Θέλω μια θάλασσα.
Να μπω μέσα της, να κλείσω τα μάτια,
να επιπλεύσω παραδομένη εντελώς στο ρυθμό της
και να ακούω τα εντός της.
Να ακούω το βουητό της σιωπής της.
Και να είμαι σαν νεκρή.
Τόσο σίγουρη γι΄αυτό που γίνεται.
Να μην επιδέχεται ούτε το παραμικρό "αν", την απειροελάχιστη αμφιβολία, ούτε χιλιοστό αντίρρησης.
Σαν νεκρή.
Σίγουρη για το παρελθόν, αδιάφορη για το μέλλον, ολόκληρη στο τώρα.
Τίποτε άλλο.
Τί-ποτε.
4 comments:
Κοίτα μέσα σου.
Θα δεις μια απέραντη κρασόχρωμη θάλασσα. Σε περιμένει.
Και ξέρεις, ε;
Μόνο ένας ζωντανός μπορεί να είναι "σαν" νεκρός. Και τουλάχιστον είναι καλύτερο από το να είσαι νεκρός και να είσαι σαν ζωντανός.
Αυτά τα σκέφτομαι κι εγώ αλλά μήπως όλο αυτό είναι παρηγοριά στον άρρωστο? Μήπως θα έπρεπε να είμαι ζωντανή έτσι απλά χωρίς κανέναν άλλο προσδιορισμό?
Το να είσαι ζωντανή είναι τόσο πολύπλοκα απλό,
τόσο γεμάτο από σπασμένες αμφιβολίες,
κρυμμένες χαρές, μεγάλες λεπτομέρειες,
που κάθε μας ανάσα γίνεται μια εξωτική γραμματική γεμάτη μιγαδικούς προσδιορισμούς, χορευτικές αντωνυμίες, ουσιαστικά ουσιαστικά και επιθετικά επίθετα...
Δεν θα σου γράψω πως είσαι πιο τρελλός από μένα γιατί είσαι το ίδιο τρελλός με μένα. Αν με έβλεπες θα είχα ένα πονηρό και ελπιδοφόρο χαμόγελο στα χείλη και αν με άκουγες θα έβγαζα έναν ανακουφιστικό, εναγώνιο αναστεναγμό.
Post a Comment