Τώρα πια δεν είχε κάτι άλλο κατά νου, είχε μείνει μόνη. Ας μην αναλωθούμε στο γιατί...
Έτσι ήθελε,έτσι ήθελαν, έτσι έπρεπε, δεν ξέρω. Αλλά ήταν μόνη.
Το μόνο που της έμεινε ήταν εκείνος ο καθρέφτης που σπάνια κοίταζε μέσα του τον τελευταίο καιρό.
Δεν είχε χρόνο. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον. Δεν ήθελε να κοιτάζει μέσα του και να βλέπει το πρόσωπό της τρομαγμένο και λειψό. Δεν ήθελε να βλέπει τα μάτια της ανέκφραστα, με δυό τεράστιους κύκλους από κάτω να προσπαθούν να χαμογελάσουν για να κοροιδέψουν ποιόν, τον ίδιο της τον εαυτό?
Όμως τώρα δεν υπήρχε άλλος δρόμος... Η ίδια της η μοναξιά την έκρινε, την έστησε ένα βράδι στη γωνία και την ρώτησε:
- Τι θέλεις επιτέλους? Τι θέλεις από μένα?
- Τίποτα.
- Τότε γιατί όλα αυτά?
Δεν απάντησε, μονάχα καθόταν απέναντι από το καθρέφτη και ήλπιζε ο πολλαπλασιασμός της να την βγάλει από τη δύσκολη θέση. Αυτομάτως, να προβάλλει το άλλοθί της δίχως παραπάνω λόγια.
Τα λόγια θα την πρόδιδαν. Γι' αυτό προτίμησε τη σιωπή.
Έστεκε εκεί απέναντι από κείνο τον διάολο και ήθελε απλώς να κρυφτεί διπλά.
7 comments:
Έστεκε εκεί μέχρι που ένα βράδυ η μικρή σφιγμένη της γροθιά μετέτρεψε τον πολλαπλασιασμό σε μια διαίρεση γεμάτη χαμόγελα και μάτια...
Και τι έμεινε εκτός από σπασμένα γυαλιά και κοφτερά κομμάτια εαυτού?
Σπασμένα γυαλιά και κοφτερά κομμάτια ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗΣ εαυτού...
Αυτό που έμεινε ήταν αυτή η ίδια, απαλλαγμένη επιτέλους από την απάτη του καθρέφτη. Γιατί, ξέρεις, όλοι οι καθρέφτες, όσο καθαροί και λείοι και επίπεδοι κι αν είναι, μας δείχνουν πάντα ένα ψεύτικο είδωλο όπου το αριστερά είναι δεξιά.
ΥΓ. "...Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες στην άχνα της βραδιάς,
είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλυτη,
κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,
κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
η μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις να κοιτάξεις σ' αυτόν ή τον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ' την σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το κρατήσεις
καθάριο κι αδιαίρετο..."
Μην περιμένεις απαντήσεις από καθρέφτες. Είναι ψεύτες και υποκριτές. Σου λένε πάντα αυτό που θέλεις να ακούσεις...
"Που θα πας καράβι, αργά ή γρήγορα θα μου ΄ρθεις" είπε η θάλασσα ανάμεσα από δύο κύματα.
Ερμόλαος Κράκας
Δωσ' μου φτερά κι ας είναι του Ικάρου...δεν το βλέπεις θέλω να πετάξω κι αν είναι να με κάψει ο Ήλιος, θα ' ναι ο Ήλιος μου, πριν χαθώ θα του χαμογελάσω..."
γράφεις Tanguera, που ένα r σου λείπει για να γίνεις Ιταλικός πόλεμος και να χιονίσουν στον ουρανό σου κομμάτια απ΄ τα φτερά του Ικάρου.
Ερμόλαος Κράκας www.synidisi.gr
To ρ του έρωτα?
Post a Comment