"... Το δέντρο είναι που βλέπει"

Για σήμερα μονάχα αυτό..."Μονάχα"¨σχήμα λόγου.
Αυτό θα μπορούσε να πιάσει αμέτρητες σελίδες σκέψεων...
Μονάχα αυτό, για σήμερα.
"Αν ο άνθρωπος δεν έκλεινε καμιά φορά τα μάτια κυριαρχικά,
θα κατέληγε να μη βλέπει ό,τι αξίζει να ιδωθεί..."

Rene Char

"... Το δέντρο είναι που βλέπει", 2005

Υποθέσεις άνευ

Αν δεν υπήρχε το ίσως, το μπορεί, το μάλλον δεν θα υπήρχαν και οι αμφιβολίες.
Δεν θα υπήρχε το "δεν ξέρω".
Δεν θα υπήρχαν αυπνίες.
Δεν θα υπήρχαν θολά βλέμματα και κόκκινα μάτια.
Δεν θα υπήρχε κούραση.
Δεν θα υπήρχαν τσιγάρα στο τασάκι.
Ματωμένα χείλη και τρεμάμενα πηγούνια.
Δεν θα υπήρχε η σιωπή. Ούτε όμως και τα λόγια.
Αυτό το ίσως πάντα ήταν ένα μικρό βασανιστήριο για τη σκέψη μου.
Ερχόταν στο μυαλό και καθόταν απρόσκλητο. Αρμένικη επίσκεψη.
Βρε αι στο διάολο όλα.
Η σκέψη μου είναι πολύτιμη και πλέον δεν υπάρχει λόγος να την καταναλώνω στα αν και στις υποθέσεις.
Έχω ένα μυαλό, δυο χέρια και μια καρδιά.
Μπορώ να κάνω τα πάντα. Δίχως αν...δίχως αμφιβολίες και δυσπιστίες.
Μπορώ να κάνω οτιδήποτε.
Καμιά φορά συλλογίζομαι τη μοίρα. Δεν προυπάρχει στη ζωή μας.
Απλώς ότι είναι να γίνει, θα γίνει.
Και ότι γίνεται τελικά προδιαγράφει αυτό που αποκαλείται μοίρα.
Ότι θέλω και ότι θέλει ας γίνει.
Θα είμαι εκεί να κοιτάζω.
Ακούραστος θεατής μιας παράστασης που τελειωμό δεν έχει.
Δίχως παρείσακτους υποβολείς.
Εγώ διαλέγω τους υποβολείς γιατί εγώ είμαι και σεναριογράφος, και σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής.
Στον λογισμό και παραλογισμό της ζωής μου εγώ επιλέγω. Εγώ απορρίπτω.
Κανένας άλλος.
Παρεπιμπτόντως χθες είχα μια συζήτηση.
Με ρώτησαν λοιπόν εκείνο το γλυκό ονομάζεται ρεβανί ή ραβανί;
Και τους απάντησα δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω.
Όμως στη ζωή μου δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Ως άνθρωποι έχουμε κάτι που καλείται λόγος, λογισμός, νους, αισθήματα, συν - αισθήματα.
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά. Γύρω υπάρχει η αγάπη.
Και αν δεν υπήρχε αυτή δεν θα υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο αυτό.
Η αγάπη είναι ένα χημικό κοκτέιλ που κάνει τον κόσμο να γυρίζει.
Τι καλά!!!

Ποίηση

Κάτι για αυτούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται χωρίς να φοβούνται μήπως χαρακτηριστούν ανόητοι, ανώριμοι και κουτοί...

«Ένα μόνο δεν μου δίνει το όνειρο. Το όριο.
Ως που να κινδυνέψω.
Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.
Θα ‘ ταν γεράματα.»
Κική Δημουλά, «Συνέντευξις»,
Από την συλλογή «Η εφηβεία της Λήθης»

κάτι ακόμα για όσους δίνουν σημασία στα άνευ σημασίας πράγματα...

Τι τράβηξα δε λέγεται,
Αδύνατον να μπω στο δύσκολο κεφάλαιο
«Του άνευ σημασίας».
Ό,τι για εμένα είχε
Ήτανε άνευ για τους άλλους.
Κι ενώ με επιμέλεια απορούσα
Το απορώντας μου έβαζε μηδέν.

Κική Δημουλά, «Διδακτική Ύλη».

και τέλος κάτι για όσους χρειάζονται μια μικρή επανάληψη στη γραμματική

...Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού,
ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Ο φόβος,
Όνομα ουσιαστικόν,
Στην αρχή ενικός αριθμός
Και μετά πληθυντικός. Οι φόβοι.
Οι φόβοι
Για όλα από εδώ και πέρα.

Η νύχτα,
Όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Οι νύχτες από εδώ και πέρα.

Κική Δημουλά
«Ο πληθυντικός αριθμός»,
από τη συλλογή «Το λίγο του κόσμου», 1971

Από το φως στο σκοτάδι και τούμπαλιν

Μπορώ τουλάχιστον να είμαι ευτυχής για ένα πράγμα. Και είμαι.
Τουλάχιστον κάθε μέρα ξημερώνει και
κάθε βράδυ βραδιάζει.
Τουλάχιστον κάθε μέρα έχουμε τον ήλιο και
κάθε βράδυ το φεγγάρι.

Εκρήξεις σκέψεων

Από χθες το απόγευμα μέχρι και τώρα που γράφω γίνονται εκρήξεις μέσα στο κεφάλι μου.
Εκρήξεις σκέψεων.
Δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι περίπλοκα πράγματα.
Πριν καλά καλά κατακαθίσει η μια σκέψη, καταφθάνει η άλλη λαχανιασμένη και την αναιρεί.
Εφευρίσκω ψέματα μόλις ανακαλύπτω τις αλήθειες.
Ε φεγγάρι που είσαι.
Βαρέθηκα το γκρι της πόλης.

Θέλω να δω τις κιτρινοκόκκινες ανταύγειες σου.
Ακούω ένα τραγούδι.
"Κόκκινο θολό φεγγάρι...σαν τα όνειρά μας ξενυχτάς
κι έτσι ματωμένο ταξιδεύεις σαν χαρταετός χωρίς κλωστή
είσαι εσύ του χρόνου ο καθρέφτης
τίποτα κι αιώνιο μαζί..."

Στερητικό άλφα και λήθη.

Στερητικό άλφα και λήθη.
Αλήθεια.
Είναι μία και δεν ξεχνιέται.
Ενυπάρχει μέσα μας. Υπήρχε από πάντα.
Κάποιοι θέλουν να τη θάψουν και κάποιοι άλλοι να την ξεθάψουν.
Ότι από τα δυο και αν προσπαθούμε να κάνουμε αυτή παραμένει μέσα μας σαν αγκάθι να μας θυμίζει ότι κάθε μας επιλογή έχει ένα κόστος.
Αυτό που πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αν είμαστε έτοιμοι να το πληρώσουμε όσο μεγάλο και αν είναι.
Ε λοιπόν χρειάζομαι ένα φτυάρι. Και ένα μεγάλο πορτοφόλι.
Είναι δύσκολο να πετάς τη μάσκα.


« Χωρίς μάσκες » του Φερνάντο Πεσσόα

….Απόσπασμα 9
Ο ανώτερος ποιητής λέγει ότι πραγματικά αισθάνεται,
Ο μέτριος ποιητής ότι αποφασίζει να αισθανθεί
Κι ο κατώτερος ότι πιστεύει πως πρέπει να αισθανθεί.


…. Απόσπασμα 15
Αυτή η τάση να δημιουργώ γύρω μου έναν άλλο κόσμο,
Όμοιο με τούτον εδώ αλλά κατοικημένο από διαφορετικούς ανθρώπους,
Δεν βγήκε ποτέ από τη φαντασία μου.


…..Απόσπασμα 95
Θα ‘θελα να ήθελα να θέλω τον έρωτα.

….Απόσπασμα 105
Το να ζω με τους άλλους είναι για μένα μαρτύριο.
Και όλοι οι άλλοι υπάρχουν εντός μου.
Ακόμα και μακριά τους είμαι αναγκασμένος να ζω μαζί τους.
Όντας μονάχος, πλήθη με περικυκλώνουν.
Δεν ξέρω πως να ξεφύγω, εκτός πια κι αν ξεφύγω από τον εαυτό μου.

….Απόσπασμα 171
Περνώ τη ζωή μου επανατοποθετώντας τα πάντα – ως πότε;

….Απόσπασμα 181
Υπάρχω μόνο μεταμφιεσμένος.


Ως πότε;
Κουράστηκα να προσπαθώ να βρω απαντήσεις σύμφωνα με τα δεδομένα των άλλων ανθρώπων.
Κουράστηκα να μεταμφιέζομαι για να υπάρχω.
Είναι φοβερά ψυχοφθόρο να πρέπει να ζεις σε ένα κόσμο που δεν είναι πλασμένος στα μέτρα σου.
Και τελικά στο μόνο με το οποίο συμφωνώ με όλα τα παραπάνω είναι ο τίτλος «Χωρίς μάσκες». Και σ’ αυτό πάλι όχι με σιγουριά. Γιατί καλώς ή κακώς όσες επιλογές και αν υπάρχουν στον κόσμο αυτό που ζούμε δεν παύουν να είναι πλασμένες από ανθρώπους που ότι κι αν είναι, ότι κι αν κάνουν στη ζωή τους, τον ίδιο αέρα αναπνέουν.
Κάπου κάποτε ένας μου είπε κάτι που τότε μου φάνηκε εξαιρετικά απλό.
Περνώντας τα χρόνια συνειδητοποίησα, πως παρόλο που οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν απλές και το νόημα αρκετά ευδιάκριτο και σαφές, ότι είναι πολύ δύσκολο να το δεχτείς στην πράξη.
Αυτός λοιπόν μου είπε:
« Ανεβαίνεις, κατεβαίνεις, πάλι μέσα είσαι ».
Όπου και αν έτυχε να μεγαλώσεις, όσα χρήματα και αν έχεις, όπου κι αν πιστεύεις ή δεν πιστεύεις, ότι κι αν είσαι, όποιες επιλογές και αν έχεις κάνει, πάλι μέσα είσαι. Μέσα σ΄ αυτό που καλείται κόσμος, κοινωνία, ζωή.
Και είναι δύσκολο να το συνειδητοποιείς, πόσο μάλλον να το δεχτείς.

Θέλω να κλείσω με μια αλήθεια :
Αν ήμουν πτώση στη γραμματική θα ήθελα να ήμουν δοτική…αλλά δυστυχώς έχει εξαλειφθεί εδώ και χρόνια. Γιατί είπαμε οι άνθρωποι οτιδήποτε πέφτει σε αχρηστία, τείνουν να το εξοντώνουν.

Επίσης, όσα κι αν μάθω στη ζωή αυτή ημιμαθής θα μείνω.
Οπότε προτιμώ την άγνοια.

Νοσταλγία

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μίλαν Κούντερα «Η Άγνοια»

«Στα αρχαία ελληνικά η επιστροφή λέγεται νόστος.
Άλγος σημαίνει πόνος.
Νοσταλγία είναι λοιπόν ο πόνος που προκαλεί σε κάποιον η ανικανοποίητη λαχτάρα της επιστροφής. Γι’ αυτήν τη θεμελιακή έννοια οι περισσότεροι Ευρωπαίοι διαθέτουν μια λέξη ελληνικής καταγωγής (nostalgie, nostalgia), κι έπειτα άλλες λέξεις που έχουν τις ρίζες τους στην εθνική γλώσσα : anoranza λένε οι Ισπανοί, saudade λένε οι Πορτογάλοι.
Σε κάθε γλώσσα αυτές οι λέξεις έχουν διαφορετική σημασιολογική απόχρωση. Συχνά σημαίνουν απλώς τη θλίψη που προκαλεί σε κάποιον η αδυναμία να επιστρέψει στη χώρα του. Πόνος, αρρώστια για τη χώρα σου. Αρρώστια για το σπίτι σου. Αυτό που λέγεται στα αγγλικά homesickness. Ή στα γερμανικά : heimweh. Ολλανδικά heimwee. Πρόκειται όμως για μια χωρική συρρίκνωση αυτής της μεγάλης έννοιας. Τα ισλανδικά μια από τις παλαιότερες ευρωπαικές γλώσσες, κάνουν διάκριση ανάμεσα σε δυο όρους : soknudur: νοσταλγία με τη γενική σημασία και heimfra : Πόνος, αρρώστια για τη χώρα σου.
Οι Τσέχοι, πλάι στη λέξη νοσταλγία, που την πήραν από τα ελληνικά, έχουν δικό τους ουσιαστικό για αυτήν την έννοια : steck, και δικό τους ρήμα, η συγκινητικότερη ερωτική φράση των Τσέχων : styka se mi po tobe : σε νοσταλγώ, δεν μπορώ να υποφέρω τον πόνο της απουσίας σου.
Στα ισπανικά η anoranza βγαίνει από το ρήμα anorar (νοσταλγώ), που βγαίνει από το καταλανικό ignore (αγνοώ). Στο φως της ετυμολογίας η νοσταλγία εμφανίζεται σαν πόνος της άγνοιας. Είσαι μακριά και δεν ξέρω τι γίνεσαι….»

Μου αρέσουν οι λέξεις και η βαρύτητα που διαθέτουν. Δεν είναι απλές. Κάθε λέξη κρύβει πίσω της μια πολυσήμαντη έννοια, μια δυναμική, μια ουσιώδη σημασία.
Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι τις έχουμε υπεραπλουστεύσει σε βαθμό που τείνουμε να τις εξευτελίσουμε.
Δίνουμε φιλιά, όταν φιλί σημαίνει αγάπη.
Αγαπάμε, με την προυπόθεση της ανταπόδοσης.
Έχουμε φίλους, ενώ έχουμε γνωστούς.
Λέμε πιστεύουμε, ενώ ζητούμε αποδείξεις.
Ονειρευόμαστε, χωρίς να δεχόμαστε τη διάψευση.
Υποστηρίζουμε πως είμαστε άνθρωποι ενώ κατά βάση έχουμε γίνει ηθοποιοί.
Οι λέξεις είναι τόσο όμορφες, τόσο έξυπνα πλασμένες αλλά δυστυχώς τις έχουμε καταντήσει ανούσιες και κατά συνέπεια περιττές.

Διαβάζοντας χθες βράδυ το παραπάνω απόσπασμα σκεφτόμουν ότι για το μόνο πράγμα που πραγματικά αισθάνομαι νοσταλγία είναι για τα παιδικά μου χρόνια.
Τα χρόνια εκείνα όπου χωρίς να το ξέρω, να το επιδιώκω και να το σκέφτομαι βίωνα την απόλυτη αγνότητα, οπότε την απόλυτη ευτυχία. Και αυτή η απομάκρυνση από την προσωπική μου ουσία, την προσωπική μου ακατέργαστη σκοπιά για τον κόσμο με πονάει πολύ. Με εξουθενώνει. Με θλίβει.
Θέλω να ξαναγίνω παιδί. Δάκρυα έρχονται στα μάτια σαν το σκέφτομαι.
Θέλω να ξαναγυρίσω σε εκείνο τον δρόμο, Ποσειδώνος 17.
Να ξαναγυρίσω στη μονοκατοικία μας, στο μικρό δωματιάκι μου.
Να ξαναπαίξω σε εκείνη την αυλή.
Να ξανακάνω νεκροταφείο για ζώα
Να ξανακλάψω επειδή πέθανε το παπαγαλάκι μου.
Να ξανανιώσω εκείνη την ατελείωτη ντροπή που ένιωθα όταν μου μιλούσαν οι άνθρωποι.
Να ξανανιώσω εκείνη την άγνοια και αγνότητα της παιδικής ηλικίας που δυστυχώς πέρασε και πίσω δεν μπορεί να ξαναγυρίσει.
Νιώθω δυστυχής γι’ αυτό.