Υποθέσεις άνευ

Αν δεν υπήρχε το ίσως, το μπορεί, το μάλλον δεν θα υπήρχαν και οι αμφιβολίες.
Δεν θα υπήρχε το "δεν ξέρω".
Δεν θα υπήρχαν αυπνίες.
Δεν θα υπήρχαν θολά βλέμματα και κόκκινα μάτια.
Δεν θα υπήρχε κούραση.
Δεν θα υπήρχαν τσιγάρα στο τασάκι.
Ματωμένα χείλη και τρεμάμενα πηγούνια.
Δεν θα υπήρχε η σιωπή. Ούτε όμως και τα λόγια.
Αυτό το ίσως πάντα ήταν ένα μικρό βασανιστήριο για τη σκέψη μου.
Ερχόταν στο μυαλό και καθόταν απρόσκλητο. Αρμένικη επίσκεψη.
Βρε αι στο διάολο όλα.
Η σκέψη μου είναι πολύτιμη και πλέον δεν υπάρχει λόγος να την καταναλώνω στα αν και στις υποθέσεις.
Έχω ένα μυαλό, δυο χέρια και μια καρδιά.
Μπορώ να κάνω τα πάντα. Δίχως αν...δίχως αμφιβολίες και δυσπιστίες.
Μπορώ να κάνω οτιδήποτε.
Καμιά φορά συλλογίζομαι τη μοίρα. Δεν προυπάρχει στη ζωή μας.
Απλώς ότι είναι να γίνει, θα γίνει.
Και ότι γίνεται τελικά προδιαγράφει αυτό που αποκαλείται μοίρα.
Ότι θέλω και ότι θέλει ας γίνει.
Θα είμαι εκεί να κοιτάζω.
Ακούραστος θεατής μιας παράστασης που τελειωμό δεν έχει.
Δίχως παρείσακτους υποβολείς.
Εγώ διαλέγω τους υποβολείς γιατί εγώ είμαι και σεναριογράφος, και σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής.
Στον λογισμό και παραλογισμό της ζωής μου εγώ επιλέγω. Εγώ απορρίπτω.
Κανένας άλλος.
Παρεπιμπτόντως χθες είχα μια συζήτηση.
Με ρώτησαν λοιπόν εκείνο το γλυκό ονομάζεται ρεβανί ή ραβανί;
Και τους απάντησα δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω.
Όμως στη ζωή μου δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Ως άνθρωποι έχουμε κάτι που καλείται λόγος, λογισμός, νους, αισθήματα, συν - αισθήματα.
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά. Γύρω υπάρχει η αγάπη.
Και αν δεν υπήρχε αυτή δεν θα υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο αυτό.
Η αγάπη είναι ένα χημικό κοκτέιλ που κάνει τον κόσμο να γυρίζει.
Τι καλά!!!