Διάλογος 4

- Πάλι τα ίδια;
- Τι θέλεις; Με έχεις κουράσει τόσα χρόνια. Σε βαρέθηκα, σε κουβαλάω καθημερινά σαν βαρή φορτίο και σ΄έχω όλη μέρα μες στο κεφάλι μου να μιλάς.Άσπρο εγώ μαύρο εσύ. Πόσο ακόμα θα παίζουμε αυτό το παιχνίδι;
- Ό, τι κι αν κάνεις δεν μπορείς να με ξεφορτωθείς. Θα είμαι εδώ να σου θυμίζω όσα έκανες και τ΄ άλλα που δεν τόλμησες να κάνεις.
- Με έχεις εξαντλήσει...Δεν το βλέπεις; Σώπασε για μια στιγμή. Δεν θα πάρεις απουσία αν μια φορά παραστήσεις πως απουσιάζεις. Ξέρω 23 χρόνια μέχρι τώρα ποτέ σου δεν έλειψες. Το ξέρω γιατί από μένα τρέφεσαι, από μένα ζεις. Απλά κουράστηκα...άσε με μια στιγμή, δεν βλέπεις τους κύκλους κάτω από τα μάτια και την αγωνία στο βλέμμα μου; Δεν νιώθεις τον πονοκέφαλό μου; Άσε με, θέλω να κοιμηθώ και να μην δω ούτε καν όνειρο.
Άσε με και σου υπόσχομαι πως μια μέρα θα ξεπεράσω τα όρια μου. Εδώ θα είσαι ούτως ή άλλως και θα το δεις.
- Εντάξει, ησύχασε.Μια κουβέντα είπα και είπες δέκα. Άντε κι εγώ μιλάω, εσύ γιατί μου δίνεις τόση σημασία;

Διάλογος 3

- Με συμπαθείς;
- Όχι.
- Γιατί; Αφού η ζωή, δίχως να το καταλάβεις, μπορεί να σε φέρει κάποια στιγμή
στα δικά μου πάθη. Συμπάθα με για την αβέβαιη σιγουριά μου αλλά το μόνο
που μπορώ να σου πω με σιγουριά είναι τούτο. Συμπάθα με γιατί ποτέ δεν
ξέρουμε τι ξημερώνει.

Διάλογος 2

- Γιατί κάθεσαι μόνη?
- Γιατί δεν αντέχω τη μοναξιά ανάμεσα στους ανθρώπους.

Ποιός είσαι?

Στο "ασκήσεις ηρεμίας" αν δεν κάνω λάθος, μια ταινία ψυχολογικού χαρακτήρα
σχετικά εύπεπτη και βατή διέκρινα μια λεπτομέρεια αρκετά σημαντιή κατά τη γνώμη μου.
Σε κάποια φάση ζητούσε ο Ψυχολόγος από τον πελάτη του να χαρακτηρίσει τον εαυτό του.
Εν ολίγοις τον ρώτησε : "Ποιός είσαι;"
Εκείνος απάντησε πως κάνει το τάδε επάγγελμα.
Ο ψυχολόγος του απάντησε πως δεν τον ρώτησε τι επαγγέλεται αλλά ποιός είναι.
Τότε ο πελάτης άρχισε να του μιλά για την οικογένειά του.
Ο ψυχολόγος του διευκρίνησε πως δεν θέλει να μάθει για τα αδέρφια του και τους γονείς του αλλά για τον ίδιο.
Ο πελάτης σαστισμένος και μην καταλαβαίνοντας το τι ακριβώς του ζητά, έκανε λόγο για τα ενδιαφέροντά του.
Όμως ούτε και πάλι ο ψυχολόγος έμεινε ικανοποιημένος από την απάντηση.
Ποιοί είμαστε τέλος πάντων;
Όταν μας ρωτάνε κάτι τέτοιο όντως όλοι ξεκινάμε να μιλάμε για την οικογένειά μας, για τα χόμπι μας, το επάγγελμά μας δίχως στην ουσία να γνωρίζουμε μια ακριβή και επί της ουσίας απάντηση.
Η δική μου αλήθεια μου λέει πως είμαστε άνθρωποι.
Άνθρωποι που δεν ξέρουμε ούτε το από που ήρθαμε, ούτε το που θα καταλήξουμε.
Άνθρωποι ταξιδιώτες που τώρα απλώς διανύουμε έναν δρόμο και μια πορεία,
ο καθένας μας με διαφορετικό τρόπο και μέσα αλλά στην ουσία έχοντας έναν και μοναδικό προορισμό.
Άνθρωποι με αποστολή, άλλοι χωρίς αποστολή,
Άνθρωποι ενάρετοι ή ανήθικοι,
άνθρωποι αισιόδοξοι και άλλοι απαισιόδοξοι...
τόσοι πολλοί που δεν φτάνουν οι αράδες στη σελίδα να χωρέσουν...
Άνθρωποι ρε γαμώτο.

Το "γιατί" με μεγάλα φωτεινά γράμματα

Μια τεράστια αγκαλιά να κρυφτώ μέσα της,
μια αγκαλιά που να μπορεί να αντέξει
και να κλείσει μέσα της όλους τους φόβους μου,
όλα τα γιατί,
όλες τις κυκλοθυμίες και τις αντιφάσεις μου,
όλο τον παραλογισμό μου,
όλη την μελαγχολία
και τις ακατάσχετες αιμορραγίες,
όλο μου το είναι και το φαίνεσθαι.
Μια αγκαλιά να κρυφτώ και να μην βλέπω πια αυτό το διαολεμένα φτιαγμένο
πρόσωπο του κόσμου.
Με κούρασε ο κόσμος.
Γιατί είναι τόσος πολύς και τόσο λίγος ταυτόχρονα,
γιατί είναι τόσο ανεξήγητα απλός και σύνθετος,
γιατί είναι τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός,
γιατί είναι τόσο αντιφατικός
που δεν φτάνουν δυό μάτια να κοιτάνε και να κλαίνε,
δεν φτάνουν δυό χέρια να παλεύουν και να αγκαλιάζουν,
δυό χείλη να μιλούν, να σιωπούν, να φιλούν και να δαγκώνονται,
δεν φτάνει μια καρδιά να χτυπάει, να ραγίζει και να αγαπάει,
δεν φτάνει ένα μυαλό να σκέφτεται και να μην σκέφτεται.

Και κάτι τελευταίο...

Παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών κι ένα
τραγούδι λέει:
"Τα πιο βαριά ναρκωτικά που έχω πάρει είναι
αγάπη μου ο φόβος κι η ελπίδα"

Πολλαπλή χρηστικότητα

- Επ, τι κάνεις εκεί;
- Κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου...