε ένα ανηχοϊκό θάλαμο (http://en.wikipedia.org/wiki/Anechoic_chamber)...
μια από τις πιο περίεργες εμπειρίες που μπορείς να έχεις...
το δίχως άλλο...
@ xiozil δεν ξέρω τι πρέπει να φοβάμαι και τι όχι...
Ωστόσο, γιατί θεωρείς ότι πρέπει να φοβάμαι τη σιωπή στην απόλυτη ακινησία.
Η σιωπή είναι προσευχή,
είναι στάση ζωής,
είναι εσωτερική κραυγή,
είναι ίαση,
είναι ανάγκη.
Δεν νομίζω πως επιδέχεται όρους και φόβους.
Γιατί λες πως θα πρέπει να τη φοβάμαι στην απόλυτη ακινησία?
@ nefelia έχω καταλάβει από τη μικρή ζωή μου πως οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τις λέξεις για να κρυφτούν.
Οι λέξεις είναι μεγάλοι απατεώνες και εμείς οι άνθρωποι τόσο δειλοί για να σιωπήσουμε.
Μια σιωπή κάτι θέλει να σου δείξει.
Μην την αφήνεις να σε πονέσει.
Άσε την απλώς να απλωθεί και να σου μιλήσει...
Χαίρομαι που περνάς.
@ paraloge η ευτυχία δεν ξέρω αν είναι μια για όλους τους ανθρώπους ή κάτι αποκλειστικά προσωπικό.
Για ακόμα μια φορά αγνοώ την αλήθεια...
:(
η μεγαλύτερη τιμωρία μου είναι οτι δεν θα ζησω ποτε την απολυτη σιωπη που τόσο αγαπάω. κάτι συμβαίνει στ'αυτια μου...κι έτσι μόνο να τη φανταστώ μπορώ. δεν ξέρω...μπορώ;
@ navigator ενδιαφέρουσα οπτική εφόσον συγκλίνει και με τη δική μου... :)
Δεν γνώριζα την ύπαρξη αυτού του θαλάμου.
Θα ήταν πιστεύω ωραία εμπειρία...εξαιρετικά σιωπηλή.
Πέρασα λίγο από σένα και έχω να παρατηρήσω ωραία μουσική υπόκρουση και περίεργη γραφή...λίγο σαν αυτόματη μου φάνηκε.
Θα σε μελετήσω εξονυχιστικότερα σύντομα.
Το απόλυτο δεν υπάρχει...όσον αφορά στα ανθρώπινα δεδομένα.
Το δημιουργούμε εμείς προκειμένου να παραγκωνίσουμε το αίσθημα απληστίας και αχαριστίας που διέπει το είδος μας.
Αν ακούς, θα ακούσεις την σιωπή και τις μελωδίες της και τα χρώματά της.
Αν ακούς, μπορείς.
Δύο δάχτυλα σιωπή...
κι άλλο ένα
κι άλλο ένα
μεθυσμένος "έτσι" να μην ακούω όσα με τρόμαξαν κι επιστρέφουν απρόσκλητα. Απρόσκλητα;
αφημένος "έτσι" στην παγωνιά, στον καύσωνα
Σιωπώ μέσα στο πλήθος και ταράζομαι τουλάχιστον στην αρχή.
Γι αυτό έχω κρατήσει μια κρυψώνα ενεργή, για αυτά ακριβώς τα δευτερόλεπτα. Τα πολύτιμα. Της έρευνας για τη σιωπή.
Μόνο αυτή η κρυψώνα μου απέμεινε και μένα.
Μοναδικά δική μου.
Καμιά φορά, έτσι για να πανικοβληθώ, την απενεργοποιώ...
Όμως ευτυχώς αυτή υπάρχει με μένα, από μένα, για μένα.
Τρέφεται και κρατιέται ζεστή για εκείνα τα δευτερόλεπτα που μπορεί να είναι πιο ουσιώδη κι από ολάκερη ζωή.
Καλώς όρισες.
Post a Comment