Ποιός είσαι?

Στο "ασκήσεις ηρεμίας" αν δεν κάνω λάθος, μια ταινία ψυχολογικού χαρακτήρα
σχετικά εύπεπτη και βατή διέκρινα μια λεπτομέρεια αρκετά σημαντιή κατά τη γνώμη μου.
Σε κάποια φάση ζητούσε ο Ψυχολόγος από τον πελάτη του να χαρακτηρίσει τον εαυτό του.
Εν ολίγοις τον ρώτησε : "Ποιός είσαι;"
Εκείνος απάντησε πως κάνει το τάδε επάγγελμα.
Ο ψυχολόγος του απάντησε πως δεν τον ρώτησε τι επαγγέλεται αλλά ποιός είναι.
Τότε ο πελάτης άρχισε να του μιλά για την οικογένειά του.
Ο ψυχολόγος του διευκρίνησε πως δεν θέλει να μάθει για τα αδέρφια του και τους γονείς του αλλά για τον ίδιο.
Ο πελάτης σαστισμένος και μην καταλαβαίνοντας το τι ακριβώς του ζητά, έκανε λόγο για τα ενδιαφέροντά του.
Όμως ούτε και πάλι ο ψυχολόγος έμεινε ικανοποιημένος από την απάντηση.
Ποιοί είμαστε τέλος πάντων;
Όταν μας ρωτάνε κάτι τέτοιο όντως όλοι ξεκινάμε να μιλάμε για την οικογένειά μας, για τα χόμπι μας, το επάγγελμά μας δίχως στην ουσία να γνωρίζουμε μια ακριβή και επί της ουσίας απάντηση.
Η δική μου αλήθεια μου λέει πως είμαστε άνθρωποι.
Άνθρωποι που δεν ξέρουμε ούτε το από που ήρθαμε, ούτε το που θα καταλήξουμε.
Άνθρωποι ταξιδιώτες που τώρα απλώς διανύουμε έναν δρόμο και μια πορεία,
ο καθένας μας με διαφορετικό τρόπο και μέσα αλλά στην ουσία έχοντας έναν και μοναδικό προορισμό.
Άνθρωποι με αποστολή, άλλοι χωρίς αποστολή,
Άνθρωποι ενάρετοι ή ανήθικοι,
άνθρωποι αισιόδοξοι και άλλοι απαισιόδοξοι...
τόσοι πολλοί που δεν φτάνουν οι αράδες στη σελίδα να χωρέσουν...
Άνθρωποι ρε γαμώτο.