Φόβοι.
Τόσοι φόβοι τριγύρω.
Σε κάθε στιγμή, σε κάθε σκέψη, σε κάθε δευτερόλεπτο.
Κι ακόμα και το γράψιμο όσο με λυτρώνει άλλο τόσο με φοβίζει...
γιατί κάθε φορά μου θυμίζει το πόσο πονάω, μου δείχνει το μέγεθος της μοναξιάς ,
μου φανερώνει τη ρευστότητα των στιγμών ...
Και φοβάμαι.
Έχουμε 24 γράμματα με τα οποία μπορούμε να δημιουργήσουμε εκατομμύρια λέξεις.
Μ' αυτές τις λέξεις έχουμε έναν απίστευτο αριθμό συνδυασμό προτάσεων
και καμία μα καμία δεν μπορεί να αντικατοπτρίσει αυτό που νιώθω.
Δεν μπορώ να εκφράσω εκείνο το συναίσθημα που έρχεται κάποιες στιγμές
και κάθεται σαν σκόνη βαριά μέσα μου.
Εκείνο το συναίσθημα που με κάνει να ανοίγω τα μάτια ορθάνοιχτα σαν παιδί, που με κάνει να βάζω μηχανικά τα χέρια στο στόμα και να κοιτάζω το άπειρο.
Έπεται αναστεναγμός.
Πάντα έπεται ένας. Απαραίτητος.
Γιατί η σκόνη έρχεται και σε μπουκώνει και η αναπνοή δυσκολεύει
Και αυτή η ανακύκλωση με έχει κουράσει.
Γιατί πρέπει να αντιμετωπίζω τους φόβους μου και να τους ανακυκλώνω?
Δεν γίνεται απλώς να τους εξαφανίσω?
Να ανοίξω μια τρύπα βαθιά μέσα στη γη και να τους χώσω εκεί μέσα
και να είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Δεν γίνεται?
"Ο φόβος μου φοβήθηκε μην τυχόν και δεν τον φοβηθώ..."
Χα...
2 comments:
ο μονος τροπος για να εκφρασεις τα συναισθηματα σου ειναι να τα κανεις στιχους,μουσικη η ζωγραφικη,εμενα επιασε η στιχουργικη παλιωτερα σε βαθμο 90 τις εκατο,και ημουν απολυτα ικανοποιημενος,οσο για το χωσιμο που λες,τερμα η απομωνωση αν φανταζομαι καλα,με τους φιλους σου παρεακι τρελο και εξω συνεχεια εξω ακομη και αν βρισκεσαι σε πολη.Και για να μην ξεχνιωμαστε η σκονη γραφεται με ωμεγα και 2 νι,σκωννη και θρυψαλα.
Προσπαθώ αυτά τα συναισθήματα να τα κάνω με κάποιο τρόπο ποίηση.
Ποίηση με την ευρύτερη έννοια του όρου.Εώς ένα βαθμό τα καταφέρνω αλλά υπάρχουν στιγμές πολύ χάλια...
Εντάξει όλα καλά.
Όλα τα χει η ζωή...
Όντως είμαι απαράδεκτη!
Με δύο γράφεται...
Απαράδεκτη!!!
Post a Comment