Πολλαπλασιασμός ως άλλοθι

Τώρα πια δεν είχε κάτι άλλο κατά νου, είχε μείνει μόνη. Ας μην αναλωθούμε στο γιατί...
Έτσι ήθελε,έτσι ήθελαν, έτσι έπρεπε, δεν ξέρω. Αλλά ήταν μόνη.
Το μόνο που της έμεινε ήταν εκείνος ο καθρέφτης που σπάνια κοίταζε μέσα του τον τελευταίο καιρό.
Δεν είχε χρόνο. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον. Δεν ήθελε να κοιτάζει μέσα του και να βλέπει το πρόσωπό της τρομαγμένο και λειψό. Δεν ήθελε να βλέπει τα μάτια της ανέκφραστα, με δυό τεράστιους κύκλους από κάτω να προσπαθούν να χαμογελάσουν για να κοροιδέψουν ποιόν, τον ίδιο της τον εαυτό?
Όμως τώρα δεν υπήρχε άλλος δρόμος... Η ίδια της η μοναξιά την έκρινε, την έστησε ένα βράδι στη γωνία και την ρώτησε:
- Τι θέλεις επιτέλους? Τι θέλεις από μένα?
- Τίποτα.
- Τότε γιατί όλα αυτά?
Δεν απάντησε, μονάχα καθόταν απέναντι από το καθρέφτη και ήλπιζε ο πολλαπλασιασμός της να την βγάλει από τη δύσκολη θέση. Αυτομάτως, να προβάλλει το άλλοθί της δίχως παραπάνω λόγια.
Τα λόγια θα την πρόδιδαν. Γι' αυτό προτίμησε τη σιωπή.
Έστεκε εκεί απέναντι από κείνο τον διάολο και ήθελε απλώς να κρυφτεί διπλά.

Διάλογος 5

- Τι έγινε πάλι?
- Πες μου...
- Τι θέλεις να σου πω? Μα καλά τι πλάσμα είσαι εσύ?Αχόρταγο και άπληστο που το μόνο
που ζητάς είναι να καταπίνεις λεγόμενα ανθρώπων και να φτύνεις τις δικές σου σιωπές στα μούτρα τους.Θρασύτατη σιωπή στολισμένη με γλυκά βλέμματα για συγχώρεση.
Δεν έχεις καταλάβει πως αυτό είναι άδικο...
- Δεν μ' ενδιαφέρει. Εγώ ήρθα εδώ για να ακούω, να ακούω και να μην μιλάω.
- Τι θέλεις, λοιπόν?
- Πες μου για το άπειρο.
-"Το άπειρο είναι για τον άνθρωπο
ότι η γλώσσα για τον κωφάλαλο". Εντάξει?
- Εντάξει.

Πες μου

Πες μου πόσα βράδια αναρωτήθηκες?
Πόσα βράδια στεκόσουν μπροστά σε ραγισμένους καθρέφτες
και του ζητούσες απεγνωσμένα τα κομμάτια σου?
Πόσα βράδια έκλαψες από φόβο και το επόμενο πρωί έδινες ρεσιτάλ αφοβίας στους φίλους σου?
Πόσα βράδια μίλησες στο θεό κι εκείνος δεν σου απάντησε?
Πόσα ατελείωτα βράδια έδινες όρκους και ποτέ δεν τους τήρησες?
Πόσα βράδια αυτοαναιρέθηκες, κομματιάστηκες, κλονίστηκες?
Πόσα βράδια παρακάλεσες για φτερά?
Πόσα βράδια έσφιξες τα δόντια και έπνιξες την οργή σου στο μαξιλάρι?
Πόσα βράδια προσπαθούσες να πείσεις τον εαυτό σου ότι όλα αυτά είναι ένα παραμύθι, ένα όνειρο και πόσα ακόμα τσιμπήθηκες για να συνειδητοποιήσεις ότι αυταπατάσαι?
Πόσα?
Πες μου...
γιατί το άπειρο δεν το χωράει το μυαλό μου...
γιατί αυτό το γαμημένο άπειρο δεν το χωρά κανένα μυαλό.

Λειβαδίτης και πάλι Λειβαδίτης...

Στέφανος

Λοιπόν? Τι σημασία έχουν πια όλα αυτά! Τόσα λόγια, τόσα όνειρα, τόσοι δρόμοι (για να πας πού?)
Συχνά μισήσαμε ως το θάνατο ή άλλοτε αγαπήσαμε ως
τον εξαγνισμό
η περηφάνια μας έκανε, καμιά φορά να κλάψουμε,
ο εγωισμός
πολλά να στερηθούμε, ο φόβος μήπως αποτύχουμε, η αίσθηση του
ανεκπλήρωτου
όταν είχαμε πετύχει, φιλοδοξίες, τύψεις, γενναιότητες, που
σαν μεγεθυντικοί φακοί μεγάλωναν ως το άπειρο
τον ελάχιστο εαυτό μας...

Και δεν είδαμε τίποτα απ' τον απέραντο κόσμο!

"Οι τελευταίοι", Τάσος Λειβαδίτης

Σαν νεκρή...

Θέλω μια θάλασσα.
Να μπω μέσα της, να κλείσω τα μάτια,
να επιπλεύσω παραδομένη εντελώς στο ρυθμό της
και να ακούω τα εντός της.
Να ακούω το βουητό της σιωπής της.
Και να είμαι σαν νεκρή.
Τόσο σίγουρη γι΄αυτό που γίνεται.
Να μην επιδέχεται ούτε το παραμικρό "αν", την απειροελάχιστη αμφιβολία, ούτε χιλιοστό αντίρρησης.
Σαν νεκρή.
Σίγουρη για το παρελθόν, αδιάφορη για το μέλλον, ολόκληρη στο τώρα.
Τίποτε άλλο.
Τί-ποτε.

Στο παζάρι των ονείρων

Για περάστε, για περάστε....
εσείς κυρία μου πώς το θέλετε το όνειρό σας...?
Εγώ θα σας πρότεινα αυτό το αστραφτερό που είναι απραγματοποίητο.
Γιατί φανταστείτε να πάρετε ένα που μπορεί να πραγματοποιηθεί και να μην το πραγματοποιήσετε?
Δεν θα αισθάνεστε δυστυχισμένη...?
Αυτό, αυτό πάρτε για να μπορείτε να κοιμάστε τα βράδια.

Ζωή

Μια ρουφιξιά από καφέ είναι η ζωή,
μια τζούρα από το καλύτερο τσιγάρο,
ένα βλέμμα μαγικό, ένα χαμόγελο αληθινό,
ένα νοσταλγικό άρωμα στο δρόμο,
ένας ήχος που σου φέρνει κρυφό χαμόγελο,
δυό στιχάκια σ' ένα κομμάτι χαρτί,
μια ανάσα από τον αέρα που αναπνέουμε,
μια στιγμή μοναδική,
ένα άγγιγμα τυχαίο, ένας ύπνος σε καθαρά σεντόνια,
ένα πρωινό γεμάτο ήλιο,
ένα βράδυ μεθυστικό,
ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα,
μια στιγμή στις τόσες της ανθρωπότητας,
ένα εισητήριο χωρίς επιστροφή,
ένα ζουμερό φιλί στα χείλη,
ένας άρρωστος έρωτας.
Τελικά, η ζωή τρία γράμματα.

"Ζωή γλυκιά να σου δώσω μια σπρωξιά στο κενό μου
να πέσεις μα πως μετανιώνω σαν φτάνεις γυμνή εκεί στην άκρη."

Συνήθεις Ύποπτοι