Διάλογος 4

- Πάλι τα ίδια;
- Τι θέλεις; Με έχεις κουράσει τόσα χρόνια. Σε βαρέθηκα, σε κουβαλάω καθημερινά σαν βαρή φορτίο και σ΄έχω όλη μέρα μες στο κεφάλι μου να μιλάς.Άσπρο εγώ μαύρο εσύ. Πόσο ακόμα θα παίζουμε αυτό το παιχνίδι;
- Ό, τι κι αν κάνεις δεν μπορείς να με ξεφορτωθείς. Θα είμαι εδώ να σου θυμίζω όσα έκανες και τ΄ άλλα που δεν τόλμησες να κάνεις.
- Με έχεις εξαντλήσει...Δεν το βλέπεις; Σώπασε για μια στιγμή. Δεν θα πάρεις απουσία αν μια φορά παραστήσεις πως απουσιάζεις. Ξέρω 23 χρόνια μέχρι τώρα ποτέ σου δεν έλειψες. Το ξέρω γιατί από μένα τρέφεσαι, από μένα ζεις. Απλά κουράστηκα...άσε με μια στιγμή, δεν βλέπεις τους κύκλους κάτω από τα μάτια και την αγωνία στο βλέμμα μου; Δεν νιώθεις τον πονοκέφαλό μου; Άσε με, θέλω να κοιμηθώ και να μην δω ούτε καν όνειρο.
Άσε με και σου υπόσχομαι πως μια μέρα θα ξεπεράσω τα όρια μου. Εδώ θα είσαι ούτως ή άλλως και θα το δεις.
- Εντάξει, ησύχασε.Μια κουβέντα είπα και είπες δέκα. Άντε κι εγώ μιλάω, εσύ γιατί μου δίνεις τόση σημασία;